Re-Cordis

WHAT DO YOU MEAN?

[re-cordism]

Vampire Weekend - Con te Partiro (cover)

Daha önce de Beck'in John Lennon "love" coverı sayesinde bahsettiğimiz kahve mamülleri zincirinin Sevgililer Günü için hazırladığı albümden bir cover daha sızıverdi. Bu kez Andrea Bocelli'nin meşhur şarkısı Time to Say Goodbye (Con te Partiro) 'yu reggie tonları ve Ezra Koenig'in yumuşak vokaliyle Vampire Weekend  yorumluyor. 4 Şubat'ta çıkacak olan albümde Ben Harper, Fiona Apple, Dap-Kings gibi isimlerin de olduğunu unutmadan ekleyelim.

İyi dinlemeler!

[re-cordism]

St. Vincent- Birth in Reverse & Digital Witness

Dördüncü stüdyo albümünü 25 Şubat'ta yayınlayacak olan St.Vincent, 2013' ü bitirirken bu albümden ilk şarkı olan ve albümle aynı adı taşıyan Birth in Reverse i yayınladı. Bu kez alışık olduğumuz gitarları biraz daha bastıran elektronik ögeler öne çıkıyor gibi gözüküyor ki Clark'da buna şöyle güzel bir açıklama yapıyor: "Bu bir parti kaydı, bir cenaze de çalabilirsiniz."

Bu kayıt için Dallas'ta uzun süre kalan Clark, Dap-Kings'in davulcusu Homer Steinweiss, Midlake'in perküsyonisti McKenzie Smith ve Modest Mouse, The Moutain Goats gibi isimlerin yapımcısı John Congleton gibi isimlerle çalışmış. Çok daha rahat gülen aynı zamanda çığlık atan bu albümden ikinci yayınlanan şarkı ise "Digital Witness" oldu. 2012'de David Byrne'la yaptıkları işbirlikleri Love This Giant'a selam çakan bu şarkı Clark için ne kadar faydalı bir iş yaptıklarını da anlatıyor. Yeni saçları ve biraz daha kendini görsel olarak ortaya çıkaran imajını yabacılamış olsam da albümden gelen iki sızıntı da geri kalan onunu deli gibi beklememe neden oluyor. 

İyi dinlemeler!

[re-cordism]

Willkommen!

Öyle ya da böyle geride kaldı işte 2013.

Benim için yılbaşı gecelerinden, gecelerin sabahlarından daha güzel olan tüm yer imlerim,obsesif listelerim her türlü birikintim içinde yaptığım temizlik sonucu hard diske şutlanan bir yığından kurtulmanın "ferahlığı".

2014'e adım atmışken iki tane güzel cover çıktı karşımıza hadi bu boş günü müzikle dolduralım.

Birincisi bir türlü kendisini sevip sevmemeye tam karar veremediğim Beck'ten, kahve mamülleri pazarlama şirketi Starbucks'ın sevgililer günü için hazırladığı albüme yaptığı John Lennon coverı :

Bir diğeri ise kendini özletmeyen ve boş durmayan grup Flaming Lips'den The Beatles'ın  Sgt.Pepper's Lonely Hearts Club Band klasiği  "Lucy in the Sky With Diamonds" :

İyi dinlemeler!

[re-cordism]

Zola Jesus, Guggenheim'da

Zola Jesus adıyla tanıdığımız Nika Roza Danilova, Ağustos ayında endüstriyel müzik uzmanı JG Thirlwell ile bir araya gelerek Avalanche (slow), Hikikomori, Vessel, Night gibi şarkılarının orkestral kayıtlarının yer aldığı Versions adlı bir albüm çıkardı. İşte bu albümden kayıtların yer aldığı, sarmal tasarımıyla ziyaretçilerini etkileyen New York Guggenheim Müzesi'ndeki mekanın ruhundan beslenen performansı: 

[re-cordism]

Ebedi geçicilik : Julianna Barwick-Nepenthe

Bugünlerde yaşadığı hatta müziğini çoğunlukla icra ettiği mekan olan Brooklyn'i yok sayarsak elimizde kalan Louisiana kırsalında büyümüş bir çiftlik kızı. Vaiz babasının izinde yürüyen Julianna Barwick kilise korosunun basamaklarında kendine daimi bir yer bulmuş. Ruhunu büyüten bu sesler eşliğinde hep daha farklı şeyler yapmış kendi deyimiyle kilise seslerini farklı biçimlerle harmanlamak istemiş. Evinin duvarları etrafında rastgele sesleri, elinden düşürmediği loop makinasında karıştırırken kaydettiği Sanguine ve Florine Ep' yle cesur bir başlangıç yapmıştı. İki yıl sonra gelen The Magic Place ise seslerin birbiriyle devinim içinde hareket ettiği yankılı sözlerin ya da söze benzeyen uğultuların göz alıcı bir parlaklığa dönüştüğü bir albüm olmuştu. Öyle ki bu albümü dinlerken müziğin yarattığı esrarengizlik içinde kaybolmamak ya da Barwick'in şarkılarla kurduğu organik bağ etrafında hipnotize olmamak mümkün değildi. Islak tonlu bu dokuz şarkının doğal bir devinim içinde olmasına rağmen bir bütünmüşçesine olan birlikteliğini "yalnızlık içinde huzur" diye tanımlayabiliriz. Geçtiğimiz iki yıl içerisinde kendi gibi New York'da yaşayan Japon müzisyen Ikue Mori'yle Frkwys serisi kapsamında Improve Lp'yi hazırlayan Barwick, Helado Negro ile OMBRE adıyla bir albüm yanı sıra Diplo, Lunice, Prince Rama gibi kişilerle remiks çalışmaları yaptı. Kısacası hiç boş durmayıp öncekilerden daha eğlenceli bir süreç sonuda Nepenthe'yi ortaya çıkardı. Kökenleri Yunan mitolojisine dayanan Nepenthe, hüzün ilacı demek ki anti-depresan gibi düşünmekte mümkün. Albüme ismini veren bu etki dinleyenlerine de yayılıyor ki sanırsak Barwick'in ulaşmak istediği tam da buydu. Barwick albümünü Atlas okyanusunun kuzeyine yaptığı yolculukta, 120.000 kişilik nüfüslu ama müzik için en besleyici yerlerden biri olan İzlanda'nın başkenti Reykjavik'te kaydediyor. Jonsi'nin diğer adamı olan Alex Sommers'ın çağrısı üzerine yola çıkan Barwick kendisi gibi gölgeler içinde melankolik bir dünyanın misafiri olmuş. Eski ev kaydı seslerinin yerini daha cilalı seslerin aldığını gördüğümüz Nepenthe'de kendisine yapılan Brian Eno, Steve Reich gibi kıyaslamalardan etkilenmeyip kendiliğini bulmus olan sesleriyle bu yakıştırmalardan sıyrılabiliyor. Offing'le alışkın olduğumuz uğuldamalarla açılan albüm sakin ve ayakları yere basan bir başlangıç yapıyor ve bir bütünün parçasıymışçasına fark ettirmeden geçtiği ikinci parça olan The Harbinger'le birlikte yavaş yavaş dalgalanarak kabarıyor. Gittikçe dozunu arttıran albüm de ilk çıkış parçası olan One Half kışı yeniden getirirken ruhani tonuyla içindeki İzlanda izlerini önümüze seriyor. Aynı şekilde Pyrrhic'de Barwick'e arkadan eşlik eden Amiina'nın desteği ve melankolik havasının yanı sıra için için öfkesiyle tüm bu etkilerden beslendiğini görüyoruz. Mum'dan tanıdığımız Robert Sturla Reynisson'un da gitarlardaki katkısı ise albümü The Magic Place'den daha katmanlı bir hale getiriyor. Bir yanıyla ebedi bir yolculuk içindeymiş hissini verirken bir yandan da dayanılmazın her zaman olacağına ve geçiciliğe işaret eden albüm, belki de kendi içinde bulunduğu bu git-gelleri yansıtıyor. Hüznün ilacını ararken sancılı bir yoldan geçen Barwick geçmişle hesaplaşıp hasret dolu ağrıların, ruhani kaygıların kaynağına iniyor. Sona doğru geldiğinde ise tüm soğukluğuna rağmen kristal bir göl (Crystal Lake) e uzanan Barwick, doğayla tamamen bütünleşiyor ve bunun huzurun ilacı olduğunu görüyor. Bu elbette ki benim hayalim, belki de gerçekten öyledir kim bilir?

[re-cordism]

Pixies - Bag Boy

Dokuz yıl aradan sonra Kim Deal'ın yokluğunda yirmi beş yıl önce yazılmaya başlanan bir şarkının parçalarını toplayan Pixies geçtiğimiz ay "Bag Boy" u yayınladı. Kestrel Media eşliğinde çekilen video da ise genç ve grunge bir oğlanın bir evi talan edişine, süt banyoları içinde renkli gevrekleri yerken onun bu Punk tavrına nerdeyse heves ediyoruz ta ki videonun sonunda elleri bağlı siyah bir kadını odasında kapatılmış görene kadar. Son zamanlarda yaşananlarla birlikte bu şarkıya çekilen ikinci video olduğunu da düşünürsek neler anlatmayı çalıştığını çözmek zor değil. 

[re-cordism]

Fiona Apple- Hot knife

Geçtiğimiz yaz çıkardığı ve hala içinden çıkan her türlü paylaşımla mutlu olabildiğimiz "The Idler Wheel Is Wiser Than the Driver of the Screw and Whipping Cords Will Serve You More Than Ropes Will Ever Do " gibi upuzun bir isme sahip olan (Fiona severler için alışmadık bir durum değil) son albümünden bu kez Hot Knife ile karşımıza çıkıyor Apple. Yönetmen koltuğuna da eski sevgilisi Paul Thomas Anderson oturunca nefes nefese davullar eşliğinde hem seyretmesi hem de dinlemesi ayrı bir keyif oluyor.

[re-cordism]

Yeni National Albümü, Pek yakında.

Kıyı Müzik'te yayınlanan Postman8 yazısı:

Cincinnati, Ohio'dan çıkıp  taşranın tüm doğallığını sırtlanıp Brooklyn, New York gibi metropolün en büyüğünde doksanların sonunda bir grup kurun işte o zaman tüm bu çatışmalar içinde metropolün yalnız sakinlerinin The National'a neden tutunduklarını anlayabilirsiniz. İçine dolan bunca yalnızlığı ve köksüzlüğü sadece bir taşra- metropol çatışmasıyla kısıtlanamayacak kadar uzun bir hikaye bu. On dört yılda varoluşsal sorularını yıllar içerisinde değişen kimliklerini beş albüme sığdırdılar. Grupla aynı ismi taşıyan ilk albümlerini 2001'de çıkardıklarında henüz iki yıllık bir grup olan The National hala o taşralı country seslerini taşıyordu. İkinci albüm olan Sad Songs For Dirty Lovers  2003'te çıktığında grup bir sonraki albümlerini de kaydeden Paul Heck ve Peter Katis'le ilk kez çalışmaya başlamıştı ve Aligator kuşkusuz bu birleşimin olgunluk meyvesi oldu. Grubun Yılın Albümü listelerini zorladığı ve birçok festivale katılmaya başladığı adını duyurduğu bu albüm bahsettiğimiz o yerleşemenin bir yerlere ait olamamanın ve metropol ile kırsal arasında sıkışıp kalışın sesi oluyordu. Kendi varoluşsal sorunlarından ziyade günlük hayata dair kaygılar öne çıkıyordu. Bir sonraki albüm olan Boxer ise benim The National ile Aligator'ın etkisini çok fazla yaşamadan tanıştığım albüm olduğundan mı bilmem ayrı bir yeri var. Bu albüm de artık o gençlik sızıları yerini daha olgun varoluşsal sorgulamalara bırakmışken birçok darbeyi de yedikten sonra kaygılar sanırım yerini daha karanlık ama bir yandan da daha oturaklı birine bırakmış. Bu albümden çıkan Slow Show, Fake Empire, Green Glowes, Mistaken For Strangers hepsi birbirini sürükleyerek bir iç dalgalanması içinde devam ederken The National bir yandan zaman içinde değişen, gelişen bir hikayeyi anlatırken bir yandan da bunu çok başarılı bir bütünlük içinde yapıyordu. Bu albüm kuşkusuz grubun ününü kat be kat arttırdı. Birçok  dizi de hatta film de bu şarkılara rastlamanın bizi şaşırtmayacağı bir noktaya geldiler.

2010'da on yılını tamamlayan grup artık High Violet le beraber kırklarına merdiven dayamış ve çoluk çocuğa karışmış bu adamların hem yaşantı anlamında yaşadıkları olgunlaşmanın hem de orkestral anlamda büyümenin bir sonucunu sunuyordu. Kuşkusuz yıllar içinde sahip oldukları ünün getirdiği bir kendine güvende bu albümlerde kendini gösteriyor. Terrible Love, Bloodbuzz Ohio, Afraid Of Everyone pek çok canlı show da icra edildiler ve grup yine yıl sonu listelerinden alnın akıyla çıkmayı başardı.

Üç yıl sonra altıncı stüdyo albümünü çıkarmaya hazırlanan The National  Matt Berninger'in de dediği gibi artık kendini, müziğini kanıtlamaya çalışan bir grup değil. On yıl boyunca bunun için çaba sarf ettiklerini söyleyen Berninger artık bunun yerine içlerinde hala süregelen kendi güvensizliklerini anlatıyor. High Violet sonrası bu  rahatlamayı yaşayan grup artık kimliklerini daha fazla kanıtlamaya çalışmanın gerekli olmadığını düşünüp içlerindeki yaşananları tüm rafineliğiyle yansıtmaya çalışıyorlar. 20 Mayıs'ta çıkacak son albüm Trouble Will Find Me işte bu kaygılarla yine New York'da kaydedilmiş. Albümden şu ana kadar iki şarkıyla buluştuk: Demons ve Don't Shallow The Cap. Kuşkusuz bu iki şarkı da Berninger'i doğruluyor. Demons'da daha fazla savaşamadığışeytanlarla uğraşan Berninger, derinlikli sesiyle yine duygulara tercüman oluyor.

Merakla bekliyoruz, iyi dinlemeler! 

  Seçil Kalenderoğlu

[re-cordism]

Dirty Beaches: Tanrı içimizdeki boşluğu doldurabilir mi?

Kıyı Müzik'te yayınlanan Postman8 yazısı

Asıl adı Alex Zhang Hungtai olan Tayvan doğumlu Kanadalı müzisyen Dirty Beaches kimi zaman rahatsız edici denebilecek sınırlarda dolaşsa da aynı zamanda Lord Knows Best gibi nazik tınılarla ilerleyen şarkılarda yapabilen kendini sınırlara sıkıştırmayan biri.2011 yılında çıkardığı üçüncü stüdyo albümü Badlands ile adından söz ettiren Dirty Beaches çeşitli müzik ödüllerine aday olmuş hatta Water Park adında bir belgeselin de soundtrackini yapmıştı. Film- Noir'den oldukça etkilenen Dirt Beaches hatta Wong Kar Wai'e olan hayranlığını pek çok kez dile getiriyor. Bu hayranlığın müziğindeki etkileri de kuşkusuz. Şarkıları bu yönetmenlerin (David Lynch, Jim Jarmusch) filmlerine fon olabilecek pek çok ses barındırıyor kuşkusuz. İntihara meyilli minik etkiler barındıran bu şarkılarla kimi zaman koyu punk çizgilere kayan sesler aynı zamanda ağlamaklı baladlarla birleşiyordu. Horses gibi şarkılarda ise sanki 60'ların sonu 70'lerin başındaydık hatta sahne de Morrison mu var ne? Birazdan seyircilerin arasına karışacak ve tüm vücudu, sesi onlar içinde kaybolacak gibi. Aynı izde yürüyen Sweet 17 ise davul seslerine dayanan yapısıyla bir yandan karanlık atmosferinden kaçarken bir yandan da sanki imkansızın peşinde olduğunun farkında gibi. Tüm bu şarkılar albümün birinci yarısını oluşturmuşken ikinci yarısında ise True Blue ile gelen daha yavaşlayan tonlar mevcut hatta Lord Knows Best ile beraber bu tonlar daha da kasvetleniyor. Ama bu kasvet sanki olması gereken ya da olan gibi onca gidilen yollarda koptuğunuz evinizde Taipei, Queens, Etobicoke, Honolulu, San Francisco, Shanghai, Vancouver ve Montreal tüm yersiz yurtsuzluğunuzda içinizden bir türlü atamadığınız o boşluk sanki. Badlands Alex Hungtai'nin bir yandan yapmak istediği, sevdiği müziği anlatırken bir yandan da içinde gezinen o dalgalanmayı en iyi şekilde anlatan derli toplu bir albümdü.

İki sene sonra geçen yaz yeni albümünün hazırlıklarına başlayan Dirty Beaches isminin Drifters/ Love Is The Devil olacağı bu iki albümü 21 Mayıs'ta yayınlayacağını Ocak sonu gibi açıkladı. Mart ayında da bu albümden ilk şarkı olarak Love is the Devil'ı paylaştı. Orkestral seslerle bezeli bu şarkıyı Hungtai kanlı ve gözyaşlı olarak tanımlıyor. Her zaman ilk önce sevdiklerimizi yaraladığımızı söyleyen Hungtai bu şarkıda da bunları anlatmaya çalıştığını ve içindeki boşluğa ses vermeye çalıştığını söylüyor. Bir sonraki şarkı olan Landscapes In The Mist Drifters'ın kapanış şarkısı ve bunu özellikle belirtmek istiyorum ki albümün tamamına hakim olacağını düşünmüyorum çünkü exit kapısının renkli ışıkları şarkı içinde belirgin. Depresif ve daha sert haliyle albüme dair ne beklememiz gerektiğine dair bu şarkı biraz kafalarımızı karıştırsa da bu ikili albümün biraz daha sorgulamalarla geçeceğini anlamış olduk. Merakla bekliyoruz.

İyi Dinlemeler!

Seçil Kalenderoğlu

[re-cordism]

Kurt Vile - Never Run Away

Kurt Vile'dan yeni albümü Wakin On a Pretty Daze'i çıkarmasına günler kala albümünü ve yeni şarkısını tanıtmak için küçük bir video hazırlamış. Maliyetten de biraz kısmış videodaki sevimli çocuk kendi kızı Awilda. İyi seyirler!

Seçil Kalenderoğlu

[re-cordism]

Melankolik-Pop She & Him Volume 3′le Dönüyor

Kıyı Müzik'te yayınlanan Postman8 yazısı

  Zooey Deschanel ve M. Ward’ın bir araya gelip ortaya çıkardıkları güzide birliktelik She & Him üçüncü albümleri Volume 3 ü yakında çıkarmaya hazırlanıyorlar. 2008′de çıkardıkları ilk albümleri Volume 1‘den beri hafif melankolik bolca gülümsemeli tavırlarıyla Deschanel’ın vintage tavrının da bir temsilcisi olan bir müzik yapıyorlar. Bu ikili ilk kez Deschanel’ın da oynadığı The Go-Getter filminin soundtrack için bir araya gelmiş ve birlikte güzel işler yapabileceklerini anlayınca da She & Him projesi ortaya çıkmış. Bu ilk albüm yetmişli yıllardan tanıdık gelecek tınılarla bir kızın hayalleri ya da hayalkırıklıklarına tanık oluyordu. Uğuldayan koro vokaller her şey biraz tanıdıktı, nostaljikti. Sentimental Heart, Why Do you Let Me Stay Here ya da çok sevgili Jason Scwartzman’ın yazdığı Sweet Darlin gibi bu tanıma uyan şarkılar yanı sıra Take it Back gibi Jazz vokallere sahip şarkılarda var. Aynı zamanda orjinali Smookey Robinson’a ait The Beatles’ın da coverladığı You Really Got A Hold On Me yanı sıra John Lennon ve Paul McCarthney’in yazdığı I Should Known Better ‘i de var. Ama albümün melankolik ve içinde buruk bir hava bırakan şarkısı Change is Hard ı özel bir yere koyduğumu söylemeden geçemem.

İki sene sonra gelen ikinci albüm Volume Two Zooey Deschanel’ın artık daha tanınır bir oyuncu hala gelmesiyle kendini daha çok duyurdu. Bol bol turlar yapıp albümü daha çok tanıtma fırsatı buldular. Bonnaroo, Coachella, All Tomorrow’s Parties derken eğlenceli bir tur süreci geçirdiler. In The Sun‘ın neşeli havası Thieves‘ın ise El Perro Del Mar’ın ilk zamanlarını hatırlatan melankolik vokalleriyle akıllarda hep güzel kalan bir albüm oldu. Yerinde fazla duramayan ve üretmeyi seven Deschanel sosyal medyada yaptığı işlerle 500 Days of Summer’daki rol arkadaşı Joseph Gordon-Lewitt’le küçük kayıtları gibi She & Him olarak da bu arada 2011 de Christmas albümleri A Very She & Him Christmas la süsledi rafları. İşte iki sene 2013′te de New Girl’ün Jess’ini canlandırırken bir yandan da yeni albümü hazırladıklarını da aksatmadığını müjdeledi. Mayıs’ta çıkacak bu albümden ilk şarkı yine parlak, güneşli ve melankolik-pop havasıyla Never Wanted Your Love

İyi Dinlemeler!

Seçil Kalenderoğlu

[re-cordism]

Vampire Weekend- Step

Merakla beklenen gruplardan olan Vampire Weekend üçüncü stüdyo albümü Modern Vampires Of The City'i 7 Mayıs'ta çıkarmaya hazırlanıyor. Aradaki bu sürede hayranlarını heyecanını dindirmek için grup albümden Diane Young ve Step olmak üzere iki şarkı paylaştı hatta bunları bir güzel seyirlik videolarla da süsledi. Diane Young bildiğimiz Vampire Weekend hareketliliği ve hevesi içindeyken, Step ise melodik ve birazcık da buğulu haliyle şimdilik bir adım önde...

İyi dinlemeler!

[re-cordism]

Kimya Dawson Ve Aesop Rock Bir Araya Gelirse: The Uncluded

Kıyı Müzik'teki Postman8 yazısı

2004 yılından beri ev-yapımı albümleriyle tanıdığımız Kimya Dawson ve underground bir rap, hip-hop sanatçısı olup 1996′tan bu yana da yakinen gördüğümüz Aesop Rock’la birlikte yeni bir isim altında albüm yapmaya karar vermişler. Aslında Aesop’un 2012′de çok ses getiren albümü Skelethon‘da Crows 1 ve Racing Stripes gibi parçalarda beraber çalışmışlardı. Aynı şekilde Kimya Dawson’

ın son albümü Thunder Tighs ‘da Miami Advice ve Walk Like Under gibi şarkılarda güzel bir ikili oluşturduklarını anlamak mümkündü. Kimya Dawson’ın yumuşak hatta çocuksu tonlarına Aesop Rock’ın rap soloları beklenmeyecek derece de güzel bir uyum sağlıyor. Onlar da bunu fark etmiş olacaklar ki bu birlikteliğin daha uzun olması gerektiğini düşünmüş ve birlikte “The Uncluded” adı altında 7 Mayıs’ta çıkacak Hokey Fright albümünü kaydetmişler. Bunun bir sanat icra ederek kendileri için adeta bir grup terapisi gibi bir şey olduğunu söyleyen ikili albümden ilk şarkı olarak da “Earthquake” i paylaştılar. İşte bu şarkının videosu ve albümdeki şarkıların listesini sizinle paylaşıyoruz.

İyi dinlemeler!

Seçil Kalenderoğlu

[re-cordism]

Laura Marling-Where Can I Go?

Gitarından dökülen seslerle daha on sekiz yaşındayken beklenmeyecek kadar olgun sözlere sahip albümü Alas I Cannot Swim'le tanıştık Laura Marling'le. Aslında daha on altı yaşındayken Noah and The Whale de bir zamanlar ki eski aşkı Charlie Fink'le beraber çıkardığı güzel işlerden onun için umutlanmaya başlamıştık ama 21 yaşında üç albüm beklemiyordum doğrusu. Aramızda sadece on üç gün olduğunu düşünürsek bu takdir etme altında hafif hafif iç geçirmelerde taşıyor elbette ama mütevaziliği ve zarif tavrı karşısında tüm bunlar uçuşup onun şarkılarıyla doluyor insan. İlk albümde Nu-Folk diyebileceğimiz hatta biraz folk-rock tarzını benimseyen Marling ikinci albüm I Speak Because I Can'de ise daha folk-country bir havaya bürünmüştü. Yine Devil's Spoke, Rambling Man, Blackberry Stone gibi şarkılarda iki sene geçmesine rağmen hep yaşından bir adım önde gidiyordu. İngiltere'nin önemli ödüllerinden Brit Awards'da da en iyi solo artist ödülünü kucakladıktan sonra çok geçmeden üçüncü albüm A Creature I Don't Know geldi. Bu albüm piyanoların ağır bastığı o folk-country tarzının giderek güçlendiği bir albüm oldu ve daha çok turneler sırasında gezdiği dolaştığı az da olsa kalabildiği şehirlerdeki yabancı haliyle ve her şeye uzaktan bakabildiği anları yansıtıyordu.

    Marling'in büyüme süreçlerini kimi zaman jazz sesler kimi zaman kilise tonları kimi zaman da bildiğimiz Marling'in daha da gelişen folklorik tınıları süslendi. Bence onun yaptığı müzik kendi şiirselliği içinde zamansız bir müzik. Onun sesleri uzun yıllardır seslendirilen tınıların üzerine konulması aynı zamanda onun sözleri ise biricik kendi içselliği ki bu da onu bugün yirmi üç yaşında yine taş taş üstüne koyarak neler yaptığını ve yapacağını merak ettiriyor ki o da kısa süre önce sessizliğini bozdu. Dördüncü albümü Once I Was An Eagle 27 Mayıs'ta Virgin'dan çıkıyor fakat şimdiden sabırsızlananlar için küçük bir paylaşım oldu. Baharın gelişini, güneşin içimizi minik minik adımlarla ısıtışını bu şarkıyla kutlayabiliriz bence İşte Where Can I Go ve albümün şarkı listesini büyük bir hevesle paylaşıyorum. İyi dinlemeler!

  Seçil Kalenderoğlu

[re-cordism]

J Mascis & Sharon Van Etten- Prisoners (John Denver cover)

Ölümünden on beş yıl sonra Ato Records John Denver'ın anısına The Music Is You: A Tribute To John Denver albümünü 2 Nisan'da çıkarmaya hazırlanıyor. Denver'ın meşhur şarkıları Annie's Song, Leaving on a Jet Plane, Take Me Home, Country Roads  ünlü gruplar ve kişiler tarafından yeniden yorumlanıyor. İşte bu albümden ilk duyma şansı bulduğumuz şarkı ise 1972 tarihli Prisoners, yorumlayanlarsa J Mascis & Sharon Van Etten. Sert ve başarılı bir yorum olmuş.

İyi Dinlemeler! 

The My Morning Jacket- Leaving, On a Jet Plane

Dave Matthews-Take Me To Tomorrow

Kathleen Edwards-All of My Memories

J.Mascis and Sharon Van Etten- Prisoners

Train- Sunshine On My Shoulders

Old Crow Medicine Show- Back Home Again

Lucinda Williams- This Old Guitar

Amos Lee - Some Days are Diamonds

Allen Stone- Rocky Mountain High

Brett Dennen and Milow- Annie’s Song

Evan Dando- Looking For Space

Emmylou Harris & Brandi Calile- Take Me Home, Country Roads

Blind Pilot- Eagle and the Hawk

Mary Chapin Carpenter- I Guess He’d Rather Be In Colorado

Josh Ritter and Barnsta- Darcy Farrow

 Edward Sharpe and the Magnetic Zeros- Wooden Indian

Postman8

[re-cordism]

İstanbul Film Festivali'nden Aklımıza Takılanlar

Bu sene İstanbul Film Festivali filmlerine bakmak için biraz geciktim genel tavır olarak sorumluluklar üstüme üstüme geldiğinde kapağını kapa gitsini seçiyorum. Ama  elbette ki kapağını kapatarak susturabildiğim tek şey bilgisayarımın kendinden geçen fanı oluyor. Bu seneki film festivali filmleri yine dolu doluydu ve iki yüze yakın film olunca saat üçe kadar mesai yaptım. Kendi programım maalesef ki yoğunluğumdan dolayı kırpa kırpa küçücük bir liste yaptım. Elbette sizinle bunu değil aklıma takılan tüm filmleri paylaşacağım. Bu yıl 30 Mart - 14 Nisan tarihleri arasında yapılacak festivalde Berlin Film Festivali'nden hemen sonra yine paslaşmalı filmleri görüyoruz. Bunun yanı sıra iki büyük usta Carlos Reygadas ve Costa Gavras' ı da ağırlıyan festival bu iki ustanın da katılımının olacağı atölyeler düzenliyor.  Lafı çok uzatmadan kendi listemi paylaşıyorum sizinle, iyi seyirler!

Uluslararası Yarışma

A Late Quartet/Son Konser :  Son konserleri öncesinde bir klasik müzik dörtlüsünün hikayesine odaklanan  A Late Quartet Philip Seymour Hoffman kontenjanından listeme giren bir film. Ancak sadece Hoffman var diye dersek Christopher Walken, Catherine Keener  gibi önemli oyunculara da haksızlık etmiş oluruz. 

Closed Curtain/Perde: Berlin'de en iyi seneryo ödülünü alan Cafer Panahi'nin son filmi İran'da izin almadan gizlice çektiği bir film.  Deniz kenarında bir villa da yaşayan senarist ve köpeğinin kaçak bir çift, hırsızlarla iç içe geçen bu kısıtlı mekandaki hikayesini anlatıyor.

Camille Claudel 1915: Ünlü heykeltraş Camille Claudel'in hikayesini festivalden aşina olduğumuz  Fransız yönetmen Bruno Dumont anlatınca listelere koymamak mümkün değil. Camille Claudel'in akıl hastahanesinde geçirdiği yıllarda içsel karmaşalarını anlatan filmde Claudel'i Juliette Binoche'un canlandırdığı düşününce ilgimiz daha da katlanmakta.

Student/Öğrenci: Yalnız ve parasız bir öğrencinin bir dükkan sahibini öldürerek vicdan kavramının sorgulamasını yapan Dostoyevski'nin ünlü romanı Suç ve Ceza etkisindeki  Kazakistan filmi Öğrenci bir yandan da Kazakistan'ın tarihi ve sosyolojik incelemesini de yapıyor. Biraz daha merakla beklediğim filmler listesinde kendisi.

İnsan Hakları

An Episode In The Life Of An Iron Picker/Bir Hurdacının Hayatı: Berlin'de juri büyük ödülünü alan film amatör oyuncularla çekilen geçimini hurdacılık yaparak geçiren Nazif'in hikayesini anlatıyor. Eşi düşük yapan Nazif'in bebeği aldırabilmek için gerekli parayı kazanmak için on gün boyunca ki çalışmasını anlatan filmde unutmadan ekleyelim Nazif'i canlandıran Nazif Mujic yine Berlin'de en iyi erkek oyuncu ödülünü aldı. 

Inch' allah- İnşallah:  Batı Şeria'da bir Filistin mülteci kampında doğum uzmanı olarak çalışan Kanadalı Chloe'nun burada tanıştığı Rand ve Rand'ın erkek kardeşi direnişçi Faysal ve en küçük kardeş olan  Safi ve İsrailli Asker Ava. Bu yeni insanlarla kendi dünyasında çıktığı yolculuk ve savaşın etkilerini anlatıyor.

Dünya Festivallerinden  

Child's Pose/Çocuk Pozu: Romanya sinemasının son yıllardaki iyi örneklerinden biri gibi gözüküyor Çocuk Pozu. Berlin'de Altın Ayı'yı alan film Cornelia ve Barbu arasındaki anne-oğul ilişkisine odaklanırken annelik iç güdüsü ve büyümenin, bağımsızlaşma isteğinin sorgulamasını yapıyor.Merakla bekliyoruz.

Ustalar

Hannah Arendt: Kötülüğün Sıradanlığı üzerimde önemli etkiler bırakan bir kitaptı ve elbette ki Arendt'te. Bir yazar olarak sert ve ateşli metnini bu önemli bilgileri paylaşan biri olarak Arendt hakkında nasıl bir film yapıldığını doğrusu çok merak ediyorum bu nedenle henüz filmler açıklanmadan duyurusu yapılan bu filmi heyacanla bekliyorum.

The Sprit Of 45's/ 45'lerin Ruhu: Ken Loach belgesel olarak çektiği İngiltere'nin savaş sonrası durumunu hem görüntülerle hem de yakın zamanlı röportajlarla anlattığı son filmi. 

Something In The Air/ Aşk Kokusu: Olivier Assayas'ın son filmi aşk kokusu yetmişlerde genç olan Gilles'ın hem siyasi yaşamındaki  geçişlere aynı zamanda duygusal dünyasındaki gelişmelere yer veriyor.

Mayınlı Bölge

Boy Eating The Bird's Food/ Kuş Yemi Yiyen Oğlan: Bir Knut Hamsun'un  Açlık hikayesine benzer bir şey anlatan film Atina'da yiyecek yemeği, parası, işi, kız arkadaşı olmayan Yorgos'un hikayesini anlatıyor. Merakla beklediklerimden.

Upstream Color/ Gizli Kimya: 2004 yılında Sundance'de Primer/Kapsül filmiyle  Jüri Büyük Ödülü'nü alan Shane Carruth  bu yeni filminde bir adam ve kadının kimliklerini aşarak bir araya gelişlerini anlatıyor ki bu film de Sundace'de Jüri özel ödülü aldı. 

The Fifth Season/ Beşinci Mevsim: Natürel özellikleriyle öne  çıkan bu film gördüğüm fotoğraflarıyla bile izleme isteğini katlamakta. Bir afetin etkisiyle bahar gelmeyen bir kasaba da ekolojik olarak yaşanan bir sürüklenişi anlatıyor. Yıldızlı beklediklerimden:)

Yeni Bir Bakış

Harmony Lessons/ Uyum Dersleri: Temizlik konusunda takıntılı olan Aslan'ın bu mükemmeliyetçi halinin suç oranın yüksek olduğu okulunda kendisi için hayatın zorlaşmasına karşı bu suç çetesinin başında olan Borat'a karşı olan hareketini anlatıyor.

Teddy Bear/ Ayıcık: Yine epeyce merak ettiğim filmlerden Teddy Bear, annesiyle yaşayan vücud geliştimecisi olan Dennis'in aslında bu yapısının ardındaki utangaçlığını yansıtıyor. Aşkı arayan Dennis'in Taylan'ın Pattaya bölgesine yolcuğunu izliyoruz. 

Noor/ Nur: Erkek olmak isteyen Nur'un kendini oynadığı  Pakistan'da Trans Cemiyetlerin bir parçası olarak değil kendi olarak kalma çabasını anlatıyor.

After Lucia/ Lucia'dan Sonra: Karısı ölen Roberto kızı Alejandra'yla beraber yeni bir hayat için Mexico City'e taşınır. Bu yeni süreçte ikisi de uyum sorunları yaşamanın yanı sıra Alejandra'nın okulda karşılaştığı şiddet filmi karanlık bir noktaya sürüklüyor.

Alyah/Göç: Paris'ten İsrail'e göç eden esrar satıcı Alex'in karmaşık aşk hayatı ve abisi arasında kendini hayatını yönünü çizme halini anlatıyor.

Antidepresan

Sightseers/Garip Turistler: Başlığına uygunmudur bilinmez doğal depresan gibi duran filmlerden garip turistler. Katil bir çiftin karavan yolculuğunu anlatan bir kara komedi olan film kan ve kahkahayı nasıl havada uçuşturacak epeyce merak ettim doğrusu, bakalım.

Queen Of Montreuil/ Montroeuil Kraliçesi:  İzlandalı bir anne ve oğul ve komşuların iç içe hikayesini anlatan film, kocasının ölümünün ardından Fransa'ya Montreuil'deki evine dönen Agathe'nın hayatını düzene sokma çabasını anlatıyor.

Bunların yanı sıra Türk filmlerinden Köprüdekiler'in yönetmeni Aslı Özgür'ün yeni filmi Hayat Boyu, Uğur Yücel'in yönettiği Berlin'de ilk kez gösterilen Soğuk, Derviş Zaim'in yeni filmi Devir, Onur Ünlü'nün  kara komedisi Sen Aydınlatırsın Geceyi, Uzak İhtimal'in yönetmeni Mahmut Fazıl Coşkun'un Yozgat Blues'u yine merak ettiklerimden.

Postman8.

[re-cordism]

M83- Starwaves

Anthony Gonzalez yine durmamıs bu sefer de Tron serisinin bir sonraki filmi olan Tron: Uprising filminin müziklerine el atmış. Çok kısa bir süre önce de ilk şarkı olarak "Starwaves" sızdı. Çeşitli Twin Peaks izlenimlerine kapılanlar Angelo Badalamenti izlerine rastlayanlar olmuş. Doğrusunu söylemek gerekirse Badalamenti demek biraz kolay olur ama bir bilim kurgu filmine yaraşırken kendinden de biraz uzaklaşmış sanki. Ama çok konuşmadan sözü size bırakıyoruz.

Postman8.