Noong unang panahon, sinubukan kong manligaw. Classmate ko sya nung first year high school. Maganda sya, di masyadong matalino, pero mabait sya sa akin.
Konti lang ang mabait sakin noon. Kasi nga wirdo daw ako. Naka polo Barong ako, pinaglumaan ng tatay ko kasi wala naman kameng pambili ng polong tituron. Tinahian nalang ng nanay ko ng school patch kahit wala nmng bulsa yung Barong. Mahalaga naman may uniporme. Close neck, medyo hindi fit na pantalon saka sapatos na itim. Walang porma, walang dating. Mukha pa ding elementary, hindi na nakashort, pero naka puting medyas pa din. Ayos lang. Hindi naman kasi talaga ako pumupunta ng eskwela para pumasok, nandoon ako para mag-aral.
Meron akong malaking backpack, gamit ko pa yun simula Elementary ako. Batang X pa yung naka disenyo sa harap. May mga konting butas, pero nasulsihan naman. Alam ko kailangan ko yun, kasi hindi naman kami mayaman. Nag-aaral ako sa public high-school. At dahil nga public, bibigyan ka nila ng mga librong galing sa lumang library. Pero hindi naman dun kukunin yung lessons. Wala lang, masabi lang ng gobyerno na may libreng libro. Sariling sikap pa din talaga kung gusto mo matuto. Mga kwaderno ko nun eh recycled mula sa pinagsama-samang pahina ng spiraled notebook na hindi pa nasulatan noong grade 6. Binalutan nlng ng art paper depende sa subject, kaya hindi din naman halata kung alin ang bago sa luma. Hindi rin ako mahilig magsulat, kaya tumatagal naman yung mga yun sakin.
Best friend ko nun si Manuel L. Quezon. Sya kasi baon ko araw-araw, kulay kahel na perang papel. Madalas sapat lang sa pamasahe saka konting biskwit. Minsan pang photocopy ng libro na hindi kayang bilhin, or yung hiniram sa library. Sabi ko nga, nandun yung lessons, wala dun sa mga pinamigay na libro. Minsan nakakaipon kahit dos sa isang araw, sobrang sukli o minsan 123 sa jip. Nilalakad ko nlng din minsa mula Eskwela hanggang hi-way kesa mag tricycle. Pag ganun, pwede pang mag-isaw o kaya lugaw. Pag maswerte, with egg.
Pero yun na nga, nag-aral naman ako. Nagkaroon ng assessment kaya mula section 5, nilipat ako sa section 4. Natapos ang buong taon, awa ng Diyos nakapasok naman ako sa top 3. Di ko na pinilit kasi may monarchy na nun eh, mga estudyanteng gagawin lahat maging top 1 and 2 lang sila. Mga legit na section 4 ba, eh ako nalipat lang ako. Ayoko rin ng gulo, kaya medyo di na ako nakipag kompitensya. Madami ding bully, making fun of me. Arti. De, ano lang. Lagi lang ako napagttripan. Pero dahil napatunayan ko naman sarili ko sa mga reports, group activity saka mga exam, eh nabuo naman din yung respeto sakin ng mga classmate ko. Tapos syempre kampi ko mga titser ko kaya yun, di na nila ako inaano.
Pero yun nga minsan may nagsisigasigaan lang din. Dun pumasok si crush, pinatulan nya yung bully tpos pinagtanggol ako. Oh db, iba. Yung maliit na yun, maputi, maikli buhok, eh naging sobrang tapang. Kaya ko sya crush, kasi nga hero ko sya. Princess in shining armor ba.
Mag end na naman nun yung first year eh. Tapos nasabi nya na lilipat na sya ng private school. Agree naman ako, kasi yung ganung itsura hindi bagay sa eskwelahan namen. She deserve better. Kaya yun, bago mag summer habang kuhaan ng cards eh nag bye naman sya sakin.
Tapos yun na nga. Pumasok sa isip ko manligaw. Alam nyo naman na yung mga kilig moments eh sa high-school nag-uumpisa. Kaya sinubukan ko, may selpon number naman sya na binigay sakin. May selpon tatay ko nun, Nokia. Kaya baka pwede. So yun, nung natutulog tatay ko kinuha ko phone nya. Piso per text nun, alam ko limampiso lang load ng tatay ko. Kaya sinamarays ko yung sasabihin ko sa 120 characters na text. Yun nga, sabi ko "Hi, Daniel to. Clasm8 mo nung 1st yr. Alm q sa priv8 ka na mag-aral pero subukan ko pa din. Pwede ba ako manligaw? c",)" saktong 120 characters. Umaga nun, wala agad reply so inisip ko baka tulog pa. Binalik ko nlng yung selpon ni papa at baka hanapin, tulog pa naman sya.
So ayun, tipikal na araw yung natapos. Nag-igib ako ng tubig, nagsaing, kumain. Nag paligo ng aso, nagdilig ng halaman, nagbantay ng kapatid. Tipikal na gawain ng kuya. Umalis si papa dala selpon nya, kaya hindi ko alam kung si crush ba eh nagreply na. Kung oo man, sana di mabasa ni papa. Patay ako pag nagkataon.
Umuwi na si papa, mag aalasyete ng gabi. Luto na sinaing ko nun nung bigla akong tinawag ng mga magulang ko. Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Kinakabahan ako. Yun na nga. Sinigawan na ako "ANG BATA-BATA MO PA NANLILIGAW KA NA! DI KA NAMIN PINAPAARAL PARA LUMANDI! ANO MAG AASAWA KA NA?"
so yun, nagtanong ako "Ano po bang sabi?".
"OH AYAN! BASAHIN MO!" sabay abot sakin ng selpon.
Binasa ko. Sabi "Ang kapal m0 nmn para manligaw sqn eh ang pang8 pang8 mo".
Sabay sigaw ng tatay ko "MANLILIGAW KA LANG, BASTED KA PA!" Tapos yun, natawa na sila.
Inabot ko yung selpon, tpos lumabas ako ng bahay. Nagpunta ako sa ilalim ng puno tpos dinagukan ko na lang sarili ko. Umuukilkil sakin yung text. Naluha na lang ako bigla, ayaw na tumigil. Sinasabi ko sa sarili ko "ang kapal kasi ng mukha mo eh ang pangit pangit mo". Di na ako kumain nung gabing yun.
Yun yung unang heartbreak ko. Simula nun, di na ako nanligaw hanggang sa makatapos ako ng pag-aaral. Di na ako nag-assume. Di kasi porket mabait sayo eh mabait talaga. Based on experience na din. Sumusulat pa din naman ako ng mga loveletters nun, pero nagpapabayad ako. Nagbibigay pa din ng mga flowers, pero di ko kilala yung binibigyan ko. Pinaaabot lang. Ginawa ko nlng negosyo pagiging romantiko ko, di naman kasi yun para sa mga tulad ko.
blakekathryn
pixelskylines
jacobvanloon
gummygunk
kianamaiart
janainaart
tangentwithtanner