Kuwentong Tatay #10: Manibela
Grade School pa lang ako, marunong na ako humawak ng
manibela. Sakay ng aming owner-type jeep na si Soldier Blue,
kapag malapit na kami sa destinasyon namin ay madalas akong
iupo ni Tatay sa hita niya para alalayan niya ako sa paghawak ng
manibela hanggang sa maka-garahe kami.
Nung lumaki at tumanda na ako, madalas naman ang pagbigay
niya sa akin ng mga pangaral sa pagmamaneho:
"Pag nagda-drive, dapat laging malikot ang mga mata."
"Tingin sa malapit at sa malayo, tingin sa kanan, at sa kaliwa, sa
harap at sa rear view mirror."
"Dapat defensive driver ka. Lagi mong iisipin kung ano ang
puwedeng gawin ng sasakyan sa harap, likod at gilid mo. Lagi
mong iisipin kung ano ang puwedeng gawin ng mga tao sa kalye."
Si Basty ang naging una kong oto pagka-graduate ko ng kolehiyo.
Kung saan-saan kami nakarating ni Basty noon. Kahit na kakarag-
karag na 2-door charade siya at laging sira ang shocks, nadala ko
si Basty sa Tagaytay at Batangas. Namaneho ko siya ng maraming
beses sa Elliptical Road ng walang side mirrors; sa gabi na isa lang
ang headlight; sa init ng araw na sira ang aircon.
Nang maibenta namin si Basty, may dalawang sasakyan pa ang
dumaan sa aming pamilya bago namin naipundar ni Nanay ang oto
ko ngayon na si Basty Jr.
Mahigit 10 taon na akong nagmamaneho ngayon. Malaki ang
pasasalamat ko sa Diyos dahil maliban sa pagkabali ng side mirror
ni Basty Sr. habang umaatras ako ng garahe ng bahay namin, at
nung naatrasan ko ang sasakyan ng Kapatid ko gamit si Basty Jr.,
hindi pa ako nasasangkot sa aksidente (puwera-usog).
Malaki rin ang pasasalamat ko sa mga pangaral ni Tatay dahil
naniniwala akong nakatulong ng malaki iyon sa pagiging maayos
kong Driver ngayon. Malakas ang paniniwala ko na kahit nasaan
man ngayon si Tatay, ay lagi pa rin niya akong binabantayan sa
tuwing nagmamaneho ako.
Alam mo, meron akong pangarap sa buhay, sana... matupad na.
turnnoffyourmind
stormborns
romaincrisis
tangentwithtanner
