Przystanek Dolny Śląsk

"Przystanek Dolny Śląsk" magazyn poświęcony krajoznawstwu i historii regionalnej oraz promocji turystyki indywidualnej i transportu publicznego regionu dolnośląskiego. Tu piszemy co kilka dni o ciekawostkach i ważnych dla naszego regionu datach.

[przystanekd]

Tego zakładu już nie ma. ELWRO to akronim powstały dla określenia Wrocławskich Zakładów Elektronicznych (ELektronika WROcław). Zakłady utworzono w 1959 roku we Wrocławiu i początkowo funkcjonowały w zabudowaniach dawnej cukrowni przy ul. Obornickiej. Potem wybudowano dla nich kompleks biurowy oraz hale produkcyjnych przy ul. Aleksandra Ostrowskiego.

Pod koniec 1960 roku w ELWRO skonstruowano pierwszy polski komputer Odra 1001, który wtedy jeszcze określano mianem maszyny matematycznej. Liczba 1000 nawiązywała do obchodzonego w 1966 roku tysiąclecia państwa polskiego. Jednak zarówno Odra 1001 i Odra 1002 pozostały na etapie prototypu. Dopiero Odra 1003 skonstruowana we współpracy z Politechniką Wrocławską weszła do seryjnej produkcji. Chociaż seria w tym wypadku oznaczała zaledwie 42 egzemplarze.

Kolejne serie były już większe, komputery trafiały do zakładów pracy w Polsce oraz były eksportowane, głównie do państw bloku komunistycznego. Jeden z ostatnich komputerów typu Odra został wyłączony po 29 latach bezawaryjnej pracy w również nieistniejącym już wrocławskim Hutmenie. Na początku XXI wieku komputery Odra 1305 pracowały jeszcze w PKP na stacji Wrocław Brochów i Lublin Tatary. Tę z Lublina wyłączono jako ostatnią 1 maja 2010 roku.

[przystanekd]

W drugiej połowie lat 70. XX wieku w parkach i na ulicach Wałbrzycha i Szczawna-Zdroju pojawiło się ponad 50 rzeźb. Projekt nosił nazwę Wałbrzyskiej Galerii Rzeźby Plenerowej. Zainicjowała go artystka Maria Bor. Jedną z rzeźb był Akt z 1978 roku, potocznie nazywany Mokrą Panną. Prawie nikt nie pamięta, że Panna trzymała w ręku parasol i różę z miedzi, bo obydwa artefakty bardzo szybko skradziono.

Jednak ta rzeźba, którą widzicie nie stoi w Wałbrzychu, tylko w Żarowie. I tutaj nazywa się ją nie Mokrą, ale Nagą Panną. Jej autorem, podobnie jak wałbrzyskiej, jest Ryszard Waldemar Zamorski. Absolwent wrocławskiej ASP i uczeń Xawerego Dunikowskiego. Ale jak ta rzeźba znalazła się w Żarowie? Tak opisuje to żona artysty, Anna Malicka-Zamorska:

Z Nagą Panna było tak: mój piękny mąż dostał zlecenie od Rady Miejskiej Wałbrzycha na rzeźbę w fontannie na Placu Magistrackim. Zrobił projekt, który został zatwierdzony. W swojej pracowni we Wrocławiu wyrzeźbił Pannę i zrobił formę gipsową, z której później powstała żarowska rzeźba. W Żarowskich Zakładach Materiałów Ogniotrwałych dostał piękną pracownię w piecowni, na pierwszym piętrze z przeszklonym sufitem! Cudo! Rzeźba Panny z szamotowej masy ceramicznej została odciśnięta z gipsowej formy, a następnie za pomocą wózka widłowego zawieziona do windy. Windą zjechała piętro w dół do piecowni i została załadowana naplatformę wjeżdżającą do pieca. Nie pamiętam już ile trwało jej wypalanie (na pewno między 24 a 48 godzin), ale wiem że mąż z niecierpliwością wyczekiwał powrotu Panny z pieca. Jakież było jego zdziwienie, gdy na wyjeżdżającym z pieca wózku, nie było widać figury!

Pierwsza Panna uległa zniszczeniu. Wstrząsy transportowe (z pracowni, na niższe piętro) spowodowały pęknięcia i zawalenie się rzeźby. Mój dzielny i piękny mąż, razem z inżynierem-technologiem z ŻZMO ustalili, że figurę należy odciskać od razu na podstawionym na bocznicy, wagonie piecowym. Przedtem, na wszelki wypadek mąż odcisnął Pannę z białego betonu... I tak oto zrobił Nagą Pannę, która stoi do dziś w Żarowie. Następnie odcisnął Pannę z gliny już na wagonie, która wypaliła się bezbłędnie i trafiła do Wałbrzycha. O betonowej Pannie zapomniał [...] Rzeźba została samowolnie postawiona w plenerze przy restauracji Nefryt.

[przystanekd]

20 maja to Europejski Dzień Morza. Został ustanowiony w 2008 roku przez Unię Europejską, aby podkreślić roli mórz i oceanów w codziennym życiu Europejczyków. Czy Dolny Śląsk chce dostępu do morza? Co wiąże Dolny Śląsk z morzem? Dwunastu zbudowanym dla Polskich Linii Oceanicznych w rumuńskiej stoczni Santierul Naval w Turnu Severin na przełomie lat 60. i 70. drobnicowcom nadano nazwy polskich uzdrowisk. Znalazły się wśród nich “Duszniki Zdrój”, “Cieplice Zdrój”, “Świeradów Zdrój”, “Kudowa Zdrój” i - co może trochę dzisiaj dziwić “Karpacz”.

Ostatnim statkiem odebranym przez Polskie Linie Oceaniczne była “Kudowa Zdrój”, która pływała po Bałtyku, Atlantyku i Morzu Śródziemnym. 19 stycznia 1983 roku MS “Kudowa Zdrój” wyruszyła w rejs z hiszpańskiego portu Castellon. Na pokładzie drobnicowca było 29 członków załogi oraz... zbyt dużo ładunku. Ładunku było tak dużo, że trzeba było odpompować część wody ze zbiorników balastowych. To źle wpłynęło na stateczność, która i tak była już mocno zachwiana przez - jak wykazały późniejsze ustalenia - złe jego rozmieszczenie i zamocowanie.

W nocy z 19 na 20 stycznia zaczął wiać bardzo silny wiatr, 7-8 stopni w Beauforta. 20 stycznia około 4 nad ranem silny podmuch przechylił “Kudowę Zdrój” na prawą burtę. Statek już się nie podniósł. Dowodzący statkiem kpt. Leszek Krogulski nadał wezwanie pomocy, jednak pomylił się w ze wskazaniem bieżącej pozycji drobnicowca o około 15 km. Dlatego będący zaledwie 20 km dalej MS “Sopot” stracił prawie 6 godzin na odnalezienie tonącego statku.

Z 29 członków załogi uratowało się tylko 6. Pozostali utonęli z powodu wychłodzenia. Woda tej nocy miała nie więcej niż 13 stopni. Ustalenia powypadkowej Izba Morska wskazała jeszcze więcej problemów, niż źle rozmieszczony i zbyt duży ładunek. Marynarze “Kudowy Zdroju” nigdy nie ćwiczyli ewakuacji i nie wiedzieli jak się obchodzić ze spuszczonymi na wodę tratwami. Z wody wyciągnięto między innymi pustą i niezniszczoną szalupę.

[1] fot. arch. Polskie Linie Oceaniczne SA

[przystanekd]

W tym miejscu według starej prusickiej tradycji już w 1140 roku miała być kaplica pw. Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny. Jednak pierwsze źródłowe potwierdzenie jej istnienia pochodzi z 1312 roku. W 1528 roku kaplicę rozebrano, gdyż groziła zawaleniem. Na jej miejscu postawiono jednak nową i większą, a w 1555 roku urządzono przy niej plac ćwiczeń dla strzelców. Funkcjonował tu też cmentarz. Ostatecznie kaplicę zlikwidowano w 1803 roku, a cmentarz przed 1900 rokiem.

W 1900 roku z inicjatywy właścicieli Prusic, rodziny Hatzfeldtów, w tym miejscu wybudowano nowoczesny budynek, który miał stanowić przytułek dla ubogich. Przez pierwsze cztery lata, do czasu oddania Szpitala po drugiej stronie ulicy, opiekowano się tu też chorymi. Po II wojnie światowej szpital przestał działać, a tu w 1947 roku uruchomiono ośrodek zdrowia z lekarzem dr. Andrzejem Bullerem. Ośrodek zdrowia działa tu do dzisiaj.

[przystanekd]

6 maja 1945 roku skończyła się historia niemieckiego Wrocławia. Miasto Breslau ogłoszone twierdzą w sierpniu 1944 roku i zamknięte w okrążeniu w połowie lutego 1945 roku broniło się skutecznie przez prawie trzy miesiące, mimo kolejnych radzieckich szturmów, nalotów bombowych i ostrzałów artyleryjskich. Gdy 2 maja upadł Berlin, Festung Breslau walczyła nadal.

Ale Wrocław za tę obroną zapłacił ogromną cenę. Z 30 tysięcy domów, które stały w mieście jeszcze w styczniu, w maju były zniszczone 22 tysiące. Z nieco ponad 650 kilometrów wrocławskich ulic prawie połowa była zawalona kilkunastoma milionami ton gruzu. Całkowitemu zniszczeniu uległo 10 km sieci wodociągowej, a reszta wymagała naprawy w ponad 750 punktach. Niemal 80% sieci tramwajowej nie nadawało się do użytku.

A jak wyglądał dzień kapitulacji miasta? O tym możecie przeczytać tutaj: https://blog.przystanekd.pl/2020/05/ostatnie-dni-festung-breslau.html

[przystanekd]

Ten uroczy kościółek znajdziecie tuż za granicami Jeleniej Góry. Został wzniesiony w 1574 roku przez protestantów z Grunau, czyli dzisiejszego Jeżowa Sudeckiego. 80 lat później podczas kontrreformacji siłą odebrano go jeżowskim ewangelikom i chociaż później sytuacja na Śląsku się zmieniła, to ten kościół św. Michała Archanioła pozostał filią katolickiego kościoła parafialnego miasta Jelenia Góra do 1945 roku.

Hans Lutsch, dziewiętnastowieczny niemiecki historyk sztuki i konserwator zabytków tak go opisał: jest to mała dwuosiowa budowla zakończona sklepieniem stropowym, posiada półkoliste okno wychodzące na wschód, przedzielone w  środkowej części słupem prostopadle wciskającym się w sklepienie. Półkoliste okna położone po stronie południowej znajdują się w niszy, natomiast ściana północna nie posiada okien.

Po II wojnie światowej kościół nadal należał do jeleniogórskiej parafii św. Erazma i Pankracego. Dopiero 23 kwietnia 1972 roku utworzono samodzielną parafię w Jeżowie Sudeckim. Przy kościele znajduje działający do dzisiaj cmentarz, a przy wejściu znajdziecie niewielkie lapidarium z nagrobkami dawnych mieszkańców tego regionu.

[przystanekd]

Przed II wojną światową szkoła szybowcowa w Grunau była znana w całych Niemczech. Szkoląca się tu młodzież szukała także miejsc do zabawy po godzinach ciężkiej nauki. Popularność wśród przyszłych lotników zyskała wtedy historyczna karczma sądowa. Jej właściciel - Osfald Heinrich - szybko dostrzedł okazję i w latach 20. XX wieku przemianował karczmę na Kasyno Lotnicze. Zaś aby podkreślić charakter lokalu, zawiesił na budynku śmigło od samolotu.

Kasyno przetrwało dłużej niż nazwa wsi. Korzystali z niego także polscy piloci po II wojnie światowej. Bo także Polacy docenili lotnicze możliwości tej sudeckiej wsi, którą nazwano Jeżowem Sudeckim. Na początku lat 50. XX wieku z kasyna stał się Domem Ludowym. Potem funkcjonowała tu szkoła podstawowa, a obecnie gminny ośrodek pomocy społecznej.

[przystanekd]

Ten krzyż łaciński znajdziecie w Jeżowie Sudeckim przy bocznej drodze odchodzącej w stronę Czernicy. Dojdziecie tu w pięć minut z pętli autobusowej.

Piaskowcowy krzyż potocznie nazywany kozackim ma wyraźną inskrypcją i datę 1813. Nawiązuje to do wydarzenia, które miało tu miejsce 22 sierpnia 1813 roku. Koło wsi doszło wtedy do potyczki w czasie wojen napoleońskich. W walce z oddziałem kilkudziesięciu ułanów saskich poległo tutaj 3 Kozaków. Na pamiątkę przy drodze na Płoszczynę ustawiono kamienny krzyż z inskrypcją: Tu leży trzech rosyjskich kozaków, pozostawionych przez wroga, pochowanych 22.08.1813 roku.

[przystanekd]

Historia powojennej Szklarskiej Poręby nierozerwalnie związana jest z Wojskami Ochrony Pogranicza. Powstała tu jedna z 53 komend, które utworzono w 1945 roku. Zorganizowano wtedy sześć strażnic: Wilczą Porębę, Przesiekę, Kamieńczyk, Jakuszyce, Tkacze i Orle. O tej historii i o tym jak sformowano pierwsze bataliony WOP z części II Armii Wojska Polskiego przeczytacie na tablicy pamiątkowej, którą w centrum Szklarskiej Poręby postawiono z okazji 70 lat powstania Wojsk Ochrony Pogranicza w 2015 roku.

Na niewielkim skwerze koło DW Bożena, noszącym obecnie nazwę Skweru Obrońców Granic, znajdziecie charakterystyczną budkę strażniczą oraz pamiątkowy głaz. Budowę pomnika sfinansowano ze składek, a wykonał go lokalny artysta Maciej Wokan z granitu izerskiego wydobytego w miejscowych kamieniołomach. Tablicę pamiątkową natomiast ufundował jeleniogórzanin Zbigniew Ładziński.

W postumencie pomnika złożono kapsułę czasu, którą stanowi pocisk artyleryjski z 1912 roku. Został przekazany przez kolekcjonera militariów st. chor. sztab. Zygmunta Piętra. Wewnątrz zamknięto dokumenty i pamiątki związane z funkcjonowaniem Wojsk Ochrony Pogranicza w Szklarskiej Porębie.

[przystanekd]

Willa Abendfrieden w Bad Salzbrunn została wybudowana w 1913 roku. Jej nazwa to w wolnym tłumaczeniu „Wieczorny pokój". Powstała przy nowo wytyczonym Lindenplatz, czyli Placu Lipowym. Dzisiaj jest to Plac Wolności w Szczawnie-Zdroju. Od 1927 roku aż do końca II wojny światowej w willi funkcjonował chrześcijański pensjonat prowadzony przez niezamężne siostry Magdalene i Margarete Wieszner. W 1946 roku pensjonat prowadziła pani Aniela Wolińska. Później funkcjonowała tu też kawiarnia o nazwie „Jadzia", po której pozostał napis oraz zwyczajowa nazwa obiektu.

[przystanekd]

Tak wyglądała wieża na Śnieżniku tuż powojnie. Zdjęcie wykonano prawdopodobnie w 1946 roku. Autor nieznany.

Wieża miała ponad 33 metry wysokości i dwie platformy widokowe - na wysokości 17,5 m i 30 m. Na dolną wchodziło się po spiralnych, metalowych schodach wewnątrz niższej z wież. Kolejnymi schodami można było dostać się górną platformę. Jeszcze w 1948 roku przeprowadzono niewielki remont, jednak przez kolejne lata wieżę pozostawiono samą sobie.

Surowe warunki na Śnieżniku dały o sobie znać bardzo szybko i w ciągu kilkunastu lat wieża była w katastrofalnym stanie. Korzystanie z platform widokowych było bardzo niebezpieczne i odradzano korzystanie z nich. W 1973 roku naczelnik Stronia Śląskiego zdecydował o wyburzeniu wieży. Pierwsza próba dokonana przez saperów pokazała, że wieża jest mocniejsza niż sądzono. Dopiero podwojenie ilości materiału wybuchowego pozwoli przy drugim strzale zniszczyć kamienną konstrukcję.

Obecnie na Śnieżniku stoi już od kilku lat nowa wieża. Nie przypomina ona ona w niczym tej dawnej. Czy to dobrze, czy - źle, pozostawiamy Wam do oceny, bo jak wiemy - wśród naszych Czytelników są zarówno zwolennicy, jak i zagorzali przeciwnicy nowego projektu, określający nową budowlę pogardliwie mianem miksera. No cóż, może coś w tym jest...

[przystanekd]

Ten niewielki skwer znajduje się prawie w centrum Jeleniej Góry, jednak przechodząc obok możecie w ogóle nie zwrócić na niego uwagi, bo jest trochę zapomniany przez wszystkich.

Esperanto to międzynarodowy język, który został wymyślony od podstaw przez polskiego lekarza Ludwika Zamenhofa w 1887 roku. Miał ułatwić porozumiewania się między ludźmi różnych narodowości bez konieczności nauki trudnych języków narodowych. Nie stał się jednak językiem urzędowym chociaż ma swoich miłośników na całym świecie. Powstaje w nim prasa i książki, a Wikipedia ma w esperanto prawie 400 tysięcy haseł.

Po II wojnie światowej w Jeleniej Górze rozpoczął działanie Oddział Polskiego Związku Esperantystów o nazwie "Cervamont". Dzięki staraniom jego członków w 1948 roku z okazji 840-lecia powstania miasta, stworzono i odsłonięto jeden z pierwszych polskich pomników w Jeleniej Górze. Na niewielkim skwerze stanął kamień pamiątkowy poświęcony Ludwikowi Zamenhofowi. Ten polski okulista wierzył, że to bariery językowe prowadzą do konfliktów między narodami, a wspólny języka mógłaby przyczynić się do pokoju na świecie.

W 1950 roku sir Arthur Troop, brytyjski policjant, założył Międzynarodowe Stowarzyszenie Policji i wybrał właśnie esperanto do zapisu hasła stowarzyszenia - "Servo Per Amikeco" (służyć przez przyjaźń). Co ma to wspólnego z Jelenią Górą? To właśnie dzięki temu Stowarzyszeniu oraz Polskiemu Związkowi Esperantystów udało się w 2023 roku odnowić jeleniogórski kamień pamiątkowy Ludwika Zamenhofa.

[przystanekd]

Gdy wysiądziemy z nowoczesnego pociągu Kolei Dolnośląskich w Lubinie trafiamy prawie od razu na jego parowego poprzednika. Niestety tylko w formie pomnika, a nie czynnego parowozu, ale za to pięknie odnowionego.

To parowóz Ty2-22. Powstało ponad 6000 egzemplarzy tej lokomotywy, co sprawia, że jest jedna z najliczniejszym europejskich serii parowozów. Parowóz ten był produkowany podczas II wojny światowej w fabrykach całej okupowanej Europy. W wielu miejscach produkcję kontynuowano także po wojnie dla innych już zarządów. W planowej eksploatacji parowozy Ty2 w Polsce były używane aż do początku lat 90. XX wieku.

Egzemplarz, który można teraz oglądać w Lubinie, przez wiele lat niszczał odstawiony na dworcu Wrocław Świebodzki. Gmina Lubin wykupiła go od PKP w 2017 roku i w rok później zleciła jego remont w Polkowicach. Potem przetransportowano go do Lubina, gdzie stał się częścią plenerowej wystawy "Pionierzy lubińscy 1945", którą umieszczono w 4 wagonach kolejowych.

[przystanekd]

Monumentalna bryła tego kościoła od razu rzuca się w oczy wsród niskiej zabudowy Sycowa. To kościół ewangelicki pod wezwaniem św. ap. Jana i Piotra. Swoje wezwanie otrzymał na cześć Bironów - ojca i syna. To do nich od 1734 roku należało sycowskie wolne państwo stanowe.

Budowę kościoła rozpoczęto w 1785 roku i zakończono już rok później. Kolejny rok zajęło wykończenia wnętrza i dobudowa wieży. Klasycystyczna forma nie budzi wątpliwości co do autora projektu, którym był najwybitniejszy pruski architekt tego okresu, pochodzący z Kamiennej Góry twórca Bramy Brandenburskiej, Karl Gotthard Langhans.

Kościół ma kształt prostokąta i jest nakryty czterospadowym dachem. Wnętrze tworzy owalna nawa wypełniona dwoma kondygnacjami drewnianych empor. Całość wieńczy okrągla kopula. Obiekt został w 2002 roku gruntownie odrestaurowany dzięki środkom z Fundacji Polsko-Niemieckiej oraz prywatnym darczyńcom.

[przystanekd]

Ta niewielka miejscowość leży między Sobótką a Świdnicą. Bez problemu dojedziecie tu pociągiem Kolei Dolnośląskich lub autobusem miejskim ze Świdnicy. Obecnie stoi tu późnobarokowy kościół parafialny pod wezwaniem św. Wacława. Jednak pierwsza wzmianka o świątyni w tym miejscu pochodzi już z roku 1318. Została wymieniona w rejestrze dziesięcinowym jako jeden z siedmiu ówczesnych kościołów na ziemi świdnickiej. Był to wtedy jeszcze kościół drewniany.

Kościół murowany powstały w Marcinowicach na początku XVI wieku. Protokół z wizytacji diecezjalnej przeprowadzonej w 1666 roku podaje, że marcinowicki kościół był wtedy niewielkim murowanym budynkiem, krytym gontem, z kwadratową czerwoną dzwonnicą z trzema dzwonami, wokół którego roztaczał się cmentarz otoczony kamiennym murem. Pierwotnym wezwaniem kościoła był najprawdopodobniej św. Mateusz Apostoł, ponieważ od niepamiętnych czasów w mieszkańcy Marcinowic obchodziła święto w niedzielę po dniu tego świętego.

Na przełomie XVI i XVII wieku Jezuici, do których należała wtedy śeiątynia, przystąpili do uporządkowania wnętrza kościoła w Marcinowicach oraz uzupełnili jego wyposażenie. Kościół otrzymał większe okna, nową ambonę i chrzcielnicę. Odnowiono ołtarz główny i dodano ołtarz boczny, dobudowano dwie kaplice i ułożonono nowy dach. W roku 1708 kościół otrzymał tabernakulum oraz organy, zaś w 1725 r. świątynia została rozbudowana o dwie kaplice boczne oraz otrzymała nowy dach.

W 1909 roku marcinowicki kościół otrzymał nowe organy wyprodukowane przez świdnicką firmę „Schlag und Söhne". Posiadają one 575 piszczałek rozdysponowanych na 10 głosów. W 1926 roku natomiast obok starego dzwonu zawisły trzy nowe, ufundowane przez bogatych parafian. Niestety w styczniu 1942 roku podzieliły smutny los wielu innych dzwonów - zostały wywiezione do huty w Hamburgu i przetopione na amunicję.

[przystanekd]

Ten niezwykły kościół poewangelicki znajdziecie w niewielkim Miłkowie, koło Jeleniej Góry. Łatwo tu trafić, bo leży w centrum wsi obok do Karpacza i kilka minut od przystanku kolejowego z drugiej strony. Kościół jest otoczony starym cmentarzem i ma bardzo ciekawą historię.

Po zakończeniu wojny trzydziestoletniej protestanci na Śląsku rządzonym przez katolickich Habsburgów zbierali się na nabożeństwach i modlitwach często w tajemnicy, w trudno dostępnych leśnych ostępach. Sytuacja zmieniła się po wojnach śląskich. W 1742 roku pruski król Fryderyk II wydał zgodę na budowę w Miłkowie pastorówki, kantorówki i kościoła ewangelickiego.

Wzniesiono wtedy w Miłkowie drewniany dom modlitwy. Szybko okazał się on jednak za mały dla okolicznej społeczności. Nie wybudowano go też zbyt solidnie, bo już z 1754 roku pochodzą informacje, że stan domu modlitwy w Miłkowie jest zły. To wszystko sprawiło, że już wkrótce podjęto decyzję o budowie nowego, murowanego kościoła.

Aby zrobić miejsce na nową inwestycję, stary dom modlitwy został przesunięty na drewnianych belkach w bok o 92 łokcie, czyli ponad 60 metrów. W 1863 roku od strony zachodniej dobudowano do kościoła wieżę zwieńczoną hełmem z iglicą, która dziś jest najbardziej widocznym z daleka elementem krajobrazu Miłkowa.

Kościół po II wojnie nie został przejęty przez katolicką wspólnotę, która miała w Miłkowie do dyspozycji drugi obiekt i opuszczony szybko popadł w ruinę. Zachowały się tylko mury zewnętrzne z wieżą. Przez chwilę był pomysł, aby zorganizować tu punkt widokowy. Na razie jednak żadnych takich prac nie rozpoczęto.

[przystanekd]

Klocki LEGO trafiły do sklepów w Danii już w 1949 roku. Jednak dopiero 9 lat później ich specyficzny sposób łączenia doczekał się patentu. Stało się dokładnie 28 stycznia i dlatego tego dnia co roku obchodzony jest Międzynarodowy Dzień Klocków LEGO.

Obecnie możecie w Polsce odwiedzić kilka muzeów prezentujących makiety z tych klocków. Jednak coś szczególnego znajdziecie w Legnicy. Na dworcu kolejowym stoi makieta tego właśnie dworca, która została wykonana na zlecenie Kolei Dolnośląskich z okazji ich jubileuszu.

Legnicka makieta składa się z 45 tysięcy klocków. Sam projekt zajął jej twórcom - Wojciechowi Reglińskiemu i Emilowi Chroboczkowi - aż dwa tygodnie, zaś sama budowa - dwa miesiące. Klocki pochodzą z całej Europy, bo skompletowanie w odpowiednim czasie odpowiednich klocków wcale nie było prostym zadaniem.