pierwszy-akapit

Pierwszy akapit jest wizytówką książki. Musi być interesujący, intrygujący i zachęcający. Jak radzą sobie z tym najlepsi autorzy?

[pierwszy-akapit]

"Dawno, dawno temu żył sobie piesek, którego nazwano Łazik. Łazik był bardzo mały i młody, toteż brakło mu rozwagi. Bawił się wesoło w słonecznym ogrodzie, podrzucając żółtą piłkę, i gdyby zabawa nie zajmowała go tak bardzo, nigdy nie zrobiłby tego, co zrobił. – John R.R. Tolkien „Łazikanty”

[pierwszy-akapit]

"Dawno, dawno temu nasi rodzice i dziadkowie opuścili planetę zwaną Ziemią. Statkiem o nazwie Geographic wybrali się do gwiazd i znaleźli raj. Ale ten raj zmienił się w piekło…" – Niven Larry, Pournelle Jerry „Dzieci Beowulfa”

[pierwszy-akapit]

"Dawno, dawno temu – tak Sonia zaczynała szczególne zdania, w których nie pojawiały się krowy, kury i świnie, święta, chleb i podatki, sianokosy, wykopki i gradobicia; tak zaczynała zdania, które grzęzły gdzieś w krtani, zatrzymywały się na gładkich, bezzębnych dziąsłach, by ześliznąć się na powrót w ciało: do płuc, serca i kurzu, zbijającego się w kłębki pośród starych, zużytych narządów. Ale niekiedy, po tym „dawno, dawno temu”, niekiedy jednak słowa pokonywały opór, przebijały tkankę mięsa i czasu, wybrzmiewały do końca i dopiero wtedy na powrót zagłębiały się w ciele: przez uszy wędrowały do mózgu, tam szukały miejsca, tam czekały, aż sen rozluźni zdarzenia, aż poluzuje problemy – wtedy, który to już raz, słowa śniły się jako historie, i dobre, i złe, zależy którędy patrzeć, kiedy się obudzić i dokąd nie dotrzeć." – Ignacy Karpowicz „Sonka”

[pierwszy-akapit]

"Dard Nordis przystanął pod nisko zwisającymi gałęziami sosny, chroniąc się na moment przed ostro zacinającym wiatrem. Niebo na zachodzie zaciągnęło się purpurą przechodzącą gwałtownie w złotawą czerwień, jak gdyby był teraz sierpień, a nie koniec listopada. Jednak mimo całego przepychu kolory były wyblakłe i zimne jak powiewy wiatru przenikające przez postrzępioną odzież." – Andre Norton „Gwiazdy należą do nas”

[pierwszy-akapit]

"Daleko na Zachodzie, za Latarnianym Pustkowiem, opodal Wielkiego Wodospadu, żył u schyłku dziejów Narnii pewien szympans. Był tak stary, że nikt już nie pamiętał, kiedy po raz pierwszy pojawił się w tych okolicach. Trudno wyobrazić sobie małpę sprytniejszą, brzydszą i bardziej pomarszczoną. Mieszkał w drewnianym, wymoszczonym liśćmi domku, zawieszonym w rozwidleniu wielkiego drzewa. Nazywano go Krętaczem." – Clive Staples Lewis „Ostatnia bitwa”

[pierwszy-akapit]

"Czy to nie dziwne, że jedno zdarzenie, jedna sekunda mogą z chirurgiczną precyzją podzielić życie na dwie części, rozharatać je i zmienić na zawsze?" – Camilla Grebe „Wszyscy kłamią”

[pierwszy-akapit]

"Czwartego dnia wesele skończyło się definitywnie. O wczesnym poranku Zygmuś Osika, uczestniczący w obrzędach wprawdzie z przerwami, ale za to intensywnie, wyszedł przed dom i niemrawo, wzrokiem nie bardzo bystrym, popatrzył w dal. Dal wypadała stosunkowo blisko, bo ograniczała ją ściana lasu." – Joanna Chmielewska „Florencja, córka Diabla”

[pierwszy-akapit]

"Czuł się młodo, jak zawsze. Odkąd pamiętał, to był jego ulubiony moment dnia. Otwierał oczy i czuł przelatującą przez całe ciało iskrę energii, jakby codziennie rodził się na nowo. Jestem ja, jest świat, jest przygoda, jest akcja, jest moc. Czasami ta chwila trwała cały dzień, czasami tylko mgnienie. A zaraz potem, cóż, różnie bywało. Miał szczęście, w większości przypadków zaraz potem następował zwyczajny, nudny dzień. Ale zdarzał się lęk, ból lub mdlący kac, zdarzała się rozpacz." – Zygmunt Miłoszewski „Jak zawsze”

[pierwszy-akapit]

"Czułam się tak, jakbym była uwieziona w jednym z tych przerażających koszmarów, w których myśli się tylko o tym, ze trzeba biec, biec, ile sil w nogach, ale te nie chcą cię nieść dość szybko. Zdawało mi się, ze przepycham się przez obojętny tłum w coraz wolniejszym tempie, a tymczasem prędkość, z jaka przesuwały się wskazówki zegara na wieży, wcale przecież nie malała. Nie zważając na moja rozpacz, zbliżały się nieubłaganie do punktu, którego osiągniecie miało oznaczać koniec wszystkiego." – Stephenie Meyer „Księżyc w nowiu”

[pierwszy-akapit]

"Czuł jej ręce na swoim ciele. Jak zwykle dotykała go nieśmiało. Nie patrzyli sobie w oczy. Pewnie dlatego, że gdzieś głęboko oboje wiedzieli, że nie powinni tu razem być. Przynajmniej on wiedział. Tylko co z tego, skoro nie potrafił odmówić jej nieśmiałym pieszczotom? Miała w sobie coś takiego, że nie umiał jej się oprzeć. Od tego pierwszego razu, kiedy mieli po kilkanaście lat." – Katarzyna Puzyńska „Łaskun”

[pierwszy-akapit]

"Cztery. Stary historyk nie wiedział, nie mógł bowiem wiedzieć, że zostały mu tylko cztery minuty życia. Drzwi windy hotelowej rozsunęły się zapraszająco. Mężczyzna nacisnął guzik z numerem dwadzieścia jeden i kabina ruszyła w górę. Pasażer przejrzał się w lustrze i uznał, że jest skończony – łysy na czubku głowy, z resztkami siwych włosów za uszami i na karku, białymi jak śnieg, podobnie jak krótki zarost pokrywający chudą, pociągłą twarz porysowaną głębokimi zmarszczkami. Rozciągnął usta i przyjrzał się nierównym zębom, pożółkłym, z wyjątkiem implantów połyskujących śnieżnobiałą porcelaną." – Rodriques Dos Santos Jose R. „Kodeks 632”

[pierwszy-akapit]

"Cztery wierzchowce galopowały polnym traktem. Bita droga prowadziła między polami, oddzielona od nich dwoma rzędami włoskich topoli. Jeźdźcy, dosiadający pięknych rumaków, odziani byli jak nakazywała ówczesna moda – nosili trójkątne kapelusze, surduty, obcisłe spodnie do konnej jazdy z wysokimi botfortami i obszerne płaszcze. Przy boku każdy miał szpadę, w olstrach tkwiły pistolety. Mimo że zapadał już wieczór, nie wstrzymywali koni, ryzykując potknięcie, które mogło skończyć się źle zarówno dla rumaka, jak i dla jeźdźca." – Szczepan Twardoch „Cud domu brandenburskiego”

[pierwszy-akapit]

"Czołgał się na czworakach poprzez gęstą mgłę i lepkie błoto, w którym prawie tonął. Nie mógł oddychać... a jednak musiał iść... wydostać się stąd... Bardzo wychudzony człowiek leżał bezwładnie na łóżku. Ramiona miał szeroko rozpostarte. Rękoma bezsilnie szarpał skłębione przykrycie, a jego głowa, nieznacznie podwyższona, obracała się wolno to w jedną, to w drugą stronę w bezustannej, śmiertelnej udręce. – Andre Norton „Ostemplowane gwiazdy”

[pierwszy-akapit]

"Człowiek, który nie był już człowiekiem, stał przed Obcym, który nie był tym, czym się wydawał." – Sean Williams, Shane Williams „Uchodźca”

[pierwszy-akapit]

"Człowiek zaczyna umierać w chwili swoich narodzin. Większość ludzi nie zwraca uwagi na cierpliwe zaloty Śmierci; dopiero w podeszłym wieku, złożeni chorobą, spostrzegają, że siedzi przy ich łożu." – Dean R. Koontz „Mąż”

[pierwszy-akapit]

"Człowiek w czerni uciekał przez pustynię, a rewolwerowiec podążał w ślad za nim. Pustynia stanowiła kwintesencję wszystkich pustyń – ogromna, rozpościerająca się w każdym kierunku na odległość, którą można było liczyć w parsekach. Biała; oślepiająca; bezwodna; pozbawiona innych punktów orientacyjnych prócz spowitych mgłą gór, rysujących się niewyraźnie na horyzoncie, oraz kęp diabelskiej trawy, sprowadzała słodkie sny, koszmary i śmierć. Wyłaniający się co jakiś czas słupek wskazywał drogę, poryty bowiem koleinami szlak, który przecinał alkaliczną skorupę, był kiedyś traktem i jeździły nim dyliżanse. Od tamtego czasu świat poszedł naprzód. Świat opustoszał." – Stephen King „Roland”

[pierwszy-akapit]

"Cześć, nazywam się Shy Keenan. Urodziłam się w Birkenhead i tutaj zniszczono moje dzieciństwo. Od niemowlęctwa byłam molestowana przez całą sieć wszelkiego rodzaju zboczeńców: od twierdzących: „myślę, że to miłość", poprzez zachęcających: „uśmiechnij się do aparatu", do błagających: „pokaż, jak cię boli". Jak zawsze w takich sytuacjach, wspierało ich, świadomie lub nie, wiele osób. Przyszłam na świat niechciana i byłam bita, sprzedawana, wymieniana, fotografowana, filmowana, porzucana na pewną śmierć, zdradzana, ignorowana, osierocona, a w końcu wypchnięta w dorosłość – po czym uznano mnie za problem i pozostawiono samej sobie." – Shy Keenan „Zniszczone dzieciństwo”