Panos.gr - Late night blogging

Everything or Nothing on topics like the Internet and Interactive Marketing in general, Gadgets, Movies, and whatever keeps you online, late at night...

[psambrakos]

We're overwhelmed with joy and pride that our little "Escape Vehicle" for Toyota in Greece managed to win 5 Clios at Clio Health 2026!

Gold Clio – Mental Health

Gold Clio – Women’s Health

Gold Clio – Film Craft: Direction

Silver Clio – Film Craft: Cinematography

Silver Clio – Film: 61 Seconds to Five Minutes

Congratulations to the amazing teams at Ogilvy Greece behind this work, our brave client, Toyota Hellas, our director, Argyris Papadimitropoulos, DoP Christos Karamanis, and our partners at Foss Productions, as well as all the cast and crew who put so much craft behind this powerful 90" film, which made such an impact. ✌️

[psambrakos]

This one feels very special. To win a pencil at The One Show, in Film, is a major achievement that makes us all really proud!

Congratulations to Gianna Katopodi and her team for the idea and passion behind it. Congratulations to George Xintaras and everyone at Ogilvy Greece for pushing hard for this idea to happen. Thank you to Olympia Kappou, Mihalis Alexakis, and everyone at Foss Productions for making such a crafted film, our director Argyris Papadimitropoulos, our editor Lambis Charalambidis, our DoP Christos Karamanis, our composer Renos Papastavros, and everyone else in front and behind the camera. And thank you to Aggeliki Tsene and everyone at Toyota Greece for being brave and such strong believers in creativity for good!

#OneShow https://www.oneclub.org/awards/theoneshow/-award/64148/escape-vehicle/

[psambrakos]

"Move Away From Your Oppressors." That's our 5-word acceptance speech at the Webbys this year. Our 3rd Webby Award in our history. And the first for Toyota, with this year's unstoppable "Escape Vehicle". Congrats to my partner, Gianna Katopodi, for her amazing idea. Thanks to everyone who pushed for this at Ogilvy Greece, those who believed in it at Toyota Hellas, and those who made it at Foss Productions, our director Argyris Papadimitropoulos and the amazing cast & crew.

Visit our Webby Winners page here.

And see the showcase page for the work here.

[psambrakos]

One Statue After Another!

Today we learned that we won a Webby Award for our Toyota “Escape Vehicle” campaign!

NEW Webby Gallery + Index

DISCOVER THE BEST OF THE INTERNET. Welcome to the NEW Webby Gallery + Index. Discover the best of the Internet and uncover trends, insights

I wish I could thank the thousands of people around the world who voted for us and singled out this humble campaign among all the heavyweights in the automotive industry.

But what I can do, is thank all the talented people who made this film happen, both in front of and behind the camera.

🙌 Gianna Katopodi Aleka Kaberi George Xintaras Christina Alifakioti Angeliki Kornelatou Alexakis Michalis Olympia Kappou Argyris Papadimitropoulos, Karamanis Christos, Lambis Charalambidis Renos Papastavros Aggeliki Tsene George Chrysinis Maria Vasileiadou

[psambrakos]

It's amazing to win again at The Clios!

And it's all because my colleague Gianna Katopodi had this brilliant idea of putting a Ford in a Toyota ad, setting this amazing "Escape Vehicle" in motion!

This incredible team from Ogilvy Greece, Foss Productions, and their talented collaborators helped bring it to life in the most effective way, and our client, Toyota Greece, along with Diotima Centre, pushed hard behind it.

Thank you all and congratulations!!! ✌️

Learn more about the campaign at: https://tinyurl.com/422muypd

[psambrakos]

Toyota's "Escape Vehicle" is shortlisted for a Clio Award in the Social Video category! Congrats to everyone at Ogilvy Greece our associates at Foss Productions, the cast and crew, and our beloved client Toyota Hellas.

[psambrakos]

We're once again nominated for two Webby Awards, this time with Toyota's "Escape Vehicle". Congratulations to our team at Ogilvy Greece, our partners at Foss Productions, and most of all, our client at Toyota Hellas. Let's show everyone how Greek advertising can get the world talking! Vote for us here: https://wbby.co/57264N #webbys

[panosatthemovies]

Hamnet is a triumph. A masterful film by Chloé Zhao, based on the 2020 novel by Maggie O’Farrell, who recognized what a tragedy the death of Shakespeare’s son Hamnet—at the age of 11, from the plague—must have been for the legendary playwright, who took all that grief and infused it into Hamlet. The surprise, though, is that the film is not told through his eyes, but through those of his wife, Agnes, who cannot understand how he can possibly keep on writing theatre plays in London while all this is happening to their family.

But before the story focuses on that aspect, we are given an immensely romantic and fresh take on life in the English countryside in the late 1500s. Many elements of the story mirror Shakespeare’s work, including Romeo & Juliet: evident in the struggles William’s and Agnes’s bond faces at the hands of their families, but also in the way their twins attempt to fool death by changing places when their younger daughter first catches the plague.

The film is full of symbols drawn from centuries of storytelling, including the myth of Orpheus and Eurydice, which foreshadows the fate of their love. Chloé Zhao tells this story in a mystical, ethereal way, using natural locations—forests and old villages—helped immensely by the extraordinary cinematography of Łukasz Żal, fresh from his Oscar-nominated work on The Zone of Interest. He photographs everything in magical wide frames that look like paintings, while also capturing intimate close-ups that evoke a myriad of emotions. The costumes, the sets—everything feels authentic and makes 16th-century England come alive. But the greatest contribution to the film’s atmosphere is the spellbinding music by Max Richter. And I’m not just referring to the use of his masterpiece “On the Nature of Daylight” at the end, but to his original score throughout the movie's soundtrack.

What truly crowns the achievement, however, are the two epic lead performances. Jessie Buckley simply demolishes the audience. She commands the screen, she devours the scenery; she becomes the eternal mother, the tragic heroine we follow through the worst imaginable pain, and whom we watch find a kind of salvation at the end. And Paul Mescal—tasked with delivering Shakespeare’s own words while playing Shakespeare himself—absolutely nails it, managing not only to convince us that he is William, but to move us to tears with his quiet agony and inner struggle.

And then there’s that third act, set in the Globe Theatre. I’m not exaggerating when I say my heart was pounding throughout the entire sequence. I couldn’t believe how powerfully the film captured the essence of art itself—how it transforms the pain of one into healing for the many. How we, the audience, become the hero and feel his suffering. How our species survives through art, and how Hamnet’s pain becomes eternal, carried across generations.

When Chloé Zhao chose to use the oft-used “On the Nature of Daylight” once again, she caused a small scandal among cinephiles in the know—but she was absolutely right. That piece of music, familiar to so many of us, perfectly embodies the grief we all feel and pays honor to the most tragic hero Shakespeare ever created, to whom we arguably owe modern theatre and cinematic storytelling alike. That final scene is exactly what cinema is: audiences united with their heroes, forever.

Hamnet is simply a masterpiece.

A

Trailer: https://youtu.be/xYcgQMxQwmk

[panosatthemovies]

28 Years Later finds Danny Boyle in top form, returning to the franchise that almost predicted the coronavirus pandemic with 2002’s 28 Days Later, written once again by Alex Garland, who creates here the beginning of a whole trilogy, soon to be followed by 28 Years Later: The Bone Temple. Boyle once again manages to craft a captivating film, letting his characters roam a world as it might have “evolved” after 28 years of technological inactivity and taking us along for the ride, using every means to capture the action in a gritty iPhone aesthetic, while filling his huge anamorphic canvas with beautiful greenery and disgusting mutated creatures.

But this is only the context for a much more intimate coming-of-age story about a young kid, played by the excellent newcomer Alfie Williams, who has to overcome his idol in the face of his father—played effectively by Aaron Taylor-Johnson—and become his own man, taking his mother, Jodie Comer, in search of help from a lost doctor and ultimately looking death in the eye. The doctor is played by Ralph Fiennes, who has the capacity to change the gears of the entire film and magically bring it into existential territory.

The script is clever and mythic, the cinematography inventive and atmospheric, and although I usually hate jump scares, I gladly endured them here and am now looking forward to the sequel. In an age when horror movies are making such a comeback, luring young audiences back to cinemas, there’s hope that the medium can still create such iconic work for the rest of us to see.

A-

PS. The trailer itself is epic as well!

Trailer: https://youtu.be/mcvLKldPM08

[panosatthemovies]

Avatar: Fire and Ash is a welcome return to Pandora and the astonishing world that James Cameron created with the first Avatar in 2009 and continued with Avatar: The Way of Water in 2022. Much like the old Tarzan movies, this feels like watching the same story again and again. It has the same beats and more or less the same heroes and scenery, with the addition of new villains and new adventures. But it doesn’t really matter that much, since this is a fantastic world you’ll want to revisit anyway—especially in the amazing 3D presentation—and this exhilaration, this feeling of going to battle in the name of family and nature, is something you want to feel again and again.

I rarely catch myself anymore watching the big screen with my jaw dropped during extended sequences, or feeling like a small boy transported, through the magic of cinema, to a whole different world. Yes, it’s a long movie, and yes, it’s repetitive—like this review, perhaps—but you just have to see it to believe it. Plus, this third one has an amazing new villain in the scene-stealing Oona Chaplin, and becomes a very moving film at times, which twice brought me to the edge of tears.

So, what’s not to like? This is what cinema was invented for.

A-

Trailer: https://youtu.be/nb_fFj_0rq8

[panosatthemovies]

Train Dreams takes a phenomenal cinematic journey into the unknown world and time when lumberjacks cleared vast forest areas to build the railroad tracks that once covered America, while telling the simple story of a man’s entire life, from birth to death. By focusing on the significance of a single man’s life, the people he meets, and his imprint on the world around him, the film manages to represent everyone’s journey on earth. That’s how important this film felt to me.

Based on an apparently very famous novella, the film is poetically directed by Clint Bentley, at times channeling Terrence Malick, and features astonishing cinematography, an exquisite musical score, and a deeply moving performance by Joel Edgerton, alongside a dreamy Felicity Jones, who once again brings warmth and beauty to her role. Kerry Condon and William H. Macy also deliver characteristic supporting performances, along with an amazingly beautiful baby girl.

The film speaks about life itself, our existence in this world alongside nature, its animals, and plants. It’s a poem that will devastate you at times and move you to tears when you finally connect with it at the end.

A-

Trailer: https://youtu.be/_Nk8TrBHOrA

[psambrakos]

Αντίο στο φίλο μου, Ρομπ Ράινερ.

Όταν μεγάλωνα και ήμουν γύρω στα 15, είχα ήδη αποφασίσει ότι ήμουν κινηματογραφόφιλος και πως το σινεμά θα ήταν κάτι που θα με συνοδεύει σε όλη μου τη ζωή ως το πιο συναρπαστικό πράγμα που μπορούσα να κάνω. Μέχρι τότε βέβαια έβλεπα στο σινεμά μόνο ταινίες δράσης αλλά είχα αρχίσει να βλέπω και σε βίντεο μερικές από τις πιο σημαντικές ταινίες που είχαν προηγηθεί στην ιστορία του κινηματογράφου. Η πρώτη όμως “σοβαρή” ταινία που είδα και ένιωσα πως την ανακάλυψα εγώ, η πρώτη ταινία που μίλησε στην ψυχή μου, ήταν το “Stand By Me” του Ρομπ Ράινερ.

Και έχει πλάκα, γιατί το “Στάσου Πλάι μου” το είδα κάνοντας κοπάνα με έναν από τους πιο καλούς μου φίλους τότε, τον Αντώνη, που μαζί πηγαίναμε φροντιστήριο στο κέντρο της Αθήνας. Τον Μάρτιο του 1987 είχα ακούσει για αυτή την ταινία στο ραδιόφωνο και όταν συνάντησα τον Αντώνη στον δρόμο κάτω από το φροντιστήριο και του είπα “Δεν πάμε σινεμά;” μου είπε απλά “Φύγαμε!” και έτσι, χωρίς πολλά πολλά, μπήκαμε στον Απόλλωνα και είδαμε εκείνη την Πέμπτη μάλλον την πιο σημαντική ταινία της ζωής μας…

Για πολλά χρόνια έκτοτε, στην ερώτηση “Ποια είναι η καλύτερη ταινία που έχεις δει;” απαντούσα το “Stand By Me”. Βασισμένη σε ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο του Stephen King, με πρωταγωνιστή τον Wil Wheaton αλλά και τον φοβερό River Phoenix, ίσως στην πιο σπουδαία εμφάνισή του, η ταινία μας συγκλόνισε, μας ταξίδεψε, μας διασκέδασε, μας συγκίνησε και μας γέμισε νοσταλγία, για μια ζωή που στα 17 μας, σχεδόν ακόμα ζούσαμε.

Και φυσικά, το όνομα του Rob Reiner μπήκε ψηλά στη θέση των δημιουργών που θα εμπιστευόμουν να μου διηγηθούν ξανά και ξανά ιστορίες. Η σχέση δε που είχε ο πρωταγωνιστής με τον χαμένο αδερφό του, που έπαιζε ο John Cusack, θα τροφοδοτούσε την ιστορία της ταινίας Robogirl που θα έγραφα χρόνια μετά, για ένα κορίτσι που έσπασε το ρομπότ του αδερφού της…

Ακολούθησε το “The Princess Bride” που έγινε γρήγορα cult, και είχα δει σε Κυριακάτικη πρωινή προβολή στο Ράδιο Σίτυ, με ένα κοινό που πανηγύριζε κάθε φορά που ο Mandy Patinkin έλεγε “Hello. My name is Inigo Montoya. You killed my father. Prepare to die!”

Και δύο χρόνια μετά, πάλι στο Ράδιο Σίτυ, ήρθε η ταινία σταθμός "When Harry Met Sally", που από παιδί με έφερε πλέον στην ενήλικη ηλικία των 19, να συμφωνώ ακράδαντα με τον Billy Crystal ότι “δεν υπάρχει φιλία μεταξύ αντρών και γυναικών” και να ερωτεύομαι παράφορα την Meg Ryan, περνώντας τις πιο ρομαντικές στιγμές που έχω νιώσει στο σινεμά, όταν την παραμονή της πρωτοχρονιάς, ο Billy Crystal συνειδητοποιεί ξαφνικά ότι “Ιt had to be you…” και τρέχει να προλάβει. Πόσους ήρωες της Lacta έβαλα έκτοτε να τρέχουν να προλάβουν, δεν ξέρω… Αλλά ξέρω ότι όλα τα χρωστάω στον Ρομπ Ράινερ.

Τα χρόνια πέρασαν. Είδα και άλλες ταινίες του Reiner, όπως το Misery και το A Few Good Men, αλλά κάποια στιγμή το golden streak του σταμάτησε, και εγώ μάλλον είχα μεγαλώσει, και έτσι χαθήκαμε, με τη σιγουριά όμως ότι ο Rob Reiner υπάρχει στον κόσμο και δεν χρειάζεται να κάνει πολλά ακόμα για να τον εκτιμήσω.

Όταν έμαθα πριν λίγες μέρες ότι σκοτώθηκε, όλα αυτά ήρθαν πίσω στο μυαλό μου, ακριβώς όπως ο χαρακτήρας του Richard Dreyfuss μαθαίνει για τον χαμό του παιδικού του φίλου. Είναι απίστευτα ειρωνικό πώς η τέχνη προβλέπει και αντανακλά τη ζωή ώρες ώρες.

Αντίο, θα τρέξω λοιπόν να προλάβω να πω και εγώ, πριν αλλάξει η χρονιά, στον παιδικό μου φίλο Ρομπ Ράινερ. Και ένα μεγάλο ευχαριστώ για όλα.

[panosatthemovies]

Blue Moon is yet another very different movie by Richard Linklater, who not only has an extraordinarily versatile filmography, but also manages to have two new films come out in 2025—this and Nouvelle Vague—both excellent, and both, in some way, dealing with the “behind the scenes” of show business and the struggles of the real people who created some truly iconic work.

Here, Linklater and his screenwriter, Robert Kaplow, tell the story of lyricist Lorenz Hart, who, along with composer Richard Rodgers, enjoyed a remarkable streak of great Broadway musicals from 1919 to 1943, writing timeless songs like “Blue Moon,” “The Lady Is a Tramp,” and “My Funny Valentine,” only to split after 20 years due to Hart’s chronic alcoholism and personal insecurities, which eventually led to his death at the age of 48.

The film catches Hart at the moment he is watching the Broadway premiere of his former colleague’s new musical, Oklahoma!—this time created with rival lyricist Oscar Hammerstein, with whom Rodgers would go on to create some extraordinary musicals, all the way up to The Sound of Music.

It’s a devastating moment for the lyricist, who not only has to endure watching the success of the play, but also has to publicly congratulate his old partner at the after-premiere party at Sardi’s, where the entire film takes place.

There, Ethan Hawke and Linklater try to convince us that Hawke is short, ugly, and bald—and while they rather distractingly fail, Hawke still delivers an extraordinary, career-defining performance, conveying all the drama of the situation and making us identify with the falling artist.

Equally devastating is his hopeless attempt to convince himself not only that he’s not gay, but also to seduce the character played by the mesmerizing Margaret Qualley—only to suffer through her retelling of her sexual escapades, and then watch her leave in the arms of his old partner, played by an excellent Andrew Scott.

It’s a major downer of a movie. It’s talkative, like the best of Linklater’s work, and not particularly cinematic. But it’s also one of the most empathetic films I’ve watched all year.

B+

Trailer: https://youtu.be/qo7gRHip0lI

[psambrakos]

Η νέα μας καμπάνια για την Οδική Ασφάλεια, για το Υπουργείο Μεταφορών, με την υποστήριξη του Ιδρύματος Λάτση. Συγχαρητήρια σε όλους στην Ogilvy Greece και την Foss Productions.

[psambrakos]

Την προηγούμενη εβδομάδα είχα τη χαρά να παρουσιάσω στο ADandPRLab του Παντείου Πανεπιστημίου πώς η δημιουργικότητα εξελίσσεται στην εποχή του AI και πώς η σχέση ανάμεσα στον δημιουργό και τα εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης μπορεί να διαμορφώσει μια «νέα δημιουργική ομάδα».

Από την εποχή του Bill Bernbach και τη θέσπιση της δημιουργικής ομάδας ανάμεσα σε copywriter και art director, έχουμε φτάσει σε μια εποχή όπου ένας δημιουργικός, με τη βοήθεια AI agents, μπορεί όχι μόνο να παράγει το copy και το art, αλλά να κάνει έρευνα, να αναπτύσσει στρατηγική, να γράφει σενάρια, να χρησιμοποιεί εργαλεία για να παράγει βίντεο, να μοντάρει, να φτιάχνει μουσική, ακόμη και να καταστρώνει ένα media plan ή να οργανώνει το PR της καμπάνιας που μόλις δημιούργησε.

Αυτό, όμως, μας οδηγεί σε μια εποχή όπου ο καθένας από εμάς πρέπει να έχει ένα μυαλό generalist για να κάνει integrate όλο το φάσμα της επικοινωνίας, αλλά και να παραμένει specialist σε κάποιες από αυτές τις ειδικότητες, ώστε να μπορεί να χρησιμοποιεί τα εργαλεία και να φέρνει το επιθυμητό αποτέλεσμα στο καλύτερο δυνατό επίπεδο.

Ωστόσο, η συνεχόμενη βελτίωση του AI και οι δυνατότητες που δίνει για εύκολη παραγωγή διαφημιστικών δεν σημαίνει πως οδηγούμαστε στην αντικατάσταση της ανθρώπινης δημιουργικότητας, αλλά στην ενίσχυσή της με νέες δυνατότητες. Γιατί το point of view του δημιουργού παραμένει καθοριστικό για την επικοινωνία, που απευθύνεται —εν τέλει— σε ανθρώπους/θεατές.

Έτσι, είναι κρίσιμο ο καθένας μας να έχει «κάνει train» πρώτα απ’ όλα το δικό του LLM — το δικό του μυαλό: βλέποντας πολλές ταινίες, διαβάζοντας βιβλία, ακούγοντας μουσικές, ταξιδεύοντας, ζώντας μέσα στην κοινωνία, ώστε να καταλαβαίνει την ανθρώπινη φύση αλλά και την έκφραση της ανθρώπινης εμπειρίας μέσα από την τέχνη.

Παραμένει επίσης ουσιαστικό —και το κοινό συνεχίζει να το εκτιμά— το human craft. Όσο κι αν τα εργαλεία βελτιώνονται, αυτό που εκτιμούμε στην τέχνη, όπως και στη διαφήμιση, είναι το χειροποίητο· αυτό που κάποιος κατάφερε να δημιουργήσει με το ταλέντο, την τεχνική και την επιδεξιότητά του, και όχι κάτι που παράχθηκε αυτόματα. Γι’ αυτό παραμένει κρίσιμο κάποιος να είναι πραγματικός expert σε αυτό που κάνει.

Και τέλος, είναι σημαντικό να μπορούμε να επικοινωνούμε ανθρώπινες αξίες στους ανθρώπους στους οποίους απευθυνόμαστε. Γιατί, ό,τι κι αν κάνουμε, αυτό που κατασκευάζουμε στο τέλος πρέπει να συγκινήσει ανθρώπους, να τους παρακινήσει, να τους μιλήσει στο μυαλό και στην ψυχή — βασισμένο σε insights που οι δημιουργικοί άνθρωποι αντλούν από τη δική τους εμπειρία, από τη δική τους παρατήρηση για το πώς φέρονται και πώς κινούνται οι άνθρωποι. Και αυτό, καμία μηχανή δεν θα μπορέσει να το νιώσει ποτέ.

Ευχαριστώ πολύ την Μπέτυ Τσακαρέστου και τους φίλους μου Γιάννη Σορώτο και Eric Parks για την πρόσκληση και την ευκαιρία να μιλήσω με τα αυριανά στέλεχη της αγοράς μας, που τόσο έχουμε ανάγκη. Στο εργαστήριο αυτό γίνεται μια καταπληκτική δουλειά και αξίζουν σε όλους σας συγχαρητήρια! 👏

[panosatthemovies]

Bugonia, by fellow countryman Yorgos Lanthimos, is a funny examination of human nature — a commentary on corporate greed, the hypocrisy of DE&I initiatives, and the wellness policies of companies that care only about productivity and the maximization of profit — pitted against conspiracy theorists and internet subcultures that somehow manage to unite the underprivileged villagers of the American countryside. In a way, the screenplay by Will Tracy (The Menu), based on an original Korean film from 2003, manages to speak about the divide in American society today, parallel in some ways to One Battle After Another. But what it reminded me of most was the bizarre humor of David Lynch’s Twin Peaks, where a similar confrontation unfolds between country folks and local corruption as well as strange supernatural forces.

But all this becomes almost pointless when—minor spoiler alert—the creators choose to pull the rug out from under our feet with a finale that is not inevitable but certainly unexpected, mostly show-off, if not entirely sadistic and misanthropic. Did I enjoy it? Yes. The performances are great, and Emma Stone is even better than in Poor Things, as is the duo of Jesse Plemons and Aidan Delbis. Yorgos is spitting out these masterful films one after another, with ease and ever-elevating craft. His point of view is much needed in today’s world. Perhaps, like the bees in the film and in the title, he can regenerate our world through art. Otherwise, we’re doomed!

B+

Trailer: https://youtu.be/bd_5HcTujfc

[psambrakos]

Συγχαρητήρια στον πελάτη μας, Toyota Hellas, για το θάρρος να εντάξει τον ανταγωνισμό στην επικοινωνία αυτή, και ακόμη περισσότερο, για τη γενναιοδωρία να στηρίξουν το έργο ενός τόσο σημαντικού σκοπού.

Μπράβο στη συνάδελφο Γιάννα Κατωπόδη για την ιδέα, και σε όλους στην Ogilvy Greece που πάλεψαν για να υλοποιηθεί τόσο δυνατά. Ευχαριστούμε όλους στη Foss Productions, τον σκηνοθέτη μας Αργύρη Παπαδημητρόπουλο και όλους στο cast & crew, για μια ακόμη τόσο δυνατή ταινία.

Χαίρομαι που όλοι εμείς στην Ogilvy Greece, μαζί με τους πελάτες μας, συνεχίζουμε να δημιουργούμε δουλειές που συγκινούν το κοινό και έχουν θετικό αντίκτυπο στην κοινωνία. Είμαι περήφανος και ευγνώμων που είμαι μέρος αυτής της προσπάθειας!