macklin celebrini has autism
Phantogram Three

izzy's playlists!
Show & Tell
Sweet Seals For You, Always
Aqua Utopia|海の底で記憶を紡ぐ
almost home
Keni
The Bright Sessions
The Bowery Presents
art blog(derogatory)
noise dept.
The Stonewall Inn
I'd rather be in outer space 🛸
Lint Roller? I Barely Know Her
PUT YOUR BEARD IN MY MOUTH

ellievsbear
No title available
Today's Document
Fai_Ryy
seen from Brazil

seen from Venezuela
seen from Japan

seen from United States

seen from France

seen from Brazil

seen from United Kingdom
seen from United States
seen from Mexico
seen from Netherlands
seen from Colombia
seen from Mexico

seen from Switzerland

seen from United States
seen from Germany
seen from Pakistan

seen from Germany
seen from Switzerland
seen from T1
seen from United States
@rhniwww
learning not to return to places where I miss the past but see no future
Yeah
we take stuffed animals very seriously in this house
Simone de Beauvoir, from Diary of a Philosophy Student: Volume 1, 1926-27
Text ID: I observe how much I have matured since last year despite my belief that I was losing myself, how something strong was born from the painful experiences survived and from the numerous minutes that I believed were wasted.
and I pray, and I hope.
Sometimes you think that you want to disappear but all you really want is to be found.
oh…
Παραμονή Χριστουγέννων
Παραμονή Χριστουγεννων…όλοι αρχίζουν να ετοιμάζουν τα φαγητά και τα ποτά για την επόμενη μέρα και βάζουν τα ψεύτικα χαμόγελά τους για να μη δείξουν τη θλίψη
Τη θλίψη που όλοι ξέρουμε ότι υπάρχει και που ο καθένας κουβαλάει μέσα του
Μία θλίψη τόσο βαριά που δεν σε αφήνει να κοιμηθείς
Τη θλίψη της απώλειας
Το κενό. Το κενό που άφησε όταν έφυγε. Το ξέρω ότι δεν ήθελε αλλά έτσι “έπρεπε”.
Πένθος
Ούτε ένα λαμπάκι δεν αναψαμε φέτος
Ούτε ένα μελομακάρονο δεν φτιάξαμε φέτος
Πενθουμε…μα πως μπορεί το πένθος να φανεί από λαμπάκια και γλυκά; Από μαύρα ή πολύχρωμα ρούχα; Μουσικη ή ησυχία;
Πώς μπορεί να καταλάβει κάποιος πώς πονας μέσω αυτών;
Κανείς δεν ξέρει πόσο ποναω και πόσο μου λείπεις…σήμερα περισσότερο απο κάθε αλλη φορα γιατί ξέρω ότι αύριο θα με πονάει ακόμα περισσότερο…
Δεν είσαι εδω που ανηκεις…κοντά μας
Και αυτό το σπίτι δεν μου μοιάζει τίποτα χωρίς εσένα
Μου λείπεις μπαμπά…και θα μου λείπεις για όσο ζω
Καλά Χριστούγεννα Μπαμπά♥️
Επτά…
Επτά Χριστούγεννα που δεν είσαι εδώ μπαμπά.
Πονάει που έχει περάσει τόσος καιρός, και τρέμω για τη στιγμή που θα είναι τόσα τα Χριστούγεννα μακριά σου που θα έχω χάσει το μέτρημα.
Φέτος θα έπρεπε να είναι τα πιο ωραία από όταν σε χάσαμε, αφού έχουμε καινούρια προσθήκη στην οικογένεια, αλλά η ζωή πολλές φορές μας βαραίνει.
Νομίζω πως έχω σταματήσει να νιώθω τα Χριστούγεννα όπως παλιά και αυτό με πληγώνει. Ίσως να μη νιώθω και τίποτα πλέον. Ένα συνεχές μούδιασμα μόνο.
Είμαι ευγνώμων για αυτά που έχω αλήθεια, είναι που κάποιες φορές απλά φοβάμαι.
Θα έπρεπε να ήσουν εδώ αυτά τα Χριστούγεννα, να κρατάς τον εγγονό σου αγκαλιά. Είδες πόσα μπορούν να αλλάξουν σε εφτά χρόνια; Έγινες παππούς και δεν είσαι εδώ να το δεις. Θα τον αγαπήσει τον παππού του, μέσα από εμάς θα σε μάθει και θα σε αγαπάει και θα του δώσουμε όση αγάπη θα του έδινες κι εσύ!
Θα περάσουμε όμορφα αύριο μπαμπά, και θα έχουμε εσένα να μας προσέχεις!
Καλά Χριστούγεννα μπαμπά μου, σ’ αγαπάω τόσο, μα τόσο πολύ, και μου λείπεις άπειρα!
Καληνύχτα μπαμπά μου❤️
Πόσα είναι; Οχτώ χρόνια πλέον;
Σήμερα μπαμπά είναι Χριστούγεννα, μετά από οχτώ Χριστούγεννα μακριά σου ξέχασα πρώτη φορά να σου γράψω την παραμονή Χριστουγέννων.
Γι αυτό θα σου γράψω σήμερα, αλλά δεν θέλω να σου πω πολλά, γιατί δεν θέλω να σε στεναχωρώ, πλέον στα λέω πιο συχνά άλλωστε.
Θέλω να σου πω μόνο ότι σε νιώθω εδώ, γιατί δεν φεύγεις ποτέ από την καρδιά μου.
Σε αγαπάω πάρα πολύ, και δεν περνάει ούτε μαι μέρα που να μην εύχομαι να ήσουν εδώ.
Καποια στιγμή θα ξανασυναντηθούμε, και θα τσουγκρίσουμε ξανά τα ποτήρια μας.
Καλά Χριστούγεννα μπαμπά μου, σ αγαπάω πολύ💙
I've never been good at letting things go
The sadness of the past is with me always.
F. Scott Fitzgerald; Dear Scott, Dearest Zelda
Virginia Woolf (”The Waves”), Katrien de Blauwer (”When I Was a Boy 36 (2017)”), Fernando Pessoa (“The Book of Disquiet”), Nickie Zimov (”Daily 16″), Anaïs Nin (”The Diary of Anaïs Nin, Vol. 1: 1931-1934″), Nickie Zimov (”Exile”), Mary Oliver (”October”), Mia Song (”oykot”)
i think love is revolutionary because when done right, it allows for accountability, for growth, for healing, for laughter, for joy, for connection, for touch, for coming home. maybe it is foolish of me, even a little stupid to think of it as such but when done right, when honoured, when fulfilled, when prepared and boiled and served well, it truly does magic, it truly changes lives, it nourishes, it feeds, it gives hope, hope, so much of it.
the unbearable heaviness of girlhood / Su Xinyu / Lucie Brock-Broido
The Ambiguity of Suffering, E. M. Cioran (translated by Ilinca Zarifopol-Johnston)
“Maybe friendship is being the guardian of another person's hope. Leave it with me and I'll look after it for a while , if it feels too heavy for now.”
Dolly Alderton