Traslacion: Pagninilay ng isang Nagmamasid
Taun-taon, tila kulang ang lahat ng salaysayin sa pahayagan, telebisyon, at radyo, maging posts sa social media upang ilarawan ang masidhing pamimintuho ng mga Pilipinong Katoliko sa Nuestro Padre Jesus Nazareno. Mahigit apat na siglong lumipas nang dumating ang larawan mula sa Mehiko, hanggang sa unang 'traslacion' nang ilipat ang imahen mula Intramuros patungong Quiapo magpahanggang kasalukuyan, lalong tumitindi ang debosyon sa larawang ito ng Panginoon na sugatan at pasan ang krus na kanyang kinamataya't kalauna'y naging sagisag ng kaligtasan.
Ngunit sa mata ng isang hamak na nagmamasid, ano nga ba ang saysay ng gawaing ito na kinatatampukan ng iba't ibang paraan ng pamamanata?
Bata pa lamang ako, malimit ko nang makita ang maliit na imahen ng Nazareno sa altar ng aking lola sa tuhod na hanggang ngayon ay pinangangalagaan pa rin sa loob ng matandang bahay. Maraming pagkakataon rin na dumarayo sa Quiapo ang aking ina upang mag-alay ng mga panalangin at magsimba tuwing Biyernes. Ako man, sa tuwing may pagkakataon o kapag nagkakayayaan ng mga kasamahan sa parokya, ay gumagawi sa Quiapo para pumila sa pahalik at magdasal sa Señor.
Kung susuriin, samu't sari ang hiling ng mga deboto sa Poong Hesus Nazareno. Kagalingan ng mahal sa buhay, materyal na pangangailangan, pagbabagong-buhay ng kaanak na naiiba ng landas o nagkakamali kaya, o kaya nama'y mga personal na hangarin. Mayroon namang ipinagpapatuloy ang panata ng mga nauna sa kanila, o kaya'y nagpapasalamat sa mga biyayang natamo. Kaya taun-taon, kahit may balyahan, tulakan, at sakitan sa Traslacion, dumarami pa rin ang sumasama taun-taon.
Totoo ang kasabihan ng mga taong simbahan sa hiwagang ito. To understand a devotee, one must be a devotee.
Kaya hindi nakapagtataka, lalo na sa panig ng mga di-Katoliko o yaong nawalan ng pananampalataya, na ang gawaing ito, sa kanilang bintang, ay paraan ng pagsamba sa diyos-diyosan. Sa kabila ng mga biblikal at lohikal na paliwanag na ang mga larawan ay di kailanman ipinagpapalit sa Diyos na siyang dapat sambahin, nakalulungkot na marami sa kanila ang pinipiling maging bulag, pipi, at bingi.
Sabagay, magkaibang-magkaiba talaga ang Deboto sa isang Panatiko, wika nga ng Arsobispo ng Maynila, Kardenal Tagle, sa kanyang pagninilay ngayong taon. Ang deboto, may pusong wagas na nagmamahal sa pinag-aalayan ng debosyon. Ang panatiko naman, gumaganap lamang dala ng pangangailangan. Ang deboto, anuman ang mangyari, mananatili sa piling ng pinag-alayan. Ang panatiko, humihiwalay sa sandaling hindi mabigyang-lugod ang sarili.
Kaya't bago mo ibato ang mga talata ng banal na kasulatan upang ipagbintangang pagsama sa diyos-diyosan ang Traslacion, bakit di ka muna magmasid? Bakit di mo subukang manahimik, sumama sa pila ng pahalik? Makinig sa kuwento ng mga deboto. Unawain, bakit ganoon na lamang kasidhi ang kanilang pagnanais na makalapit sa larawan ng Nuestro Padre Jesus Nazareno?
In order to understand a devotee, one must be a devotee.
Marahil, may magtatanong sa manunulat na ito. Ikaw, deboto ka ba?
Kung pagsama sa Traslacion at pagpunta sa Quiapo sa lahat ng Biyernes ng taon ang sukatan, hindi ko masasabing ako'y deboto. Sa akin naman, naramdaman kong kailangang may bukas na mata sa pananampalataya ang pag-unawa sa debosyong ito. Ngunit kung iisa-isahin ko ang mga pagkakataong nakakapila ako sa pahalik at nakapag-aalay ng panalangin sa harap ng Señor, masasabi ko na ring may debosyon na ring nabubuo sa akin. Sabi nga ng kasulatan ayon sa babaing dinurugo, mahawakan ko lamang ang damit Niya, ay gagaling na ako.
Ano naman ang kalimitan mong hiling sa Kanya? Marahil maaalala ang isang post ngayong araw ng isang TV station. "Ano ang hiling mo sa Poong Nazareno?"
Maliban sa mga personal na panalangin at mga panalangin ng mga kaibigan at mahal sa buhay, isa ang lagi kong hiling sa Kanya.
Tulungan mo po ako sa mga krus ko sa buhay.
Help me to carry my crosses in life.
Dahil ang krus, na minsang sagisag ng hirap at kamatayan, ay naging sagisag ng tagumpay at pagkabuhay! At iyan ay dahil sa pagmamahal na ipinamalas ni Hesus, ang siyang maituturing na unang deboto. At ang Kanyang debosyon sa atin ay namalas nang ialay niya ang sarili sa Krus. Our Lord devoted himself to us, sinners, to attain for us redemption and salvation!
At dahil sa palagiang pagsamong ito tuwing malalapit ako sa imahen ng Señor, ito ang nagbibigay sa akin ng lakas na manatiling lumalapit at nagtitiwala sa Kanya, bagaman di ako debotong sumasama sa Traslacion o laman ng Quiapo tuwing Biyernes.
Hindi lamang sa mapagmasid na mata ng sosyolohiya o ng peryodismo mauunawaan ang saysay ng Traslacion, kung hindi kailangan rin ng matang bukas sa kakayahang makinig, at kalaunan ay sumampalataya.
Anuman ang krus mo sa buhay, anumang alinlangan mo sa gawaing ito, minsan, subukan mong pagmasdan ang Traslacion. Pagnilayan mo, pakinggan ang samu't saring kuwento ng panata. Hanggang makita mo ang napakaraming Pilipinong Katoliko, na sa Poong Hesus Nazareno ay palaging nananangan.
Kung tatanungin mong muli ang manunulat: Kung may pagkakataong ipagkakaloob sa iyo, sasama ka ba sa Traslacion?
Kung Siya ang magbibigay ang pagkakataon, bakit hindi? At tiyak na iyon pa rin ang aking dalangin. Tulungan mo po ako sa mga krus ko sa buhay.
Viva, Nuestro Padre Jesus Nazareno!
kaledo-art
pixelskylines
titsay
izzy806
kianamaiart
romaincrisis