trying on a metaphor
i don't do bad sauce passes
we're not kids anymore.
dirt enthusiast

Discoholic 🪩
Sweet Seals For You, Always
Claire Keane
DEAR READER

Origami Around

No title available

No title available

❣ Chile in a Photography ❣
No title available

Kaledo Art
tumblr dot com
I'd rather be in outer space 🛸

JVL

Andulka
cherry valley forever
Xuebing Du
seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from T1
seen from United States

seen from Germany
seen from United States

seen from Switzerland
seen from Malaysia

seen from Malaysia
seen from Argentina

seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from TĂĽrkiye

seen from Malaysia
@roseinblue
FANFICTION_ ATRINES
“LOVE FORGIVES”
From: Just the benefits by Beeyotch
a short story by: Katrina Paola Andes
“Zareiah”
“Stop touching me!”
Hindi ko mapigilan ang sarili ko na magpumiglas ng hawakan niya ang braso ko. How dare he touch me
“Mag usap naman tayo” sabi niya
“Mag usap? Para saan? As far as I remember, you and I are strangers to each other, diba?”
He looked at me with eyes pleading. Oo Yno, tama yan, magdusa ka sa desisyong pinili mo
“Love—“
“Don’t you dare” I said. Magkahalong poot at sakit ang nararamdaman ko ngayon, bakit kung kailan ayos na ko saka ka pa ulit magpapakita?
“Wag na wag mong subukang humarap sakin na parang wala kang ginawang mali, Yno. And don’t try to bring the past back kasi baka makalimutan ko na talaga kung sino ka ba talaga sa buhay ko”
Four years. It was long overdue and yet nandito nanaman siya. Barging into my life as if he’s like someone who did great way back then. Pero hindi. He’s the worst nightmare I had
“I didn’t had a choice Za!”
“You had. Pero mas pinili mo akong saktan”
He looked so defeated that he turned his back on me and start wiping something from his face. Umiiyak ba siya? What a joke, Zari. Yno Travis Givano doesn’t give a shit about the people around him, so bakit ka naman niya iiyakan?
Minutes had passed and he still managed to be silent. Aalis na sana ako ng magsalita ulit siya
“Three days”
I was confused. Ano nanamang pakulo ba ang gusto nito ha
“What?”
Humarap siya sakin at pilit na ngumiti kahit halatang galing siya sa pag iyak
“Give me three days to prove you that I deserve a second chance, Za. Just three days”
I laughed with what he said
“I’ve learned life in the hardiest possible way, Yno. Kaya kung ano mang laro yang naiisip mo, just stop. I don’t want you in my life anymore. Period.”
He smiled and chuckled a bit
“Still the same Zareiah I knew, huh?”
I was shookt for a moment. What the? How can he suddenly switch emotions so fast? Is he some kind of a creep now or what?
“You could always run away from me Zareiah, pero lagi mong tandaan na sakin at sakin ka lang babagsak. Hanggat hindi mo ko binibigyan ng chance na magpaliwanag sayo about da nakaraan natin, then I’m not gonna stop bugging you”
“You stop there, Yno. Is this some kind of a play to you?” I lashed out. Ang kapal talaga ng mukha niya
“No, love. Ipapakita ko lang sayo na talagang seryoso ako sayo. Mula noon, hanggang ngayon”
“Cut your bullshits Mr. Givano. I’m done with you”
I started walking away when he suddenly grabbed my arm again. Lagi nalang ba talaga kong hihilahin?
“Ano ba? Bitawan mo nga ako!”
He smiled and there I saw the man I once loved. Yung Yno na mahal na mahal ako. Yung Yno na hinding hindi ako sasaktan at iiwan. Yung Yno na tanggap lahat ng pagkakamali ko sa buhay kasi he always says that life would not end just because of your mistakes. That you can still improve your self and be a better person.
But life will just break all your thoughts and put you back in reality. Na hindi na mababalik pa ang nakaraan. Na kahit anong mangyari, mananatili at mananatili pa din sa isipan ko lahat ng naganap noon. No excuses asked kasi tapos na. Nangyari na
“Hey, Zareiah!”
I snapped back to reality when someone called me. I tried looking around pero di ko na makita si Yno. What was that? Am I imagining things again?
“Girl, anong nangyayari sayo?”
It was Mitch. My friend. And then I remember na we’re here at their rest house in Tagaytay. Funny how I escape reality but then it always makes me think about him pa din
“I was just thinking things” I said to her
“Yeah? You look shit, girl! Wag ka nga umiyak. It makes me think talaga na di ka pa maka move on dun sa ex mo na ayaw mong ikwento sakin eh”
I laughed. It’s true, sa apat na taon ko na kasama si Mitch, never ko nakwento sakaniya yung about samin ni Yno. I just don’t want to remember all the pain I’ve been through kaya ayokong ikwento
I wiped my oh so tears, ang hell yes, meron nga. Funny you, Za!
“So ano? Totoo nga? Omg girl, it’s been four years! Tama na ang pagiging martyr mo sa lalaking yun. He doesn’t deserve you!”
“Oh yeah? And who deserves me, Mitch?”
She smiled wickedly and pointed someone at my back. I already had an idea pero still, I looked and confirmed it
There he is, he’s brother, Kaizer
“Hey Zareiah. Andito ka din pala”
“Yes. I feel like I need the air to breathe. Suffocating na sa city eh”
He laughed. One thing about Mitch’s brother? Napaka dali niyang maka close dahil sa mabait na aura niya
“That’s a fact”
Lumapit siya dala dala ang mga snacks na isang katerba at umupo sa kabilang table lang namin. And there starts our day. Habang nag uusap kami ni Kaizer, nakikita ko sa peripheral vision ko ang naka ngisi na si Mitch. Well, yes, he ships me with his brother, pero me and Kaizer don’t feel the same way towards each other so we’re quits. Ewan ko lang talaga dito kay Mitch kung anong trip sa buhay
Napunta ang usapan namin sa napaka daming topic, hanggang sa di ko namalayan na gabi na pala. We should head our way back home na since may pasok pa kami kinabukasan. But when I saw Mitch sleeping soundly on the sofa holding a bottle of JD’s, I knew na ako nalang ako makakauwi nito mag isa sa Makati
“What a way to start your Monday’s, Mitch” bulong ko. Pero mukhang narinig ng katabi ko kasi natawa nanaman siya
“Will you still head back to Makati? Gabi na”
“Hindi pwedeng hindi eh. I really need to go back”
I said, preparing for my exit. Tumayo din si Kaizer saka lumabas sa sala, maybe he’ll sleep na din
Kinuha ko na yung bag ko and ready na sana ako lumabas sa main door when I saw him approaching with his keys in his hand
“Let’s go, ihahatid na kita”
“No no, it’s okay Kai. Kaya ko namang umuwi mag isa, I have my car with me”
“I’ll drive, gabi na din. Baka kung ano pa mangyari sayo sa daan”
I just nodded and followed him outside. Pumayag na ko kasi alam ko namang di din siya magpapa pigil. Knowing Kaizer? This gentleman will not leave a girl behind
If only I met him sooner, baka sakaniya ako nahulog. He’s a perfect guy, pero yun nga lang, not enough for someone like me who’s a wreck
It took hours before we reach the condo building I’m staying, and when we arrived, I thanked him and he bid his goodbye’s din agad. Gusto niya daw na makapag pahinga na din ako agad and adviced me to atleast still rest before going to school for tomorrow
I waved my hand as soon as the car maneuver away from the building. Paharap na sana ako sa lobby ng building when I saw someone familiar, standing meters away from where I am
I felt like my system heated up. Andito siya. Hindi na to panaginip or imagination. He really is standing meters away from me. He still looks dashing. Well, as always
I was glued on the floor when he neared me. His hands still resting inside his pockets
“Hi”
I couldn’t move. I couldn’t even speak. What’s happening to you, Za! Wag naman sa harap ng lalaki na to
“Is that your boyfriend? Yung naghatid sayo?”
With my eyes still stucked in his face, and my mouth shut, alam ko na naisip niya na baka totoo nga ang hinala niya. Pero why would it matter, though? Tapos na kami diba?
Napatango siya saka ngumiti
“I see”
He was about to turn his back when I speaked
“Bakit ka nandito?”
It took him some time before facing me again
“I just thought of dropping here for the mean time to see you and ask for forgiveness. Nothing more, Za.”
I was halfly disappointed but then, what matters? Wala na nga pala kami
“You should know by now na di ako madaling makalimot Yno”
“Ofcourse. What I did was unacceptable. I deserve everything you’re treating me”
Di ako makapag isip ng susunod ko na sasabihin. This isn’t supposed to be mg reaction In seeing him. I should have lashed out and scream how bastard he is. Pero bakit ganito? Bakit mas nananaig sakin na marinig yung paliwanag at boses niya? Bakit ko siya na m-miss? Hindi dapat ganto eh. Ang unfair
Hot set of tears falled in my eyes unintentionally. I saw how Yno’s reaction fastly changed. He’s shock of seeing me cry. He was about to come near me but I stopped him
Ayoko nang umasa pa sakaniya. Pagod na ko
“Just leave, please” tinalikuran ko siya habang patuloy pa din na bumabagsak ang mga luha ko. I can’t afford to see myself breaking down in front of the man who broke me
“Bakit ka umiiyak, Za” he said in his softest voice
“Stop crying, please love” and there I broke down
Lumapit siya sakin at niyakap ako ng mahigpit. I can feel the stares from the people around us but then I don’t care. Hindi ko na alam kung ano ba talaga tong nararamdaman ko. I’m too fed up by all the hatred and anger na inipon ko sa sarili ko
Nagpadala ako sa galit ko at mga hinanaing kay Yno. And where did it took me? Kinagalitan ko siya without knowing the whole reason why he left. But then I’m just hurt. And it still hurts
“Love, I’m so sorry. Please, forgive me. Alam ko na nagkamali ako pero I had my reasons. Parang awa mo na pakinggan mo ako. Kasi miss na miss na kita, love. I miss you so so much” he said with his voice breaking down
“Give me a chance please. I promise to not easily give you up anymore. Ipaglalaban na kita sakanila Zareiah. Hindi na ko maduduwag”
With his words, I hugged him back. Too much years was wasted. I don’t want another year to end again with just the traps of the people who doesn’t want us to be happy. Pagod na ko, oo. Pero siya at siya lang din ang magiging pahinga ko. Kay Yno lang ako makaka ramdam ng kapahingahan
“Stay this time Yno. Please, don’t break me again. Hindi ko na kakayanin”
He nodded and instead of answering me, he slowly pulled me and gave me a kiss. A kiss made under the moon and night starts. With the people looking at us, and outside the building who managed to see the times I was mourning when he left
Hindi madaling magpatawad, hindi madaling makalimot. Pero hindi ka din magiging masaya kung iikot lang ang buhay mo sa pagkikimkim ng galit. There would always be upside and downside times where we will feel hurt and joy at the same time. But love always win. Love will always put us back to where we are.
I, Zareiah Lysandro, close my life journey with a heartwarming feeling of forgiving someone who hurt me way back then but still finds peace and love with that same person.
Reflection
At first, we were kinda nervous and excited, but eventually, we discovered that it was fun, and challenging. It gave us lessons to learn from, and task that we've accomplished together. It brings out the inner poet inside us, the creativity and uniqueness of each and every one of us.
NEW FRIENDS (Flash Fiction) As you get older, your circle of friends shrinks, but this does not have to be the case.
"Ang damot mo naman!" 'Yan ang katagang halos araw araw naririnig ng batang si Charlotte.
Siya'y isinilang mula sa marangyang pamilya. Lahat ng laruan, damit at pagkaing gusto niya'y mabilis niyang nakukuha mula sa kaniyang Ama't Ina. Ngunit pakiramdamam ni Charlotte ay may kulang pa rin sakaniya. Kailanman ay hindi siya nakuntento sa mga materyal na bagay na ibinibigay sa kaniya ng kaniyang mga magulang dahil parati namang wala ang mga ito sakanilang tahanan.
Ni minsan ay hindi niya naranasang mag bigay sa mga kapwa niya bata sakanilang baranggay dahil sa kaniyang inggit sa mga ito, Bagama't nasakaniya na ang lahat ng materyal na bagay ay meron naman ang mga batang 'yon na kailanman ay hindi niya mabibili ng pera, 'Yun ay ang pag aalaga ng mga magulang nito sakanila.
Halos araw araw ay naiiyak siya sa pagkainggit habang pinapanood ang mga bata na inaalagaan ng kanilang mga magulang kaya naman gumaganti siya sa mga ito sa pamamagitan ng pag iinggit sakanila ng mga laruan na meron siya.
Hindi pwedeng siya lang ang naiingit, Sabi niya sa kaniyang sarili.
"Meron ka ba nito? Wala! Hindi niyo naman kasi afford 'no! Mga slapsoil kasi kayo!" Aniya sa mga batang naglalaro sa parke habang iwinawasiwas ang kaniyang bagong biling manika.
"Ang ganda niyan ah! Pwede ko bang mahiram?" Tanong ng isang bata habang manghang mangha na nakatitig sa kaniya hawak na manika.
Napangisi si Charlotte at malakas ma tumawa, "Asa ka naman 'no! Ang mahal kaya nito tapos ipapahiram ko sa mahihirap na katulad niyo? Manigas kayo!" Sigaw niya na naging dahilan upang malakas na umiyak ang bata.
Mabilis na lumapit ang Ina nito, Niyakap ang batang umiiyak at pinatahan na mas lalong nagpasiklab ng inggit ni Charlotte, Sa loob ng Pitong taon niyang pamumuhay sa mundo ni minsan ay hindi niya pa naranasang mayakap ng kaniyang Ina.
Buong hapon ay nagkulong si Charlotte sa kaniyang kwarto, Iniisip kung ano ba ang dapat niyang gawin upang manatili sa kanilang bahay ang kaniya mga magulang, Lalo pa't bukas ay kaarawan niya na.
Naputol ang kaniyang pag iisip nang may biglang pumasok sa kaniyang kwarto. "Ms. Charlotte, Ipinapabigay po ni Ma'am. Happy birthday daw po." Ani ng kasambahay nila Charlotte at inabot sakaniya ang isang malaking regalo.
Lumiwanag ang mukha ni Charlotte, "Nandiyan sila Mommy?" Umaasang tanong niya.
"Opo, pero paalis na rin po. May pupuntahan po atang business--" Hindi niya na pinatapos sa pagsasalita ito at dali daling bumaba, Nagbabakasakaling mapigilan niya pa sa pag alis ito.
Nagmadali siyang hinabol ang papaalis na nitong sasakyan, Tumakbo siya nang tumakbo hanggang sa mapansin niya na lamang na sobrang layo niya na mula sa kanilang bahay at hindi niya alam ang daan pabalik, Nawala na rin sa paningin niya ang sasakyan ng kaniyang mga magulang.
Wala siyang nagawa kung hindi umiyak sa gitna ng kalsada hanggang sa makatulog siya. Nagising na lamang siya na nakahiga sa isang matigas na upuang kahoy. Balot din siya ng kumot at may basang panyo sa kaniyang noo.
"Nay! Gising na po siya!" Kumunot ang noo niya nang marinig ang pamilyar boses.
May lumapit sakaniyang babae at hinipo ang kaniyang noo, Tinulungan rin siya nitong makaupo nang maayos.
"Natagpuan kita sa kalsada, Mukhang naulanan ka kaya sobrang taas ng lagnat mo. Kaya dinala na rin kita dito sa bahay namin."
"Okay ka na ba, Ate?" Napalingon siya sa batang babaeng nagsalita. Halos magpakain siya sa lupa dahil sa kahihiyan nang mapansin na ito ay ang batang babae na inaway niya kanina habang ang ginang naman ay ang Ina nito.
"Halika, Kumain ka muna, Pagpasensyahan mo na ang ulam namin ah." Ani ng ginang habang sinasandukan siya ng pagkain sa kaniyang plato.
"Maligayang kaarawan nga pala! Sinabi sa'kin ni Maya na kaarawan mo raw ngayon."
Lumingon siya sa bata, Tila nagtatanong kung pano niya ito nalaman. "Napagusapan namin ng mga kaibigan ko na birthday mo daw ngayon, umaasa kaming baka imbitahan mo kami at baka sakaling makatikim kami ng fried chicken." Masayang saad nito.
Hindi napigilang maging emosyonal ni Charlotte, Sa unang pagkakataon ay naramdaman niya ang kalinga ng isang Ina na matagal na niyang hinahangad at ang pagmamahal ng isang nakababatang kapatid na tila naramdaman niya kay Maya.
"Salamat ah, Pasensya na rin kung pinag dadamutan ko kayo. Alam niyo inggit na inggit kasi ako sainyo eh." Nahihiyang aniya.
"Sa'min? Bakit naman?"
"Kasi kayo, lagi niyong kasama ang mga magulang niyo, Lagi kayong inaasikaso habang ako, Mga kasambahay ang lagi kong kasama  sa bahay. Kahit ngayong birthday ko ni hindi manlang ako sinamahan nila Mommy."
"Ganon ba? Edi sasamahan ka namin! Basta wag ka nang maging madamot ah?"
"Talaga? Sige ba! Bukas ng umaga pumunta kayo sa bahay, Papakainin ko kayo ng maraming fried chicken!"
Nagkaro'n ng selebrasyon sa bahay nila Charlotte para sa kaniyang Kaarawan, Sa unang pagkakataon ay naranasan niyang magbigay at magpahiram sa mga batang katulad niya. Ngayon niya naunawaan na sobrang sarap pala sa pakiramdam nang makapag pasaya ng ibang tao at ang magkaro'n ng kaibigan. Kaniya ring natutunan na kailanman ay walang kahit anong magandang naidudulot ang kaniyang pagdadamot.
Wakas.
Adrift
Adrift
Written By; A.E.S.
The skies were painted white and black as the gobbets of celestial waters descended into the dawn of night. And on a distance hears the sound of drumming as the ocean rattles; the waves hitting rocks in its fury. My hands stretched reaching for the rail that stands firm atop the seawall, and in its stone-cold presence, the wind penetrates my fragile body as I shiver in loneliness. Alas, there he was... standing at the crossroads where the finest grains of sand meet the inclement waters. He is like the stars that withdraw in the protection of the sky, he too is now cold and far beyond. “Now love is beyond me... You, are beyond my reach.” I sigh; as I walked down the boardwalk and under the roof of an oak gazebo with pictures painted of thorny rose and vine leaves, I seat and look in solicitude.Â
I closed my eyes as if to feel that he was still here and then again, the wind blew but it felt calm and surreal. Â
“You seemed trouble... What’s the problem?” Alastair said as he seats smiling beside me. Â
“I... uhm, I missed you.” I said, as I smile back at him.Â
“Well, I missed you more.” A warmth pats my shoulders as the silence grew longer and longer and when I opened my eyes, tears rushing down my face, I smiled. Beside me was my backpack drenched, I decided to open it as if I’m letting the world see me, the real me. Inside it was a memory of ours, smiling and looking at a distant future of us together; just like what I’m doing right now, it's just that there’s a difference because I’m all alone and he’s really not here. Â
Last night I dreamed of a dream; a promise spoked about a far-flung reality where I came here once and again and he’ll be here waiting for me. But I grew attached to it that it made a dream become a nightmare. Then I remember when I woke, I was soaked in sweat and now there’s that difference again because it was the rain that bathed me tonight.
And then as I removed two sandwiches; ham spread and vegetables that he liked, I put the picture down with my tumbler being his anchor to my reality as I eat in silence listening to the music of nature a harmonious song that speaks to me, “Let go...” Â
And then I turned to look back to see who spoke knowing it was just my head speaking to me but then I realized, it was too late. The tumbler rolling beside me and our memory drifting away as I stand in haste to chase it. But just like that time, again I’m late... I seat in disbelief as I hugged my backpack, I’m on a blue and I don’t know what to do then I saw the key chain he gave me on my 26th birthday saying; “Goodbye.”Â
My Heart...
My Heart is very grateful...
Consider me; to be fool.
I've fall on pit that's quite cool...
Though my heart remained faithful.