In between joy and pain.

Rhena. Not your typical girl.

[israelmekaniko]

BAKA KAILANGAN MO MUNANG HUMINTO SAGLIT

Sabi nung isa, “Buti pa siya ang ganda ng trabaho sa abroad samantalang ako andito pa rin sa Pinas.”

Sabi naman nung isa, “Buti pa siya magkakasama sila ng pamilya niya sa Pinas samantalang ako mag-isa lang dito sa abroad.”

—-

Sabi nung isa, “Buti pa siya may asawa at mga anak na.”

Sabi naman nung isa, “Buti pa siya, ang sarap ng buhay pa-travel travel na lang. Single kasi.”

—

Sabi nung isa, “Buti pa siya may lovelife. Samantalang ako 29 na single pa din.”

Sabi naman nung isa, “Buti pa siya single. May time pa rin magwalwal kasama ang tropa niya.”

—

Sabi nung isa, “Kainis. Ang bobo ko talaga. Isa na lang mapeperfect ko na yung exam.”

Sabi naman nung isa, “Pakshet. Isang point na lang nakaabot sana ako sa passing score.” 

—

Sabi nung isa, “Buti pa siya busy sa negosyo. Siguro ang yaman na niya.”

Sabi naman nung isa, “Buti pa siya may peace of mind, pa-Netflix Netflix na lang.samantalang ako stressed sa negosyo.”

—-

Sabi nung isa, “Buti pa siya masaya.”

Sabi naman nung isa, “Buti pa siya mas masaya.”

—-

Gets mo? Minsan, yung mga bagay na inirereklamo mo ngayon, hindi mo alam matagal na palang pinapangarap ng iba. 

Sa lahat ng sitwasyon palagi tayong may makikitang kulang. Palagi nating makikita kung ano ang wala tayo kaya pakiramdam natin hindi pa rin sapat. Kasi mali yung konsepto natin kung paano maging masaya. Ang ginagawa nating basehan ng kaligayahan ay ang kaligayahang nakikita natin sa iba. Kaya ang ending, instead of actually finding happiness, you find disappointment. 

Hindi masamang mangarap na “Sana, we could have the best of both worlds.” Wag nga daw tumigil mangarap di ba. “Don’t settle for something less than you deserve” nga daw. Pero minsan sa sobrang focused natin in “The Pursuit of Happiness” nakakalimutan na nating maging masaya right at the moment. 

Siguro, baka kelangan muna nating huminto saglit at namnamin pansamantala ang mga bagay na meron tayo para marealize nating wala yan sa taas o sa baba ng pangarap o sa layo ng narating mo. Dahil minsan, mas masaya pa yung simpleng mekaniko sa trabaho niya kesa dun sa Mechanical Engineer na naka-based sa Doha. Dahil minsan, mas masaya pa yung dalawang magjowang tambay lang sa tindahan na may inner peace habang humihigop ng milktea kesa dun sa magjowang nag 3days-2nights sa Bali.

At the end of the day, it’s about being grateful with what you have kahit nasaang sitwasyon ka pa; Unli-Samqyeopsal ma yan o bente pesos na kwek-kwek lang sa kanto, Tahitian Vanilla Macchiatto man yan o limang pisong palamig na puro sago. 

Malay mo, dun pa rin pala tayo sasaya sa mga simpleng bagay na meron na tayo dati pa. ‘Coz where we are depends on how we look at things.

Blessed ka pa rin. ;)

[rhenaway]

funny how history repeats itself, i had this feeling last year. this. exact. same. feeling. hayyy isang taon na ang nakalipas hindi ka pa rin natuto.

[rhenaway]

11/09

Sana minsan marealize niyo na nasasaktan na rin ako sa mga sinasabi niyo, minsan lang naman ako uuwi ng sobrang gabi tapos lahat ng lakad ko ipinapaalam ko sainyo, ni wala akong kahit anong bisyo alam niyo ‘yan, malaya naman akong gawin eh at sabihing “never ko pa po yun ginawa” kasi hindi niyo naman makikita, pero i’ve been honest with you, alam niyo ‘yan.

Sana naman magtiwala rin kayo, ang sakit lang kasi na ginagawa ko nga ‘to para maging matino sa paningin niyo tapos hindi man lang kayo magtitiwala. Sinusunod ko kayo, pinapakinggan ko kayo. Sana naman this time, pakinggan niyo rin ako. Siguro naman po hindi ako nagkulang bilang anak niyo.

[rhenaway]

08/15

Alam ko kung gaano mo siya ka-gusto Nakilala mo na ang mga kaibigan niya Nakasama mo pa pati ang pamilya niya At sinasaktan ko lang ang sarili ko

Alam ko kung gaano mo siya ka-gusto Inamin mo sa harap ko Sinabi mo sa harap ng maraming tao Pero pinili ko pa ring saktan ang sarili ko,

dahil hindi mo alam kung gaano kita kagusto

[rhenaway]

08/02

Tama na ang mga panahong naguguluhan ako, kung ano ba ako sa’yo

Tama na ang mga katanungang ito, na baka ako, o siguro, may patutunguhan tayo

Ititigil na rin ang paulit-ulit na panalangin nagbabakasakaling ikaw ay para sa akin

Dahil sa kabila ng lahat ng ginawa mo, at pagpupumilit ko na mayroon talaga siguro para pa rin tayong kanta, na kailanman hindi magkakaroon ng tono

At kahit pagbalibaligtarin man ang mundo, o gawing magkasing-tunog ang bawat salita ng tulang ‘to hindi na mababago, hindi na rin magsusumamo, dahil kahit anuman ang gawin ko sa dulo, siya pa rin ang pipiliin mo

[hplyrikz]

It’s strange how your childhood sort of feels like forever. Then suddenly you’re sixteen and the world becomes an hourglass and you’re watching the sand pile up at the wrong end. And you’re thinking of how when you were just a kid, your heartbeat was like a kick drum at a rock show, and now it’s just a time bomb ticking out. And it’s sad. And you want to forget about dying. But mostly you just want to forget about saying goodbye.

Beau Taplin (via jeezyjeez)

[windsswept]

do you ever just think about Jesus living here on earth 

i think sometimes we tend to think He just bounced from one miracle to another and everyday was a Bible story but His ministry lasted for three years and the Gospels don’t actually cover that much so

imagine all those ordinary days?? 

He probably had favorite foods and morning routines and sore dirty feet from walking while sweat ran in His eyes in the hot Judean sun and He got blisters and hiccups and colds and maybe He snored 

all the times He laughed till He cried and i bet He had inside jokes with His disciples. imagine having an inside joke with the person who gives you breath to laugh in the first place 

and He had human skills He knew how to build a house and cook and wash his clothes and read 

passing food at the dinner table and bumping hands with Jesus 

talking about silly inconsequential things like the weather 

maybe some nights John was sleepy and he leaned against Jesus and could hear His heartbeat 

maybe some nights a disciple had insomnia and he climbed out of his bedroll to find Jesus sitting against a rock, looking up at heaven, and they sat and watched the stars together 

(the God of the universe looking up through short-sighted eyes at His creation, and the disciple wants so badly to ask what it was like to shape each star, but he looks at those calloused human hands and something in him trembles) 

do you ever think that the ordinary days so far outnumbered the miraculous ones that the disciples, sometimes, almost forgot

and then He goes and turns water into wine and feeds five thousand people from a kid’s lunch and brings dead Lazarus walking alive out of the tomb and they just kind of lose their breath

not because they didn’t expect deity to accomplish the impossible but because this God has been living with them

it’s not the miracles that are unthinkable

[thoughyourheartisaching]

This is so beautiful.

Also, imagine his ordinary days with his family. Imagine Joseph telling him stories and he listening, paying attention. Imagine when Joseph and Mary put child Jesus in bed and could hear his breathing sounds. Or imagine the inside jokes he had with his mother about his father, or with his father about his mother. Imagine the God of the world not only looking at the stars but also watching the majesty of a sunset. Imagine child Jesus running around the house, singing beautiful and cute cultural songs that Mary might’ve taught him. Imagine his joy when he ate his favorite food or taking a bath after a hot day. 

Imagine Joseph’s doubt when figuring out that he would have to teach carpentry to God himself. And that Jesus, the Lord, actually took time to listen and learn his old father’s words. Imagine God’s humble attitudes. We usually say that he humbled himself by coming as a human. But it’s only when we actually think about what makes us human, that we get the idea of how big was it. The God of the world taking time and putting effort to learn what we, merely humans, had to teach/say. And he wanted to. He wanted to be near us. And be one of us. When God lowered himself, that’s when He showed us how big He was. 

[lovemelauralee-deactivated20180]

This my favorite post in the world.

[prayerpartner]

Aw. ❤

[rhenaway]

nandito nanay ko sa puerto at ang saya-saya lang kahit na feeling ko may armalite lagi at instant alarm clock sa umaga. iba talaga ang ambience ng bahay, ang linis-linis lagi haha tapos pagkagising o pag uuwi may nakahanda na laging pagkain tapos hindi ka pa hahayaang magpuyat, puro lang kami kwentuhan ng nanay ko yung mga maliliit at malalaking bagay o pagbabago sa buhay ko, lahat alam niya.

iba talaga ang bahay ‘pag nandiyan si nanay.

[rhenaway]

hindi ko pa rin man matanggap na wala na si grimmie, ang sakit sakit lang. nasubaybayan ko na siya mula sa above all that is random days pa (dahil kay darl), hanggang sa nag-audition siya ng the voice at nakakapagrelease na ng mga kanta niya. ang sakit sakit, nakatulala lang ako kahapon at feeling ko may magsasabi na joke lang ang lahat.

at nung nababasa kong kritikal ang kondisyon niya, umasa ako, umasang may chance pa.

[rhenaway]

so, umalis ako ng bahay nakaraan dahil sobrang sama talaga ng loob ko sa ate ko, yung tipong ayaw ko talaga siya makita kasi nanginginig yung laman ko sa galit, 

alas diyes na ng gabi, hindi pa ako nakakauwi at nagdecide na ako na wag nang umuwi kasi delikado dahil wala nang masakyan sa terminal namin, bandang 10 pm ang dami nang tumatawag at nagtetext sa akin na mga kaibigan at kaklase ko at hinahanap kung nasaan ba ako, although hindi dapat, natutuwa ako dahil narealize ko kung gaano karami ang nag-aalala at nagke-care.

pagkauwi ko sa bahay, nabasa ko lahat ng convo sa mga groupchat, at natatawa nalang ako at naiiyak sa pinapakita nilang concern sa akin, sa effort nilang hanapin at maglibot sa bayan para hanapin ako, sa oras na ginugol nila para tumawag at magtext sa akin, at kahit sa mga taong least na ini-expect ko na magpapakita ng concern. haaaaay i feel so loved.

[rhenaway]

i’ve been supporting this team for almost 4 years na, nasaksihan ko magmula sa mga panahong nagdidiwang sila dahil panalo hanggang sa mga panahong maski itawid ang playoffs hirap na hirap.

honestly, may mga time rin na maski ako nafufrustrate at disappointed sa mga nagiging laro nila at takbo ng pag-iisip ng coach ng okc, but i stayed.

these past few days pikon na pikon na ako sa mga nang-aaway sa okc, ngayon lang ako napikon ng ganito lalo na sa mga bandwagon sa facebook at napa-leave pa ako sa chatbox ng ribon hahahaha buong araw akong nadepressed.

but anyways, tapo na ang lahat at dapat nang tanggapin, wala nang sense kung iiyak pa kami ng kapatid ko, but nakakatuwa pa rin, at the same time nakakaproud. sa sobrang pangmamaliit ng karamihan sino bang mag-aakala sila maghaharap sa wcf?

[rhenaway]

minsan natatawa nalang ako sa mga taong nafufrustrate sa buhay ko, na bakit daw hanggang ngayon wala pa rin akong jowa, wag na raw ako masyadong mag-inarte at magmaganda. hindi ko nagegets yung point nila na kailangan ko rin daw maging masaya dahil sa isang lalake, hahahahaha masaya nga ako, wag na ninyo ako masyadong intindihin, darating din ang araw maghintay lang kayo pero sa ngayon, choice ko naman ‘to eh, ayoko muna.

[rhenaway]

I miss you :*

I  miss you too more than anything. Charot, Pero seryoso, i miss you darl! Mas masarap magkwentuhan nang personal para kita agad reaction hahaha. Although mukhang stress na stress ka ngayon, alam ko namang minamani mo lang ang pag-aaral mo, ikaw pa ba. Minsan lang tayo magpurian, like duh, wag na magpakaplastik, walang totoong magkaibigan na nagpupurian hahahaha. Ang haba na ng sinabi ko, but i miss you friend!! Walang magbabago sa atin kahit after 10 years pa. Ikaw lang yung kahit ilang buwan kong hindi makausap pero pag magkikita tayo, wala pa ring nagbabago. Okay. Tama na nga. Mag-aral ka na,

[rhenaway]

awwe, will always be a fan of SAS!!

[rhenaway]

ayoko nang ganito na wala akong pinagkakaabalahan, tipong nakaupo lang ako tapos natulala at biglang iiyak haynako naman

[did-you-know]

For his photo project ‘3 Glasses,’ photographer Marcos Alberti took 4 portraits of his subjects: one before, and one after each of 3 successive glasses of wine. Source

There is a saying about wine that I really like and it’s something like this “The first glass of wine is all about the food, the second glass is about love, and the third glass is about mayhem.” I really wanted to see it for myself if that affirmation was in fact true.

Marcos Alberti Photography

[rhenaway]

04/20

Sleep over sa bahay ni lika, since wala yung magulang niya apat lang kami sa bahay. Nagluto ng dinner, nagkuwentuhan, nagmcdo, kumain, tumawa, nag-omegle, tumawa ulit, asaran at 3am na kami natulog. Magmula sa politics, teachers, subjects, ekonomiya ng pilipinas, pamilya at mga pangarap sa buhay--lahat na napag-usapan namin. Sobrang sakit na ng tiyan ko at panga kakatawa. Pero ang saya, seryoso, sobrang saya.