Αντίο στο φίλο μου, Ρομπ Ράινερ.
Όταν μεγάλωνα και ήμουν γύρω στα 15, είχα ήδη αποφασίσει ότι ήμουν κινηματογραφόφιλος και πως το σινεμά θα ήταν κάτι που θα με συνοδεύει σε όλη μου τη ζωή ως το πιο συναρπαστικό πράγμα που μπορούσα να κάνω. Μέχρι τότε βέβαια έβλεπα στο σινεμά μόνο ταινίες δράσης αλλά είχα αρχίσει να βλέπω και σε βίντεο μερικές από τις πιο σημαντικές ταινίες που είχαν προηγηθεί στην ιστορία του κινηματογράφου. Η πρώτη όμως “σοβαρή” ταινία που είδα και ένιωσα πως την ανακάλυψα εγώ, η πρώτη ταινία που μίλησε στην ψυχή μου, ήταν το “Stand By Me” του Ρομπ Ράινερ.
Και έχει πλάκα, γιατί το “Στάσου Πλάι μου” το είδα κάνοντας κοπάνα με έναν από τους πιο καλούς μου φίλους τότε, τον Αντώνη, που μαζί πηγαίναμε φροντιστήριο στο κέντρο της Αθήνας. Τον Μάρτιο του 1987 είχα ακούσει για αυτή την ταινία στο ραδιόφωνο και όταν συνάντησα τον Αντώνη στον δρόμο κάτω από το φροντιστήριο και του είπα “Δεν πάμε σινεμά;” μου είπε απλά “Φύγαμε!” και έτσι, χωρίς πολλά πολλά, μπήκαμε στον Απόλλωνα και είδαμε εκείνη την Πέμπτη μάλλον την πιο σημαντική ταινία της ζωής μας…
Για πολλά χρόνια έκτοτε, στην ερώτηση “Ποια είναι η καλύτερη ταινία που έχεις δει;” απαντούσα το “Stand By Me”. Βασισμένη σε ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο του Stephen King, με πρωταγωνιστή τον Wil Wheaton αλλά και τον φοβερό River Phoenix, ίσως στην πιο σπουδαία εμφάνισή του, η ταινία μας συγκλόνισε, μας ταξίδεψε, μας διασκέδασε, μας συγκίνησε και μας γέμισε νοσταλγία, για μια ζωή που στα 17 μας, σχεδόν ακόμα ζούσαμε.
Και φυσικά, το όνομα του Rob Reiner μπήκε ψηλά στη θέση των δημιουργών που θα εμπιστευόμουν να μου διηγηθούν ξανά και ξανά ιστορίες. Η σχέση δε που είχε ο πρωταγωνιστής με τον χαμένο αδερφό του, που έπαιζε ο John Cusack, θα τροφοδοτούσε την ιστορία της ταινίας Robogirl που θα έγραφα χρόνια μετά, για ένα κορίτσι που έσπασε το ρομπότ του αδερφού της…
Ακολούθησε το “The Princess Bride” που έγινε γρήγορα cult, και είχα δει σε Κυριακάτικη πρωινή προβολή στο Ράδιο Σίτυ, με ένα κοινό που πανηγύριζε κάθε φορά που ο Mandy Patinkin έλεγε “Hello. My name is Inigo Montoya. You killed my father. Prepare to die!”
Και δύο χρόνια μετά, πάλι στο Ράδιο Σίτυ, ήρθε η ταινία σταθμός "When Harry Met Sally", που από παιδί με έφερε πλέον στην ενήλικη ηλικία των 19, να συμφωνώ ακράδαντα με τον Billy Crystal ότι “δεν υπάρχει φιλία μεταξύ αντρών και γυναικών” και να ερωτεύομαι παράφορα την Meg Ryan, περνώντας τις πιο ρομαντικές στιγμές που έχω νιώσει στο σινεμά, όταν την παραμονή της πρωτοχρονιάς, ο Billy Crystal συνειδητοποιεί ξαφνικά ότι “Ιt had to be you…” και τρέχει να προλάβει. Πόσους ήρωες της Lacta έβαλα έκτοτε να τρέχουν να προλάβουν, δεν ξέρω… Αλλά ξέρω ότι όλα τα χρωστάω στον Ρομπ Ράινερ.
Τα χρόνια πέρασαν. Είδα και άλλες ταινίες του Reiner, όπως το Misery και το A Few Good Men, αλλά κάποια στιγμή το golden streak του σταμάτησε, και εγώ μάλλον είχα μεγαλώσει, και έτσι χαθήκαμε, με τη σιγουριά όμως ότι ο Rob Reiner υπάρχει στον κόσμο και δεν χρειάζεται να κάνει πολλά ακόμα για να τον εκτιμήσω.
Όταν έμαθα πριν λίγες μέρες ότι σκοτώθηκε, όλα αυτά ήρθαν πίσω στο μυαλό μου, ακριβώς όπως ο χαρακτήρας του Richard Dreyfuss μαθαίνει για τον χαμό του παιδικού του φίλου. Είναι απίστευτα ειρωνικό πώς η τέχνη προβλέπει και αντανακλά τη ζωή ώρες ώρες.
Αντίο, θα τρέξω λοιπόν να προλάβω να πω και εγώ, πριν αλλάξει η χρονιά, στον παιδικό μου φίλο Ρομπ Ράινερ. Και ένα μεγάλο ευχαριστώ για όλα.