Edebiyatın Prensesi

[princessofliteratures]

Balkondasın, dizlerini kendine çekmiş, ağrıyan başını da o küçücük omuzlarına yaslamış öylece gökyüzünü izliyorsun. Kabullenişsin artık hiçbir şeyin tamamen düzelmeyeceğini, hiçbir şeyin sonsuza kadar iyi kalmayacağını... Farkındasın artık bu olanların ne kadar can yaktığının... Ve alışmışsın artık en yakınların tarafından canının çok yakılmasına... Elinden hiçbir şey gelmemesine mi kızgınsın yoksa canını bu kadar yakmalarına izin verdiğin için kendine mi? Arabalar, insanlar geçiyor pencerenin önünden, şarkılar değişiyor. Hiçbirini fark etmiyorsun. Çok dalgınsın. Bak az önce yıldız kaydı fark etmedin... Ah, küçük kendim bu böyle nereye kadar?

[princessofliteratures]

Şimdi yalnızsın, oğlum, artık

Çok geç olacak çözdüğünde

Ve kendi yansımanı bir gün kirli bir vitrinde gördüğünde

Benim sevdiğim adam olmayacaksın

Gocunma o zaman, olur mu?

Yani tanımazsam döndüğünde...

[princessofliteratures]

Bazen acılarımızdan kaçmak için en olmayacak insanlara sımsıkı tutunuruz

[princessofliteratures]

Hepimiz sevdiklerimizi yanımızda hissediyoruz. Sanki hiç gitmemişler gibi, sanki hep buradalarmış gibi, sanki elimizi uzatsak dokunabilecekmişiz gibi, sanki dönüp baksak görecekler, konuşsak duyabileceklermiş gibi...

[azraetmoii]

"İyileştim mi?"

"Hayır. Siz farklı bir insansınız, ama herkes gibi olmak istiyorsunuz. Bu da, bana kalırsa, ciddi bir hastalıktır."

"Farklı olmayı istemek, bir hastalık mı?"

"Evet, kendinizi herkes gibi olmaya zorlarsanız, öyle. Nevrozlara, psikozlara, paranoyaya yol açar. Doğayı çarpıtmaktır bu, Tanrı'nın yasalarına karşı gelmektir; dünyanın bütün dağlarında, ormanlarında, bir tek yaprağı bile bir başkasının tıpkısı olarak yaratmamıştır Tanrı. Oysa siz farklı olmayı delilik sayıyorsunuz."

Veronica Ölmek İstiyor

[princessofliteratures]

Ev bir yer değil, bir duygudur. Ama sıcak değil sanırım, sıcak olsa kalbim bu kadar çok üşümezdi...

[princessofliteratures]

En çok korktuğumuz ama asla dile getiremediğimiz şey unutulmak,

Peki ya ikimizden sadece biri unutursa?

Sensiz yaşama fikrini göze alabilir miyim?

[princessofliteratures]

Bu hikaye bitmeyecek, ama devam da etmeyecek Bir yerlerde adın geçtiğinde hep aynı sızıyla hatırlayacağım seni...

[gitme-demem]

Hatırlıyor musun?

Bir zamanlar günaydın ve iyi gecelerim sendin

[azraetmoii]

Ama onunla karşılaştım işte; şu anki yaşantımı böylesine garip kılan da bu ya. Birlikteyken ona aşık oldum ve daha sonra birbirimizden ayrı kaldığımız yıllar içinde ona duyduğum aşk büyüdükçe büyüdü.

Bizim hikayemiz 3 bölümden oluşuyor: Başlangıç, gelişme ve sona eriş. Her ne kadar bütün hikayeler bu şekilde gelişse de ben, bizim hikayemizin sonsuza kadar devam etmediğine halâ inanamıyorum. Bunları düşününce her zaman olduğu gibi birlikte olduğumuz dönem aklıma geliyor. Birdenbire birlikteliğimizin nasıl başladığını hatırlıyorum çünkü artık elimde kalan tek şey bu, anılar...

[princessofliteratures]

Niye peşimi bırakmıyorsun?

Çünkü çok özledim?

[princessofliteratures]

Çok şey vardı anlatılacak, O yüzden sustum... Birini söylesem, diğeri yarım kalacaktı... Söylesene; Sen duydun mu sustuklarımı?

[princessofliteratures]

İçimde sevmenin, sevilmenin nasıl olduğunu deli gibi merak eden bir kelebek var. Camın kenarında sıkışmış, durmadan kanat çarpıyor. Dışarıda bir hayat var, görüyor ve gökyüzü mavi... Ama camı kimse açmıyor

[princessofliteratures]

Hayat, kelebeğimin ipekten kanatlarını hoyrat mevsimlere emanet etti önce; sonra da onu, yönünü bilmeyen rüzgârların insafına bıraktı. Bir çiçeğe aitken fırtınaların sürgününe dönüştü. Şimdi toprağın sessizliğinde, kırılmış renklerini toplamaya bile mecali yok. Ve ben, her düşüşünde biraz daha eksilen o narin canın yanında, kendi içimde paramparça olan o merak ettiğim acımasız gökyüzünü taşıyorum....

[princessofliteratures]

Sen söylemedin diye kimseye güvenemedim, sen gelmedin diye hiç kimseyi sevemedim ben...

[princessofliteratures]

Bir insanın hiç biri yüzünden ruhu ağrır mı?

[princessofliteratures]

Ağrıyor işte...

[princessofliteratures]

Bir insanın hiç biri yüzünden ruhu ağrır mı?

[princessofliteratures]

Bir insan, nasıl hem bu kadar sevip hem bu kadar sessiz kalabilir? Bunu senden sonra öğrendim. İçimde adının geçtiği her yerde bir sızı büyüdü, ama kimse duymadı. Çünkü bazı acılar gözden değil, kalbin en tenha köşesinden akar. Biz, yarım kalıp tamam sanılan iki hikâye gibiydik. Gittik, döndük, kırıldık, sarıldık,ama bazı şeyler sevmekle kalmıyormuş; zamanla iyileşiyormuş. Şimdi bir başkasının yanında gözlerinin içi gülüyor ya, işte en çok orada canım yandı. Benim avuçlarımda solan mutluluk başkasının ellerinde çiçek açtı. Üzüldüm, çok ağrıma gitti. Ama garip bir şey var içimde:

Kırgınlığım sevgime yetişemedi. Hâlâ, iyi ol istiyorum. Hâlâ gülüyorsan içimden bir şey “tamam” diyor. Sen yeter ki mutlu ol, ben özlenmemeye de razıyım. Adım hiç geçmesin, hatıram rüzgâr gibi silinsin. Yeter ki bir zamanlar kalbime dokunan sen, hayata küsmeden yaşa. Ve ben, kimsenin bilmediği bir köşede senin yokluğuna değil,sensiz kuramadığım hayale ağlayayım.