I write things

[puckjl-blog]

Glitters op mijn wangen

Leerling: "Mevrouw, als u lacht glimmen uw wangen, dat is niet goed voor B. zijn verliefdheid." "Oh, zal ik voortaan dan maar chagrijnig naar hem kijken?" "Ja, maar dan moet u wel glitters op uw wangen plakken, want dan straalt u evengoed voor hem."

[puckjl-blog]

Treingesprek: Claire

"Ik vond Claire aardig wat dikker geworden." "Mwah, vond je?" "Ja, jij niet dan?" "Mwah." "Nou, ik vond van wel." "Tja." "Ja, ze had een behoorlijk bollere kop gekregen." "Oh." "Nou ja, belangrijk is natuurlijk dat ze zich zéker voelt."

[puckjl-blog]

IJzeren liefde

Achter in de tuin, ergens verscholen in een hoekje, staan een gietijzeren tafeltje en twee gietijzeren stoelen. De zure regen heeft de witte verf van het ijzer laten afbladderen. Nu is het oude ijzer groen van het mos en bruin van de roest. Onkruid baant zich een weg omhoog langs de stoelpoten. Midden op tafel zitten een dikke kater verveeld zijn voorpoten schoon te likken.

Lang geleden zaten er twee verliefde mensen op de stoeltjes. Twee verliefde mensen die elkaar aankeken in het zachte maanlicht. Twee verliefde mensen die wisten dat ze elkaar nooit zouden verlaten.  Ze voerden lange gesprekken, dronken wijn en lachten zachtjes om elkaar, opdat niemand het zou horen. Aan dit tafeltje waren ze samen, verscholen achter in de tuin, ver weg van de rest van de wereld.

 Een oude vrouw loopt door haar tuin. Hier en daar trekt ze wat onkruid uit de grond. Als ze langs haar oude tafeltje en stoeltje loopt stopt ze even. Ze laat haar hand over de ruwe rand van de rugleuning glijden en voelt hoe herinneringen boven komen drijven. Met tranen in haar ogen kijkt ze naar binnen. Met een bibberende hand veegt ze de traan van haar wang, een weemoedige traan van geluk. Want binnen, op de bank, zit ze: haar grote liefde, de vrouw van haar leven, die ze altijd trouw is geweest, al heeft ze deze trouw nooit mogen beloven.

[puckjl-blog]

And the night was bright for she’s the moon.

[puckjl-blog]

Alternatief met een ''r''

Twee alternatief ogende jongens stappen de trein in. Als ze luidruchtig de coupé instappen, kijk ik op uit mijn boek. Ze hebben iets te lang zwart haar, bedekt door mutsen. Om hun nek dragen ze koptelefoons en hun iets te grote voeten zijn gehuld in zware kistjes. Ze lijken net hard gelachen te hebben, de lachrimpeltjes om hun ogen zijn nog niet verdwenen. “Je mag tegenwoordig niet eens meer met je koptelefoon op in de stiltecoupé zitten, omdat er mensen zijn die denken: YOLO, all the way, ik zet ‘m ultrahard,” begint één van de twee terwijl ze schuin tegenover mij gaan zitten. Hij heeft een Haarlems accent, met een bekakte ‘r’, iets wat niet bij zijn uiterlijk past. "Godverrr, vroeger was echt helemaal de shit, weet je wel," antwoordt de ander, met een veelbetekenende blik naar mij. Ach ja, vroeger. Ik glimlach en verdiep me weer in mijn boek. Weg uit het heden, terug naar vroeger. Want vroeger was helemaal de shit, heb ik net geleerd.

[puckjl-blog]

Druppels

Ze had vaak aan tafel voor het raam gezeten, haar kleine hoofdje rustend op haar jonge handjes. Ze had gekeken naar de regen die zachtjes op het raam tikte. En zoals altijd had ze aan de bovenkant van het raam één druppel uitgekozen en die tot de onderkant van het raamkozijn met haar ogen gevolgd. In haar ooghoeken had ze gezien hoe de andere druppels zich samenvoegden, maar de druppel die zij had uitgekozen voegde zich nooit samen. Eenzaam spatte haar druppel uiteen als hij in contact kwam met het kozijn, iedere keer opnieuw.

Nu zat ze in haar kleine kamertje weer voor het raam en keek ze tussen de bloemen door naar de tikkende regen. Haar waterige ogen zochten vanachter haar dikke brillenglazen weer een druppel uit. Minuten, uren, dagen kon ze zo voor het raam zitten. De andere bewoners noemden haar achter haar rug om ‘gek’, of  ‘zielig’. Ze dachten dat ze het niet hoorde, maar ze nam alles in zich op. ‘Ze heeft nooit liefde in haar leven gekend, daarom is ze zo,’ had ze wel eens horen zeggen. Ze was altijd stug naar buiten blijven kijken en had er nooit op gereageerd. In haar ogen vormden zich tranen, die leken op de tranen op het raam. Het was waar, wist ze. Ze was net als haar druppels. Eenzaam tot het eind.

[puckjl-blog]

Witte bontjas

Het warme water klettert op de stenen vloer. Een lichte, vochtige damp stijgt op en vult de kleine ruimte. Kippenvel verspreidt zich over mijn lichaam als ik mijn zachte handdoek op de grond laat glijden. Snel stap ik onder de warme waterstroom. Ik voel hoe mijn haren zwaarder worden en hoe mijn krullen langzaam bezwijken onder het gewicht van het water. Ik sluit mijn ogen en luister naar het kalmerende geruis. Als de kou uit mijn lichaam verdwenen is, open ik mijn ogen en zie ik hoe de druppels zich langs mijn lichaam een weg naar beneden banen. Ik pak de fles douchegel en laat de paarse substantie op mijn handen vallen. Langzaam vormt het zich tot wit schuim dat zich als een witte bontjas om mij heen vormt. De jas verspreidt een zoetige geur die zich vermengt met de steeds dikker wordende damp. Als al het schuim weggespoeld is, het donkere doucheputje in, draai ik de kraan uit en ben ik klaar voor het begin van de dag.

[puckjl-blog]

Samen

Het donkere water van de koude gracht kabbelt stil voort. Een lichte sliert van mist hangt boven het wegdek en het water. Aan de rand van de gracht zit een klein, ineengedoken gedaante. Haar benen bungelen hoog boven het wateroppervlak. Een paar plukken haar waaien uit haar capuchon voor haar gezicht. Haar handen zijn verscholen onder haar benen. Als er een luidruchtige voorbijganger langsloopt kijkt ze op. Haar ogen zien een dronken jongen die lallend en nog nalachend over straat zwalkt. Zijn gitaar hangt op zijn rug. Als hij haar ziet, stopt hij. Hun blikken kruisen elkaar. Ze kijkt snel weg en draait zich weer om. De jongen twijfelt even, maar stapt dan op haar af. Hij gaat naast haar zitten en kijkt naar haar gezicht. Ze heeft een fijn gezichtje, waar bruine plukken haar omheen hangen. Haar wangen zijn vochtig. Ze durft hem niet aan te kijken en kijkt de andere kant op. De jongen blijft een tijdje stil naast haar zitten, pakt dan zijn gitaar een speelt een deuntje. Ze durft nu naar zijn gezicht te kijken en ziet hoe het licht van de volle maan kleine maantjes in zijn ogen maakt. Ze ziet zijn baardje, zijn neus met een lichte kromming, zijn warrige wenkbrauwen en dito halflange haar. Hij sluit zijn ogen en speelt door. Dan begint ze te zingen. Haar warme, zachte stem klinkt door de straat en wordt meegedragen door de mistige lucht. De tijd lijkt stil te staan en even voelt ze zich volmaakt gelukkig. Als ze stopt met zingen, legt de jongen zijn gitaar naast zich neer. Hij gaat in kleermakerszit zitten en leunt op zijn ellebogen. Hij kijkt naar haar en vraagt wie ze is. Ze veegt een pluk haar uit haar gezicht en vraagt of hij dat echt wilt weten. ‘Ja,’ zegt hij. En ze vertelt. Ze vertelt tot de zon opkomt en de mist optrekt. Tot de eerste mensen hun warme huizen verlaten om naar hun werk te gaan. Tot de eerste scholieren voorbij fietsen. Tot de eerste ouderen over straat strompelen, op weg naar de supermarkt. Ze vertelt, zoals ze nog nooit verteld heeft. En hij luistert. Hij luistert tot de wind gaat liggen en de vogels ontwaken. Tot de laatste ster uit de hemel verdwijnt. Hij luistert, tot ze stopt met praten. Dan staat hij op, pakt haar hand en neemt haar mee. Hij neemt haar mee naar haar nieuwe leven, met hem. Ze lopen de straat uit, op weg naar hun toekomst. Samen.

[puckjl-blog]

Tomatensoep

Een oude man staat voor het schap van de Albert Heijn. Aarzelend gaan zijn ogen van de producten in het schap naar zijn boodschappenlijstje. ‘Soep’, staat er in een kriebelig handschrift op geschreven. Maar welke soep? Hij weet het niet meer. Tomaat? Kip? Groente? Zijn vrouw had het hem net nog verteld. ‘Moet ik het erbij schrijven?’, vroeg ze nog. Dat hoefde niet. Nu staat hij voor het schap en is hij het vergeten. De paniek slaat toe. Zenuwachtig kijkt hij om zich heen, hopend dat iemand hem kan vertellen welke soep hij moet nemen. Hij zou zijn vrouw kunnen bellen, bedenkt hij zich. Het mobiele telefoontje heeft hij meegenomen. Zijn vrouw zit thuis waarschijnlijk toch al naast de telefoon te wachten tot hij belt. Ondanks dat het voelt als een afgang haalt de oude man het telefoontje uit zijn jaszak. Met trillende vingers toetst hij het telefoonnummer in. Gelukkig, dat herinnert hij zich nog wel. Na twee keer overgaan wordt de telefoon opgenomen.

“Dag lieverd,” klinkt het uit de telefoon.

“Hoe weet je dat ik het ben?” vraagt de oude man achterdochtig.

“Het nummer stond op het schermpje.”

“Oh. Die rare technologie ook. Ik begrijp er niets meer van. Het is toch gek, dat jij kan zien dat ik bel, terwijl ik hier sta…” moppert de oude man.

“Tja. Waar bel je voor?”

“Ehm… Oja.”

“Weet je het niet meer?”

“Jawel.”

Maar hij weet het ineens niet meer. Waar belde hij ook al weer voor? Hij kijkt op het verkreukelde boodschappenlijstje in zijn hand.

“Oja! Welke soep moet ik meenemen?”

“Weet je dat niet meer?” vraagt zijn vrouw voorzichtig, ‘ik vroeg nog, moet ik het voor je opschrijven?”

“Ja ja…”

“Doe maar tomatensoep.”

“Tomatensoep,” herhaalt de oude man, ‘dankjewel,” fluistert hij.

“Tot zo lieverd, doe voorzichtig. Ik hou van je.”

“Ik hou ook van jou.”

Met nog klamme handen stopt hij de telefoon weer in zijn jaszak. Hij trilt niet meer, de stem van zijn vrouw maakt hem altijd rustig. Tomatensoep, zei ze. Hij laat zijn blik langs het schap glijden, totdat zijn oog valt op een pot. De inhoud is rood en hij leest ‘tomaat’ op het etiket. Opgelucht pakt hij het uit het schap en doet het in zijn mandje. Tevreden loopt hij naar de kassa, op weg naar zijn vrouw, de pot tomatensaus als trofee in zijn mandje.

[puckjl-blog]

[puckjl-blog]

I always find beauty in things that are odd and imperfect - they are much more interesting.

Marc Jacobs

[mpdrolet]

From Imprint

Yuichi Hibi

[mpdrolet]

Polapans, 1973

Kenneth Josephson

[puckjl-blog]

How to be happy

[puckjl-blog]

Stip.

[puckjl-blog]

De onhandigheid van alledag

Het is dinsdagochtend, kwart over zeven. Ik sta mijn geeuw in te houden op het station. Het is al vrij druk, voor dit tijdstip. Volwassenen die naar hun werk moeten, uitgeput door schreeuwende kinderen thuis. Jongeren die naar hun studie moeten, gebroken door nachtenlang leren en feesten. Ouderen die ook nog naar hun werk moeten, smachtend naar hun pensioen.

‘Hij zal zo wel komen.’

‘Ja, echt wel.’

Een klein, bol vrouwtje pakt haar tas op en loopt naar de rand van het perron. Een man wacht een paar seconden, twijfelend, pakt dan ook zijn tas van de grond en loopt onhandig achter haar aan. Ik stel me voor hoe ze elkaar vlak daarvoor tegen waren gekomen op het station. Twee vage bekenden van elkaar, die elkaar net te goed kenden om door te lopen. Onwennig was hij naast haar gaan staan. Na een korte conversatie viel een ongemakkelijke stilte. ‘Hoe gaat het met je?’ had hij haar gevraagd. ‘Ja, z’n gangetje,’ antwoordde zij. ‘En met jou en Marjan? En de kinderen?’ vroeg zij terug, op een ietwat ongeïnteresseerde toon. ‘Ja, goed ook wel. Hoe is het op je werk?’ poogde hij nog te vragen, hopend op iets wat op een conversatie zou lijken. ‘Druk. Bij jou ook zeker?’ was het antwoord. ‘Ja…’ zei hij, hij wist niet meer hoe hij het gesprek op gang moest houden. Hij staakte zijn poging en keek om zich heen. Het was intussen wat drukker geworden op het perron.  Zij pakte haar tas op. ‘Hij zal zo wel komen.’ Geschrokken door het feit dat ze zojuist een hele volzin tegen hem had uitgesproken en niet goed wetend wat hij nu moest doen, pakte hij wat onhandig ook zijn tas op en liep achter haar aan. ‘Ja, echt wel.’ Direct nadat hij deze zin had uitgesproken hoorde hij hoe stom dat klonk. Vlak daarna kwam de trein het station binnen glijden. Opgelucht stapte hij de trein in, de onhandigheid van alledag achter zich latend.

[puckjl-blog]