poopsiee @popsielog - Tumblr Blog

Nefessiz kaldığımı hissediyorum. Sorun..sorun demek doğru mu bilmiyorum. Hatta varlığından emin olduğum bir şeyler var mı onu da bilmiyorum. Sadece boğazımda hissettiğim bir düğüm var ve ben yavaşça onun altında ezilip yok oluyorum. En kötüsü de yardım isteyecek kimsem yok gibi hissediyorum.

Bana bu kadar görünmez hissettirmenden nefret ediyorum. Cidden bu kadar mı ciddiye almadın, bu kadar mı değeri yoktu senin için o küçücük adımın. Bunu yapacak kadar saygısız olamazsın bana. Bu kadar hiç kimse olmayı kaldıramıyorum senin için. Beni görmedin bile. Dibindeydim ve sen beni görmedin bile. Boşluğa bakar gibi baktın hatta belki bakmadın bile. Ne gerek vardı ki bu kadarına. Cidden hissettiğim her küçük şey bu kadar haketmeyen biri için miydi?

Nerden geliyor bu hisler? Nereye akıyor gidiyor içimden? Cidden benimle mi hepsi yoksa illüzyondan mı ibaretler?

Deneyelim bir kez daha popsie. Burada bırakamayız. Bu küçücük su birikintisi bizi batırmaya yetmez. Ve biz seninle karanlığı da severiz. Karanlık bize korku ve uyku getirmez. Karanlıkta da görebiliriz yolumuzu. Bunları tekrar etmeye devam et ve bırakmayalım. Sonuna gitmeyi hakediyoruz ve de en iyiye ulaşmayı.

Yine boka sarıyor her şey. Yanlış yapıyorum sanki bir şeyleri ama düzeltmek için fazla yorgunum. Böyle devam edersem olacaklardan kimi sorumlu tutabilirim ki zaten?

İhtiyacım olan şey istediğimde her şeyden kopup tek kalabilme yeteneği. Kendimi içinde kaybedebileceğim bir şeye ihtiyacım var. Beni bir anda dünyadan koparabilecek tüm anı kilitleyip beni akıştan alıp kendi içinde akışa dahil edebilecek bir şey. Bir zamanlar yazmaktı bu ama bu yeteneğim benden gitmiş gibi hissediyorum. Böyle hissetme sebebim de sorunun kendisine dayanıyor. Kendi kafamın içindeki her şeyi bırakıp kendimle başbaşa kalamadığım için düşüncelerim toplanmıyor. Toplayamadığım için de atamıyorum onları yazıyla içimden. Zaman geçtikçe de köreldim belki de bilmiyorum. Ama kendime bunu vermek istiyorum. Vereceğim.

Hayatımdaki her şey beni yoruyor sanki. Uzaklaşmak birkaç gün telefonumu kapatmak ve bunlar için uzun açıklama yapmak istemiyorum. Parmağımı şıklatıp ortadan aniden kaybolmak istiyorum. Gittiğimi kimse fark etmesin. Bana kimse soru sormasın. Gideyim sadece, öylece aniden.

Sızı şeklinde bir ağrı girdi içime. Konuşmadığım ve dile getiremediğim şeyler cam kırıkları gibi kesiyor sanki küçük küçük. Bu kadar acıtan bir his doğru olamaz diyorum kendime. Kabul etmediğim bu şey bir de dile gelirse ne kadar acıtır kim bilir? O yüzden kaç, uzaklaş, bakma arkana diyorum kendime. İşaretleri gör kendi yolunu bul doğrudan ayrılma diyorum. Dinliyorum artık içimdeki bu sesi. Doğruya gidiyorum. Senden gidiyorum ama doğruya gidiyorum.

Tepkisiz hissediyorum. Bunun sebebi düşüncelerimin net olmaması. Ne düşündüğümü bulamıyorum aslında ne düşünmem gerektiğini de. Büyüdüğüm tek bir konu var şuan hayatımda ama sanki onun da altından kalkamıyorum neresinden tutarsam tutayım. Bir şeyler hayatımı etkiler şekilde benden bağımsız akıp gitti ve öyle olmaya devam ediyor gibi hissediyorum. Bu benim alışık olduğum bir şey değil ve bu durumu düzeltmek kendime mantıklı gelecek şekliyle ifade etmek istiyorum ama bir yandan bu mümkün değil gibi geliyor ve de bir şeyleri çözmek yerine karıştıracak gibi. Üstelik farkındayım hayatımda olan her şeyi istediğim yere koyup her ayrıntısına kadar kendime uygun hale getiremem ve belki de bu bunu kabullenip öğrenmek için bir fırsat olabilir ama zorlanıyorum. En basit tanımıyla şuan içinde bulunduğum durumda gerçekten zorlanıyorum.

Kimsenin eline bu kadar güç vermemek lazım. Nedeni çok açık. Bu kadar güce sahip hiçbir insan onu doğru kullanmasını bilmez.

Çok garip aradığımın sen olması. Her şeyi olsa da bir senin yerinin dolmayışı. Her gördüğümde deli gibi kıskanmam insanları ve eksikliğini hissetmem. Özledim ben yine seni. Gerçekten deli gibi çok özledim.

Yine kayboldum her şeyin içinde. Yine tüm duygularım birbirine girdi. Yine yaşamak çok zorlaştı. Yine ne hissettiğimi de ne istediğimi de bilmiyorum. Yine geziyorum boşluklarda. Yine mutluyum mutsuzken. Yine kayboldum. Yine yine yine kayboldum ben.

Give me a day or two to think of something clever

To write myself a letter to tell me what to do

Uzun uzun zaman sonra geldim yine. Bekleyen varmış gibi giriş yapmayı seviyorum ama olmaması da pek sorun değil. Kendim için yazıyorum. Son zamanlarda hayatım cidden değişiyor. Birçok konuda büyüyorum. Değişimlere ayak uydurmak dışında pek de şansım yok. Artık kaçmayı bırakıp büyümem lazım. Etrafım ise beni bu duyguya iten insanlarla dolu. Belki de bu yüzden her şey daha kolay.

Yeni aldığım sweatshirte kahve döküldü ve ben hala gülmeye devam ediyorum

Kendimi bulmam gereken bir süreçteyim. Oturup da ağlamak istemiyorum. İnsanları arayıp me kadar bostan hissettiğimi anlatmak istemiyorum. Oturup sorunlarımı bir bir çözüp hedeflerime de adım adım gitmek istiyorum. Mızmızlanmak değil başarmak istiyorum. Kendimi herkesten önce kendime kanıtlamak istiyorum.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

poopsiee