[psikopati]

odamın içinde aklımı kaybediyorum

[psikopati]

tüm bu talihsizliklere ve acıya son verebilir miydim gerçekten de? tekrarlanmış başarısızlıklar asla başarıya ulaşamayacağım anlamına gelmiyor mu? vazgeçmem gerekmez mi? mutluluğumuz sadece boş bir umuttan ibaret değil mi?

[psikopati]

sanki birileri kafamın içi bomboş kalana dek hayallerimi birer birer çekip atmış gibi

[psikopati]

ruh halimi düzeltemiyorum bütün dünya beni hayal kırıklığına uğratıyor

[psikopati]

ben sanki artık hiç gülemeyeceğim gibi

[psikopati]

içimde her seferinde canımı yakan bir şey var

[psikopati]

Kendimi üst geçitten attıktan sonra yolda parçalara ayrılmış bir halde görmek istiyorum

[psikopati]

büyük bir başarısızlık kaynağıymış gibi hissediyorum

[psikopati]

sanki sadece ben farklıymışım gibi korkuya kapılıyorum. çevremdekilerle neredeyse hiç konuşamıyorum. neyi nasıl söylemeliyim bilemiyorum.

[psikopati]

gitgide daha kötü, daha değersiz, daha gereksiz olduğumu gözyaşları içinde hissediyorum

[psikopati]

ben yorgun ve kötü hissetmekten bıktım ve çok yoruldum

[psikopati]

bu hisse dayanamıyorum, çok fazla acı veriyor ve nedenini bilmiyorum

[psikopati]

ölüme her an hazırım ama ölemiyorum

[psikopati]

tüm o boktan şeyler hepsini denedim ve sonunda hala iyi değilim.

[psikopati]

kendimi kendime bile anlatamıyorum, başkasına içimi açmak bana çok uzak.

[psikopati]

benim için umut edecek, hayalini kuracak, arzulayacak hiçbir şey yok. günler benim için içi boş ve ürkütücü bir hal alıyor, ölmek daha iyi.

[psikopati]

kendimi öldürmek için kurduğum planlar işe yaramadı