#edaldus #stefandegijzen #rijnmond #weermannen #buienradar
hello vonnie
Stranger Things
Sweet Seals For You, Always
PUT YOUR BEARD IN MY MOUTH
Keni
he wasn't even looking at me and he found me
Show & Tell
i don't do bad sauce passes
AnasAbdin
Not today Justin
No title available
Three Goblin Art
tumblr dot com
$LAYYYTER

Andulka

Kiana Khansmith
Cosimo Galluzzi
noise dept.
Sade Olutola

No title available

seen from United States
seen from United States

seen from United Kingdom

seen from Malaysia

seen from Türkiye

seen from United States

seen from Chile
seen from Canada
seen from Switzerland
seen from United States

seen from United States

seen from Germany
seen from Malaysia
seen from United Kingdom
seen from India
seen from Brazil
seen from Brazil
seen from Malaysia

seen from United States
seen from United States
@rotterdamvanalles
#edaldus #stefandegijzen #rijnmond #weermannen #buienradar
In verband met het verbreden van het Weena worden huizen aan de Henegouwerlaan afgebroken, december 1954. 🆕️
Uit het Rotterdamsch Parool van 11 december 1954:
Nog zes weken en de doorbraak is voltooid. Dan zullen de woningen op de hoek van de Diergaardesingel en de Henegouwerlaan tot de grond zijn gesloopt en zal begonnen kunnen worden met het aanleggen van een brede verbindingsweg tussen de Beukelsdijk en het Weena. De verkeersdrukte op de spitsuren laat wel zien, dat de sloop van de woningen aan de Diergaardesingel geen overbodige luxe is. Zij vormden de laatste hinderpaal op de brede invalsweg naar het hart van de stad.
De fotograaf is Cock Tholens en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt via delpher.nl uit het Rotterdamsch Parool van 11 december 1954.
Hotel New York. (Voormalig hoofdkantoor van de Holland Amerika Lijn)
Het Hotel New York op de Wilhelminapier in Rotterdam is een hotel, gevestigd in het voormalige directiegebouw van de Holland-Amerika Lijn (H.A.L.). Het hotel werd geopend in 1993.
Ten tijde van de opening was het de eerste nieuwe onderneming die zich, gedurfd, vestigde op de Kop van Zuid, de centrumuitbreiding op de zuidoever van de Maas. Pas toen de Erasmusbrug in 1996 geopend werd, kreeg het hotel een korte verbinding met de binnenstad. Wel is het hotel sinds de opening een station voor een reguliere watertaxi. Sinds 1997 is er ook een metrostation in de buurt, station Wilhelminaplein.
In 1620 vertrokken (vluchtten) de Pilgrim Fathers vanuit Delfshaven naar Amerika. Daarna reisde een steeds grotere groep landverhuizers en gelukzoekers via Rotterdam naar Amerika. In 1873 werd de NASM opgericht (welke op ongeveer dezelfde plaats van het latere directiegebouw en huidige hotel al eerder een hotel met de naam Hotel New:York had gevestigd[1]), in 1896 officieel Holland-Amerika Lijn genoemd. Tot de eeuwwisseling van 1900 werden ongeveer een half miljoen mensen overgezet. Op 8 november 1971 voer de Nieuw Amsterdam II als laatste uit vanaf de pier, daarna verdween de H.A.L. uit Rotterdam, en uit New York.
In de periode 1901-1917 werd het directiegebouw gebouwd op de Wilhelminapier door de architecten Muller, Droogleever Fortuyn en Van der Tak. Het massieve blok werd enigszins verluchtigd met jugendstilornamenten en, wat later, de twee bescheiden maar karakteristieke torentjes. Het gebouw heeft de status van rijksmonument.
Het hotel werd geopend toen voor de Kop van Zuid, en dus ook de Wilhelminapier, vooral plannen bestonden. De pier was zeer slecht bereikbaar, althans, via een grote omweg en in een verlaten havengebied. Wel voer vanaf het begin een watertaxi een lijndienst tussen noord- en zuidoever van de Maas. Pas toen in 1996 de Erasmusbrug werd geopend, was de Wilhelminapier voor wielvervoer aangesloten op het centrum. Op dat moment waren ook andere nieuwe gebouwen in gebruik genomen op Zuid. Op dit moment is het hotel tot dwerg gemaakt door twee hoge torens, waaronder Montevideo. De pier, en dus ook het hotel, geeft een spectaculair uitzicht over de Maas en de nabijgelegen haveninstallaties.
Het hotel heeft 72 kamers, waaronder twee in de torentjes. Er zijn conferentiezalen, en een restaurant met 400 plaatsen. Sinds oktober 2015 heeft het hotel een tweede restaurant, NY Basement. De zangeres Anouk verbleef enige tijd in het hotel, terwijl ze haar album "Hotel New York" schreef. Hotel New York stond in 2016 model voor het 97e Delfts blauwe huisje van KLM.
Foto en Informatie komen van wikipedia.
Het Groothandelsgebouw.
Het Groothandelsgebouw of Groot Handelsgebouw is een bedrijfsverzamelgebouw aan het Stationsplein, naast Station Rotterdam Centraal. Het gebouw is een rijksmonument, ontworpen door architecten H.A. Maaskant en Ir. W. van Tijen. Groothandelsgebouw is zoals de naam in origine werd geschreven. Het was daarmee een "gebouw voor de groothandel". Begin 21ste eeuw vertrokken de groothandelaren naar de rand van de stad en transformeerde het gebouw naar een multifunctioneel bedrijfsverzamelgebouw. De naam werd toen gewijzigd naar Groot Handelsgebouw.
14 mei 1940; de binnenstad van Rotterdam werd gebombardeerd en 388.000 m² aan bedrijfsruimte ging verloren. Na de Tweede Wereldoorlog was een nieuw bedrijfspand voor veel ondernemers onbetaalbaar. Het idee voor een verzamelgebouw kwam van de groothandelaar Frits Pot die zich realiseerde dat één groot gebouw eerder een "(her)bouwvergunning" zou krijgen dan tientallen kleinere pandjes van elke grossier afzonderlijk. In de Hongerwinter - kerst 1944 - maakte hij een schetsontwerp dat op 4 mei 1945 werd besproken in de Kamer van Koophandel. Samen met architect Huig Maaskant (van het bureau Van Tijen en Maaskant) en latere directeur G. Thurmer maakte hij in 1947 een studiereis naar Amerika.
Kort na de Tweede Wereldoorlog werden de plannen concreet. Architectenbureau Van Tijen en Maaskant kreeg de opdracht het Groot Handelsgebouw te ontwerpen. Het ontwerp werd immens, vooral naar Nederlandse begrippen: 220 bij 85 meter met een hoogte van 43 meter. Het gebouw verrees begin jaren 50 als een van de eerste gebouwen na de bombardementen op Rotterdam in de Tweede Wereldoorlog, op de plaats van de oude Diergaarde Blijdorp. De grootsheid van het Groot Handelsgebouw werd een symbool van de nieuwe verhoudingen van de stad: zo moest het ‘nieuwe’ Rotterdam eruit zien. De eerste paal werd geslagen op 17 mei 1947, tijdens de eerste ‘Opbouwdag’. Al tijdens de bouw vestigden zich in 1951 de eerste bedrijven in het Groot Handelsgebouw, waaronder Engels (grand café-restaurant, congres-, party- en zalencentrum.). Het gebouw werd op 3 juni 1953 door koningin Juliana officieel geopend. Het Groot Handelsgebouw was bij de opening het grootste gebouw van Europa en is het grootste bedrijfsverzamelgebouw van Nederland. In 1961 werd een dakopbouw in gebruik genomen, waarin bioscoop Kriterion werd gevestigd. Het scherm bevond zich aan de zijde Stationsplein en werd voor de aanvang van de voorstelling en tijdens de pauze opgehaald, waarmee men via de grote glazen wand uitzicht kreeg over de stad in opbouw.
Het Groot Handelsgebouw werd de plek waar groothandelaren hun magazijnen, showrooms en kantoren konden vestigen. Bijzonder is dat de huurders op drie niveaus via de drie binnenhoven met (vracht)auto's van binnenuit bereikbaar zijn: zowel kelder, begane grond als eerste etage zijn voorzien van expeditiestraten, die 1,5 km lang dwars door het gebouw heen lopen. De gangen waren breed van opzet voor de doorgang van vorkheftrucks. Ook de ruime parkeergarage, die ruimte bood aan 220 auto's was vooruitstrevend. In heel Rotterdam reden er destijds maar 150 auto's rond. Op de begane grond werden winkels en horecazaken gevestigd en op het dak werd bioscoopzaal Kriterion gebouwd. Op deze manier werd het Groot Handelsgebouw ook onderdeel van het Rotterdamse stadsleven.
De Trap was in 2016 de grootste publiekstrekker van de manifestatie Rotterdam viert de stad!, waarmee 75 jaar wederopbouw in de Maasstad werd gevierd. Met 368.611 bezoekers in ruim een maand tijd was de door MVRDV ontworpen steigerinstallatie verantwoordelijk voor bijna de helft van het totaal aantal bezoekers dat op het evenement afkwam (750.000). Van 16 mei tot en met 19 juni konden de 180 treden van het bouwwerk worden beklommen. De gigantische trap was 29 meter hoog en 57 meter lang met 140 treden en 5 gangpaden breed. Het verbond tijdelijk het Stationsplein met het dak van het Groot Handelsgebouw. Voor de gelegenheid was ook de Kriterion-bioscoop boven op het rijksmonument weer geopend voor het publiek. In de jaren zestig was deze cinema op dertig meter hoogte zeer populair.
Het Groot Handelsgebouw huisvest anno 2019 meer dan 400 bedrijven en 2 innovatieve kantoorconcepten (Kleinhandel en Cambrigde Innovation Center). Het grootste deel van het gebouw wordt als kantoorruimte gebruikt. Wat er nog meer te vinden is: fietsverhuur, pinautomaten, praktijk voor fysiotherapie, kinderdagopvang, fitness en verschillende horecazaken.
Foto en Informatie komen van wikipedia
Wilhelminapier en wilhelminakade, gezien vanaf onderander de euromast.
De Wilhelminapier is een hoogstedelijk gebied op de Kop van Zuid in Rotterdam. Bestuurlijk valt het sinds 3 maart 2010 onder de deelgemeente Feijenoord (daarvoor onder Rotterdam Centrum).
Het langwerpig gebied is gelegen langs de Nieuwe Maas aan de voet van de Erasmusbrug en wordt sinds de eeuwwisseling gekenmerkt door hoogbouw en moderne voorzieningen. Nabij de Wilhelminapier is in 1997 het metrostation Wilhelminaplein geopend. Sinds 2001 bevindt het nieuwe Luxor Theater zich op de Wilhelminapier. Eind 2013 werd De Rotterdam, die ontworpen is door Rem Koolhaas opgeleverd. Dit gebouw is 150 meter hoog.
Vroeger was de Wilhelminakade, die over de gehele lengte van de pier loopt, een havenkade waarvandaan veel passagiersschepen naar Amerika vertrokken. De pier is een symbool geworden van de 19e- en 20e-eeuwse emigratie naar Amerika. De westelijke punt wordt het Koninginnehoofd genoemd. Hier staat sinds 2001 het grote gietijzeren beeld Lost luggage depot van de Canadese historicus en beeldend kunstenaar Jeff Wall als symbool van het afscheid dat emigranten hier namen van hun "vorige leven".
Hotel New York, het vroegere hoofdkantoor van de Holland-Amerika Lijn, is met zijn koperen gekoepelde torens een van de kenmerkende gebouwen. Na het vertrek van de HAL in 1971 werd een masterplan voor de herontwikkeling van het gebied ontworpen door Sir Norman Foster in 1992. Hij ontwierp in 2000 ook het World Port Center, de eerste hoogbouw die sindsdien het decor vormt achter Hotel New York.
In september 2014 deed de Oasis of the Seas, het grootste cruiseschip ter wereld, de scheepsterminal aan. Om schepen van deze omvang te kunnen ontvangen kreeg de terminal een nieuwe aanlegsteiger. Ook de rest van de Wilhelminapier wordt gemoderniseerd zodat er in de toekomst meer cruiseschepen kunnen aanleggen.
Foto's en Informatie komt van wikipedia.
Blaak 10 (willem de kooning academie)
Het pand aan de Blaak 10 in het centrum van Rotterdam is een rijksmonument en voormalig bankgebouw. Het gebouw huisvest de Willem de Kooning Academie.
De bank is tussen 1930 en 1934 gebouwd voor R. Mees & Zoonen in een traditionalistische trant naar ontwerp van A.J. Kropholler en A.A. Nieuwenhuijzen. Het ontwerp behelsde een ingrijpende verbouwing, waarmee in een aantal fasen twee bestaande panden aan de Blaak tot één groot nieuw bankgebouw werden gesmeed en van een betonskelet werden voorzien. Bij deze verbouwing werd het hoekpand van Ph. van Uden, voorzien van een sculptuur van Willem II, geïncorporeerd.
Het pand werd aan het begin van de Tweede Wereldoorlog zwaar beschadigd maar kon na de oorlog worden gerestaureerd. Het pand is sinds 1981 in gebruik door de kunstacademie.
Het is een groot bedrijfspand van gedeeltelijk drie en gedeeltelijk vier bouwlagen op een souterrain. Het pand is samengesteld uit drie vleugels gegroepeerd rond een trapeziumvormige binnenplaats. De verschillende vleugels dragen hoge zadeldaken bedekt met rode pannen, op de hoeken eindigend in puntgevels met in de punt een schoorsteen met (giet)ijzeren kap. Het pand heeft een betonskelet. De gevels zijn boven een natuurstenen plint opgetrokken in een groot formaat rode baksteen met natuurstenen lateien, dorpels, sluitstenen en omlijstingen. De vensters zijn voorzien van stalen kozijnen met per gevel variërende roedenverdeling en per bouwlaag variërende groepering. De vleugels worden bekroond door uitkragende daklijsten steunend op natuurstenen consoles.
De voorgevel aan de Blaak is relatief gesloten met kleine rechthoekige vensters onder zware lateien. In het midden van de voorgevel bevindt zich een boogvormige ingangspartij met een natuurstenen trap en zware bronzen deur. Deze wordt geaccentueerd door blokvormige natuurstenen omlijsting. Boven het portaal een ronde vensteropening met een raam in stermotief. In het souterrain, op de begane grond en de eerste verdieping, smalle rechthoekige vensters en boven de ingang drie grote rondboogvensters met acht-ruits onderverdeling. Hierboven voornamelijk rechthoekige vensters in strookverband. De oostgevel heeft grote stalen vensterpuien en boven de meest rechter travee een puntgevel. De gevel langs de Wijnstraat heeft eveneens aan de rechterzijde een puntgevel. Hiernaast bevindt zich een torenvormig uitgebouwd trappehuis met kantelen aan de bovenzijde. De achtergevel heeft boven het souterrain twee lagen met grote rechthoekige vensters en op de tweede verdieping kleine smalle vensters. Hier in het dak twee dakkapellen. De hoek Vissteeg/Wijnstraat is afgerond. In een nis bevindt zich hier een beeld van Koning Willem II van de hand van beeldhouwer J.Th Stracké uit 1849. De hoek tussen Blaak en de Vissteeg is op de begane grond afgeschuind en afgewerkt met natuurstenen blokken. Bijzonder in het interieur is de natuurstenen hal met rijk beeldhouwwerk, met glazen kap over de centrale hal. Deze hal en kap zijn een restant van het oorspronkelijke gebouw uit 1904-1906, van architect Christiaan Posthumus Meyjes jr. Ook bijzonder is de massieve kluis in het souterrain.
Het uit 1930-34 daterend bedrijfspand in traditionalistische trant, is van algemeen belang vanwege de architectuur- en cultuurhistorische waarde, de stedebouwkundige waarde, alsook van belang binnen het oeuvre van architect Kropholler.
Foto en Informatie komt van wikipedia.
Blaak 10 (willem de kooning academie)
Het pand aan de Blaak 10 in het centrum van Rotterdam is een rijksmonument en voormalig bankgebouw. Het gebouw huisvest de Willem de Kooning Academie.
De bank is tussen 1930 en 1934 gebouwd voor R. Mees & Zoonen in een traditionalistische trant naar ontwerp van A.J. Kropholler en A.A. Nieuwenhuijzen. Het ontwerp behelsde een ingrijpende verbouwing, waarmee in een aantal fasen twee bestaande panden aan de Blaak tot één groot nieuw bankgebouw werden gesmeed en van een betonskelet werden voorzien. Bij deze verbouwing werd het hoekpand van Ph. van Uden, voorzien van een sculptuur van Willem II, geïncorporeerd.
Het pand werd aan het begin van de Tweede Wereldoorlog zwaar beschadigd maar kon na de oorlog worden gerestaureerd. Het pand is sinds 1981 in gebruik door de kunstacademie.
Het is een groot bedrijfspand van gedeeltelijk drie en gedeeltelijk vier bouwlagen op een souterrain. Het pand is samengesteld uit drie vleugels gegroepeerd rond een trapeziumvormige binnenplaats. De verschillende vleugels dragen hoge zadeldaken bedekt met rode pannen, op de hoeken eindigend in puntgevels met in de punt een schoorsteen met (giet)ijzeren kap. Het pand heeft een betonskelet. De gevels zijn boven een natuurstenen plint opgetrokken in een groot formaat rode baksteen met natuurstenen lateien, dorpels, sluitstenen en omlijstingen. De vensters zijn voorzien van stalen kozijnen met per gevel variërende roedenverdeling en per bouwlaag variërende groepering. De vleugels worden bekroond door uitkragende daklijsten steunend op natuurstenen consoles.
De voorgevel aan de Blaak is relatief gesloten met kleine rechthoekige vensters onder zware lateien. In het midden van de voorgevel bevindt zich een boogvormige ingangspartij met een natuurstenen trap en zware bronzen deur. Deze wordt geaccentueerd door blokvormige natuurstenen omlijsting. Boven het portaal een ronde vensteropening met een raam in stermotief. In het souterrain, op de begane grond en de eerste verdieping, smalle rechthoekige vensters en boven de ingang drie grote rondboogvensters met acht-ruits onderverdeling. Hierboven voornamelijk rechthoekige vensters in strookverband. De oostgevel heeft grote stalen vensterpuien en boven de meest rechter travee een puntgevel. De gevel langs de Wijnstraat heeft eveneens aan de rechterzijde een puntgevel. Hiernaast bevindt zich een torenvormig uitgebouwd trappehuis met kantelen aan de bovenzijde. De achtergevel heeft boven het souterrain twee lagen met grote rechthoekige vensters en op de tweede verdieping kleine smalle vensters. Hier in het dak twee dakkapellen. De hoek Vissteeg/Wijnstraat is afgerond. In een nis bevindt zich hier een beeld van Koning Willem II van de hand van beeldhouwer J.Th Stracké uit 1849. De hoek tussen Blaak en de Vissteeg is op de begane grond afgeschuind en afgewerkt met natuurstenen blokken. Bijzonder in het interieur is de natuurstenen hal met rijk beeldhouwwerk, met glazen kap over de centrale hal. Deze hal en kap zijn een restant van het oorspronkelijke gebouw uit 1904-1906, van architect Christiaan Posthumus Meyjes jr. Ook bijzonder is de massieve kluis in het souterrain.
Het uit 1930-34 daterend bedrijfspand in traditionalistische trant, is van algemeen belang vanwege de architectuur- en cultuurhistorische waarde, de stedebouwkundige waarde, alsook van belang binnen het oeuvre van architect Kropholler.
Foto en Informatie komt van wikipedia.
De huidige Bijenkorf aan de Coolsingel. (1957)
De Rotterdamse vestiging van De Bijenkorf is een van de drie grootste vestigingen van de warenhuisketen. Het gebouw dateert uit 1957 en is een symbool van de wederopbouw van de stad Rotterdam. Het is met die in Amsterdam en Den Haag een van de drie zogeheten flagship stores, de belangrijkste winkels uit de keten. Geruime tijd waren de vestigingen van Amsterdam, Den Haag en Rotterdam de enige in Nederland. Eindhoven was in 1969 de vierde vestiging en de eerste buiten de Randstad
En de Bijenkorf is een rijksmonument.
Foto en Informatie komt van wikipedia.
Westplein (Scheepvaartkwartier)
Het Westplein in de wijk Scheepvaartkwartier is een straat in de Nederlandse stad Rotterdam, die loopt van de Scheepstimmermanslaan en de Van Vollenhovenstraat naar de Parklaan, waar hij in overgaat. Zijstraten van het Westplein zijn de Houtlaan, Veerkade en de Westerstraat. Het Westplein is ongeveer 230 meter lang. Aan het Westplein staan een aantal rijksmonumentale gebouwen.
Aan de Westplein 51 bevindt zich onder andere het rijksmonumentale Atlantic Huis, dit is een van de eerste bedrijfsverzamelgebouwen in Nederland en ligt tegenover de Veerhaven. Het gebouw is ontworpen door architect Piet Buskens naar Amerikaans voorbeeld wat op de toekomst was gericht. De rijksmonumentale herenhuizen aan het Westplein 9 en 10 (uit 1891-1892) zijn van de hand van architect Johannes (Jan) Verheul Dirkzoon. die naar neorenaissance-stijl zijn gebouwd. Het rijksmonumentale herenhuis aan het Westplein 11 (uit 1891) is gebouwd in rijke Neo-Renaissancestijl naar een ontwerp van de architect T.L. Kanters. voor Otto Horstmann, een van de medeoprichters van de American Petroleum Company (APC).
Aan het Westplein 12-14, zetelde tijdens de Tweede Wereldoorlog de Duitse havencommandant[8] en na de oorlog werd dit rijksmonument onder meer gebruik door het Korps Mariniers.
Informatie komt van wikipedia.
Museum Boijmans Van Beuningen.
Museum Boijmans Van Beuningen is een museum voor beeldende kunst, gelegen aan het Museumpark in de stad Rotterdam. Het museum bezit creaties op het gebied van beeldende kunst, toegepaste kunst en design. De collectie tekeningen is een van de belangrijkste ter wereld. Boijmans Van Beuningen biedt een overzicht van Nederlandse en Europese kunst, van de vroege middeleeuwen tot in de 21e eeuw. Tot de collectie behoren onder andere de schilderijen 'De kleine toren van Babel' uit 1563 van Bruegel, 'De drie Maria's' van Jan van Eyck, en 'Titus aan de lezenaar' van Rembrandt, maar ook de 'Lippenbank' van Salvador Dalí. De instelling behoort tot de top van de Nederlandse kunstmusea.
Het museumgebouw uit 1935, ontworpen in traditionalistische jarendertigarchitectuur, omvat naast tentoonstellingszalen een prentenkabinet en een bibliotheek.
Het museum ging in 2019 dicht voor een ingrijpende verbouwing. Het Depot Boijmans van Beuningen is sinds 2021 voor het publiek toegankelijk.
Het museum ontstond dankzij het legaat van de verzamelaar Frans Jacob Otto Boijmans (1767-1847) aan de stad Rotterdam in 1841. De schilderijen en andere kunstvoorwerpen werden ondergebracht op de eerste verdieping van het historische Schielandshuis. In 1849 werd in Het Schielandshuis het Museum Boijmans geopend.
Bij een brand op 15 februari 1864 ging een groot deel van de collectie verloren, waaronder 293 van de 480 schilderijen en 700 tekeningen, een kwart van de tekeningen. Dertien van de 31 mappen met tekeningen van Nederlandse kunstenaars verdwenen, de kunstenaars met initialen C tot S bleven behouden. De bibliotheek, prentenkabinet, een verzameling tekeningen van oud-Italiaanse meesters en de porselein-verzameling gingen in zijn geheel verloren. Het redden werd bemoeilijkt doordat het water in de gracht bevroren was en de sleutel van de kunstopslag onvindbaar was.
Na uitkering van de verzekeringspremie werden nieuwe aankopen gedaan waaronder voor de tekeningencollectie 'Christus aan het kruis' van Peter Paul Rubens. Ook door schenkingen werd de collectie daarna weer gestaag aangevuld. Een erfenis van de Rotterdamse kunstverzamelaar Dirk Vis Blokhuyzen in 1869 met onder meer De kantwerkster van Vermeer werd vanwege kostenoogpunt echter afgewezen.
Adriaan Jacob Domela Nieuwenhuis schonk in 1923 zijn kunstcollectie, die voor een belangrijk deel uit grafische kunst bestond, aan het museum. In 1935 werd het Van der Steurgebouw betrokken, ontworpen door de stadsarchitect Ad van der Steur. Van der Steur en de toenmalige museumdirecteur Dirk Hannema hadden één ideaal: het nieuwe museumgebouw moest een plek zijn waar je naartoe ging om van kunst te genieten. Geen overvolle wanden en slecht licht zoals in het 17e-eeuwse Schielandshuis, maar een modern gebouw dat geheel was toegerust voor zijn taak.
Een zwarte bladzijde in de geschiedenis van het museum was de aankoop van een valse Vermeer. Han van Meegeren verkocht in 1937 aan het museum, de "pas ontdekte" Emmausgangers van Vermeer. Maar het was geen echte Johannes Vermeer maar een echte Van Meegeren, geschilderd in de stijl van Vermeer zo bleek later. Van Meegeren had veel vooraanstaande kunstkenners, inclusief Boijmans Van Beuningen directeur Dirk Hannema, om de tuin geleid.
In 1958 verwierf het museum de collectie van havenbaron D.G. van Beuningen. Dat was zo’n mijlpaal dat de naam van het museum werd veranderd in Museum Boijmans Van Beuningen.
Ook aan andere particuliere verzamelaars heeft het museum veel te danken Hun gevariëerde belangstelling legde de basis voor de verscheidenheid van de collectie. En dankzij hun gedrevenheid bezit het museum nu als enige in Nederland schilderijen van Van Eyck, Titiaan, Jheronimus Bosch, Pieter Bruegel de Oude en Dalí. In de tweede helft van de twintigste eeuw werden de eigen aankopen van het museum steeds talrijker, maar nog altijd profiteert het museum van de generositeit van verzamelaars. Zo verwierf het museum in 1981 dankzij het echtpaar Van Beuningen-de Vriese een omvangrijke verzameling pre-industriële gebruiksvoorwerpen.
Adriaan Jacob Domela Nieuwenhuis schonk in 1923 zijn kunstcollectie, die voor een belangrijk deel uit grafische kunst bestond, aan het museum.[7] In 1935 werd het Van der Steurgebouw betrokken, ontworpen door de stadsarchitect Ad van der Steur. Van der Steur en de toenmalige museumdirecteur Dirk Hannema hadden één ideaal: het nieuwe museumgebouw moest een plek zijn waar je naartoe ging om van kunst te genieten. Geen overvolle wanden en slecht licht zoals in het 17e-eeuwse Schielandshuis, maar een modern gebouw dat geheel was toegerust voor zijn taak.
Een zwarte bladzijde in de geschiedenis van het museum was de aankoop van een valse Vermeer. Han van Meegeren verkocht in 1937 aan het museum, de "pas ontdekte" Emmausgangers van Vermeer. Maar het was geen echte Johannes Vermeer maar een echte Van Meegeren, geschilderd in de stijl van Vermeer zo bleek later. Van Meegeren had veel vooraanstaande kunstkenners, inclusief Boijmans Van Beuningen directeur Dirk Hannema, om de tuin geleid.
In 1958 verwierf het museum de collectie van havenbaron D.G. van Beuningen. Dat was zo’n mijlpaal dat de naam van het museum werd veranderd in Museum Boijmans Van Beuningen.
Ook aan andere particuliere verzamelaars heeft het museum veel te danken Hun gevariëerde belangstelling legde de basis voor de verscheidenheid van de collectie. En dankzij hun gedrevenheid bezit het museum nu als enige in Nederland schilderijen van Van Eyck, Titiaan, Jheronimus Bosch, Pieter Bruegel de Oude en Dalí. In de tweede helft van de twintigste eeuw werden de eigen aankopen van het museum steeds talrijker, maar nog altijd profiteert het museum van de generositeit van verzamelaars. Zo verwierf het museum in 1981 dankzij het echtpaar Van Beuningen-de Vriese een omvangrijke verzameling pre-industriële gebruiksvoorwerpen.
In 2004 werd een groot deel van de Koenigscollectie, die in de Tweede Wereldoorlog was verdwenen, aan het museum teruggegeven. In 2005 werd Stichting H+F Mecenaat opgericht; een samenwerkingsverband van Han Nefkens met Museum Boijmans Van Beuningen. Het H+F Mecenaat stelt zich ten doel op een internationaal niveau hedendaagse kunst en kunstenaars te stimuleren en onder de aandacht te brengen van een nieuw publiek. Met behulp van het H+F Mecenaat zijn verschillende aanwinsten mogelijk gemaakt, zoals de installatie "Laat je haar neer" van Pipilotti Rist en de installatie "Notion Motion" van de Deen Olafur Eliasson.
Op 20 april 2012 ontving het museum een particuliere schenking met een waarde van 30 miljoen euro. De Rotterdamse galeriehouder en kunstverzamelaar Hans Sonnenberg schonk 15 kunstwerken uit zijn privéverzameling met werken van onder meer Constant Nieuwenhuijs, David Hockney en Jean-Michel Basquiat.
gemeenteraad in met de wijziging van het bestemmingsplan in het Museumpark, waardoor plannen voor een bijzonder kunstdepot gerealiseerd konden gaan worden, Depot Boijmans van Beuningen. Depot Boijmans Van Beuningen is ontworpen door architect Winy Maas en moet na voltooiing geheel openbaar toegankelijk zijn. Er zullen 70.000 werken te zien zijn, op een totale oppervlakte van ongeveer 15.000 m2.
Op zondag 26 mei 2019 sloot de toegangspoort van Museum Boijmans Van Beuningen voor een verbouwing. In deze transitieperiode loopt het programma door en blijft de collectie zichtbaar bij buurmusea, het Erasmus MC en in Rotterdamse schoolklassen. Ook reizen topstukken naar musea over de hele wereld. Vanaf 2021 is de hele collectie te zien in het Depot Boijmans Van Beuningen.
In november 2019 werden enkele oudere kunstvoorwerpen uit de collectie in beslag genomen, omdat deze van diefstal afkomstig zouden zijn.
Zomer 2021 werd bekend dat Robbrecht & Daem, de architecten van de nieuwbouwvleugel uit 2003, het museum zou gaan dagvaarden. De Rotterdamse wethouder Bas Kurvers had namelijk een brief naar de gemeenteraad gestuurd dat de vleugel gesloopt zou worden ten behoeve van de renovatieplannen. Volgens de architecten heeft het museum te weinig aannemelijk gemaakt waarom de door hen ontworpen vleugel gesloopt moet worden.
Informatie komt van wikipedia.
Bergpolderflat hoek Abraham Kuyperlaan. (Bergpolder).
De Bergpolderflat in de Rotterdamse wijk Bergpolder (hoek Abraham Kuyperlaan en Borgesiusstraat) is, als we het Justus van Effencomplex buiten beschouwing laten, de eerste galerijflat in Nederland.
De flat heeft een staalskelet en werd in 1933/1934 ontworpen door de architect W. van Tijen in samenwerking met architectenbureau Brinkman en Van der Vlugt in de stijl van het nieuwe bouwen, functioneel, strak, licht en luchtig. De flat is gebouwd in opdracht van de N.V. Volkswoningbouw Rotterdam en was bestemd voor arbeiders in de lagere huurklasse. Door standaardisatie en prefabricage van de stalen en betonnen onderdelen was het mogelijk lagere huurprijzen te realiseren. Als proefproject werd in 1933 de Parklaanflat gebouwd.
De flat heeft negen verdiepingen en 72 woningen die via een galerij bereikbaar zijn. De oppervlakte van een woning is plusminus 48 m². Er waren gemeenschappelijke wasruimtes in de kelder en voor die tijd moderne voorzieningen als centrale verwarming en het recht om een gratis emmer warm water af te halen.
In de Bergpolderflat werden voor het eerst zaken toegepast die later algemeen zouden worden, zoals de galerijflat met balkon, het centrale trappenhuis en de open glaswanden. Er is nog wel de traditionele, houten balklaagconstructie, maar om de drie lagen is er een brandwerende betonvloer. De Bergpolderflat heeft geprefabriceerde, houten puien.
Er was wel kritiek op het beperkte aantal slaapkamers. Van Tijen bestreed deze kritiek door aan te geven dat 'de woningen vooral bedoeld waren voor jonge moderne mensen die houden van eenvoud, licht en ruimte'.
In 1996 werd het gebouw, een rijksmonument, in opdracht van de woningcorporatie Vestia gerenoveerd
En deze flat is ook een rijksmonument.
Foto en Informatie komt van wikipedia.
Ungerflat aan de ungerplein, (Provenierwijk)
De Ungerpleinflat is een op de noordelijke hoek Schiekade/Ungerplein gelegen torenflat van dertien bouwlagen waarin zich oorspronkelijk luxe-appartementen bevonden. De torenflat maakt onderdeel uit van het Ungerpleincomplex, in 1928-1934 gebouwd naar ontwerp van Jo van den Broek in samenwerking met Heinrich Leppla volgens de principes van het Nieuwe Bouwen. Het complex is een rijksmonument.
De flat, die volledig is opgetrokken in een betonskelet, vormt een architectonische eenheid met de aangrenzende bouwblokken rond het plein en aan de Schiekade doordat de borstweringen tussen de verdiepingen van de laagbouw doorlopen in de borstweringen van de flat. Aan het Ungerplein kragen de borstweringen van de flat iets uit. De hoofdingang bevindt zich aan het Ungerplein onder een betonnen luifel met een natuurstenen trappartij. De begane grond was oorspronkelijk gesloten met een lage doorlopende strook vensters vlak onder de borstwering.
De torenflat had per etage een vijf-kamerappartement op het Ungerplein en een zes-kamerappartement met dienstbodekamer georiënteerd op de Schiekade. De kamers waren bij beide woningtypen centraal gegroepeerd rond een hal en werden ontsloten door een centraal trappenhuis met een dubbele lift. De woningen aan het Ungerplein hadden oorspronkelijk links naast het trappenhuis over de volle breedte een stalen vensterstrook met verschillend samengestelde vensters. Rechts naast het trappenhuis bevond zich oorspronkelijk een breed venster met stalen roedenverdeling. Alle vensters aan het Ungerplein waren oorspronkelijk voorzien van zonweringen. De gevel aan de Schiekade is eveneens voorzien van vensterstroken. Deze worden onderbroken door loggia's, die zich in het midden van de stroken bevinden. De woningen aan het Ungerplein hebben aan de noordzijde een breed balkon. Op de bovenste, twaalfde, verdieping bevindt zich aan de Schiekade een penthouse. Boven de woningen aan het Ungerplein is hier een groot terras gesitueerd met een eenvoudige ijzeren balustrade. Het terras had oorspronkelijk een gemeenschappelijke functie.
De torenflat op de noord-oostelijke hoek en enkele woningen in de zuidelijke gevelwand van het plein zijn sinds de jaren zestig in gebruik als kantoor. De stalen vensterpuien zijn vervangen door kunststofkozijnen met spiegelglas. De luifel boven de entree is met trespatex bekleed en de stalen roedeverdeling in de verticale vensterstrook van het trappenhuis is vervangen door kunststof.
De torenflat maakt deel uit van het Ungerpleincomplex en is van algemeen belang vanwege grote stedenbouwkundige, architectuur- en cultuurhistorische waarde, alsook van typologisch en beeldbepalend belang. Het complex neemt een belangrijke plaats in binnen het oeuvre van de architect.
Foto en Informatie komt van wikipedia.
Foto 1: Sint Franciscus Gasthuis aan de oostzijde van de Schiekade. 1900-1918.
Foto 2: Schiekade 64 (1893), inrichting operatiekamer.
Men omschreef het in die tijd als een in alle opzichten solied huis, 23 meter breed, hoog van verdieping, doelmatig verdeeld wat licht en luchtverversching betreft en waarop met betrekkelijk weinig kosten een tweede verdieping kon worden opgetrokken, die geheel en al naar behoeften kon worden ingericht, terwijl aan het sousterrein en de zalen op den beganen grond geen noemenswaardige veranderingen behoefden (te) worden aangebracht. * De verbouwing, waardoor 70 bedden konden worden geplaatst en 20 slaapplaatsen voor het verplegend personeel werden verkregen, werd uitgevoerd onder leiding van de architect H.J. Dupont. Op 12 juni 1893 werd het nieuwe Sint Franciscus Gasthuis geopend. Een belangrijke verandering die in het nieuwe gebouw kon worden doorgevoerd was de inrichting van een operatiekamer. Dankzij de goede reputatie die chirurg P.A.J.M. Spaapen (1866—1941) wist op te bouwen, groeide de afdeling chirurgie van het nieuwe ziekenhuis zeer snel.
Nieuwbouw Schiekade (vanaf 1900), paviljoens en hoofdgebouw
In 1896 volgde daarom opnieuw uitbreiding door aankoop van het belendende pand, Schiekade 66. De bedoeling was dit weinig geschikte huis af te breken en er een nieuw gebouw voor in de plaats te zetten, maar de plannen werden verstoord toen begin 1899 ook het pand op nummer 62 te koop werd aangeboden. Door ook dit gebouw aan te kopen kreeg het Gasthuis de beschikking over een zeer groot terrein, en kon tot de bouw van een paviljoensziekenhuis worden overgegaan. In 1900 werd het eerste paviljoen aanbesteed; in 1915 werd een nieuw hoofdgebouw gebouwd naar een ontwerp van de architecten Jos Margry en Piet Buskens. In korte tijd was het Gasthuis uitgegroeid tot het grootste particuliere, algemene ziekenhuis van Rotterdam. In 1969 kwam een grondruil met het naastgelegen Kuyl’s Fundatie tot stand, waardoor het ziekenhuis weer enige mogelijkheden tot uitbreiding kreeg.
Prent briefkaarten komen uit de collectie van het @stadsarchief010 en Informatie komt van Wikipedia
Het Rotterdam Van Alles Weerbericht Vandaag: koel voor juni. 🌦
Vandaag is er een wisselende bewolking, dus er zijn ook zonnige momenten. Vooral vanochtend valt er plaatselijk een stevige bui met kans op hagel en een klap onweer. Vanmiddag eerst in het oosten van de regio nog kans op een bui, verder een droge middag met een middagtemperatuur van 17 graden. De wind waait matig tot vanmiddag vrij krachtig en komt vanmiddag overal uit het westen.
Vanavond is er geregeld zon en blijft het vrijwel droog. In de nacht zijn er opklaringen en is de kans op een bui niet verkeken. De temperatuur zakt landinwaarts naar 9 graden. De wind uit west tot zuidwest is zwak tot matig.
Morgen is er in de ochtend af en toe zon en blijft het droog. In de loop van de middag raakt het vanuit het zuidwesten bewolkt. In de namiddag en avond wordt het in de hele regio regenachtig. De temperatuur blijft aan de koele kant voor de tijd van het jaar met een maximum van slechts 17 graden. De wind waait matig tot aan zee vrij krachtig en komt uit een zuidwestelijke richting.
VOORUITZICHTEN:
Het weerbeeld op vrijdag kenmerkt zich door veel bewolking en af en toe regen. In het weekend en het begin van de volgende week mag weliswaar worden gerekend op een weersverbetering, maar in de middagtemperatuur komt nog geen verandering. De zon laat zich dan wel weer vaker zien. Op zaterdag zou er nog een bui kunnen vallen. Op zondag en maandag blijft het vrijwel overal droog. Het wordt dan in de middag maximaal 19 of hooguit 20 graden.
GEMIDDELDE WAARDEN ROTTERDAM AIRPORT:
Tussen 11 en 20 juni bedraagt de gemiddelde maximumtemperatuur 20,2 graden en de minimumtemperatuur 11,0 graden. Er valt gemiddeld 24,1 mm neerslag en de zon schijnt 69,5 uur.
#edaldus #stefandegijzen #rijnmond #weermannen #buienradar
Het Holland Pop Festival. 1970 in het Kralingse Bos.
popfestival in 1970, in het Kralingse Bos te Rotterdam.
Het Holland Pop Festival was een driedaags popfestival in 1970, in het Kralingse Bos te Rotterdam. Het muzikale evenement is de geschiedenis ingegaan als Nederlandse versie van het Amerikaanse Woodstockfestival in 1969. Ondanks de regen kwamen er tienduizenden mensen op af. Het grote podium stond opgesteld op het grasveld voor de Plasmolens De Ster en De Lelie aan de rand van de Kralingse Plas.
Het Festival vormde in feite het begin van het Nederlandse gedoogbeleid ten aanzien van het gebruik van marihuana; de vele aanwezige undercover politieagenten traden niet of nauwelijks op tegen de openlijk actieve gebruikers en kleine handelaren.
Hieronder staat het programma van het Holland Popfestival 1970 - Rotterdam, ook bekend als Kralingen Popfestival - Stamping Ground. De organisatie was in handen van Berry Visser, Georges S. Knap, Toos v.d. Sterre en Tinus van Daal (Stichting Holland Pop Festival). Het festival werd gehouden op vrijdag 26, zaterdag 27 en zondag 28 juni 1970. De belangrijkste investeerders waren het Ministerie van Cultuur, Recreatie en Maatschappelijk Werk (CRM) met Garantiesubsidie van fl. 25.000,- en Coca-Cola, met fl. 50.000,-.
Hoofdpodium:
Vrijdag: It's a Beautiful Day - Jefferson Airplane - Stone the Crows - Santana - The Flock - Canned Heat - Hot Tuna - Pentangle - Quintessence - East of Eden (aangekondigd, maar niet opgetreden)
Zaterdag: The Byrds - Family - Dr. John the Night Tripper - Country Joe - Tyrannosaurus Rex - Renaissance (aangekondigd, maar niet opgetreden) - Third Ear Band - Al Stewart - Supersister - CCC folk & blues inc.
Zondag: Mungo Jerry - Chicago Art Ensemble - John Surman - Han Bennink - Caravan - Fairport Convention - Fotheringay - Soft Machine - Pink Floyd
Bijpodium:
The Dream - Bismarck - Oscar Benton Blues Band - Focus - Ekseption - White Rabbitt - Scarry Sally Theater - Nederlands Danstheater - Tamelone - Walking Water Events
En verder: gratis kamperen - gratis medische verzorging - parkeerterreinen - boetieks - lekker luieren in de zon - goedkoop eten en drinken - kunstmarkt - filmprogramma - zwemmen in de Kralingse Plas - kindercrèche - kinderboerderij aanwezig (kinderen beneden de 10 jaar gratis toegang)
Het terrein is geopend vanaf donderdagochtend 25 juni
KRO drive-in show - Lex Harding drive-in show - Dick de Graaf drive-in show - Mojo drive-in show
Kaarten f.35.- in voorverkoop (geldig gedurende het gehele festival)
f.40.- aan het terrein (v.a. 25 juni)
In 1971 verscheen er een film over het festival in Kralingen met de titel Stamping Ground, gemaakt voor een internationaal publiek. De film is ook bekend onder de naam Love and Music en bijvoorbeeld in Duitsland als Rock Fieber. De film is meer dan 35 jaar later zowel op video als in dvd-uitvoering nog altijd goed verkrijgbaar.
Film info: Documentaire, kleur, 90 min., Engels
Regie: Hansjürgen (Jason) Pohland en George Sluizer
Producers: Wolf Schmid en Sam Waynberg
Filmeditor: Roger Spottiswoode
In 1971 werd een boekje uitgegeven met zwart-witfoto's, getiteld Kralingen '70 'n Grote Blijde Bende en voorzien van enige achtergrondinformatie door Bulkboekuitgever Theo Knippenberg. In 2005 organiseerde het museum De Dubbelde Palmboom een fototentoonstelling getiteld Stamping Ground ter gelegenheid van het 35-jarig jubileum van het festival. In 2008 vond in galerie Kralingen in Rotterdam de tentoonstelling Holland Pop Festival Revisited plaats, een tentoonstelling met foto's uit de verzameling van het Historisch Museum Rotterdam (nu Museum Rotterdam), fotograaf Pim Westerweel, memorabilia uit de verzameling van Georges Knap (een van de toenmalige organisatoren) en de presentatie van het ontwerp van het herinneringsmonument voor het Holland Pop Festival door John Blaak. In 2010 vonden er twee tentoonstellingen plaats: Holland Pop Festival. Drie dagen vrijheid, blijheid en muziek in het Kralingse Bos in galerie Kralingen en Holland Pop Festival. Legendarisch festival in het Kralingse Bos in Het Schielandshuis in Rotterdam. Tevens kwam er in 2010 een nieuw boek uit over het festival onder de titel Holland Pop Festival 1970: Drie legendarische dagen in het Kralingse Bos van Peter Sijnke, Marcel Koopman en John Blaak.
Op 21 september 2013 werd het herinneringsmonument voor het Holland Popfestival 1970, ontworpen door John Blaak, in het Kralingse Bos onthuld. Met het beeld voor het Holland Popfestival 70 wordt de herinnering aan deze bijzondere gebeurtenis levend gehouden. In het beeld is een deel van het toenmalige affiche afgebeeld en een sfeerbeeld van de mensenmassa. Daarnaast is een QR-code aangebracht, waarmee bezoekers ter plekke naar onder andere radio-uitzendingen en beeldmateriaal over het festival kunnen luisteren en kijken. De tekst op het monument luidt: "Op 26, 27 & 28 juni 1970 vond in het Kralingse Bos het eerste meerdaagse popfestival van het vasteland van Europa plaats. De organisatie was in handen van Berry Visser, Georges Knap, Toos v.d. Sterre en Piet van Daal." Een tekst met een pijnlijke vergissing. De man die veel van het praktische werk in de organisatie voor zijn rekening heeft genomen en die in de geschiedschrijving een beetje op de achtergrond is geraakt, staat verkeerd vermeld. Piet van Daal moet zijn: Tinus van Daal.
Foto's en Informatie komt van wikipedia.
Voorhaven met het Voormalig Henkespand. (Delfshaven)
Oorspronkelijk lag de Voorhaven buitendijks (dat wil zeggen tussen Schielands Hoge Zeedijk en de Nieuwe Maas) en was de Aelbrechtskolk de sluis. Na de opening van de Ruigeplaatsluis in 1875 was de Voorhaven getijdenvrij.
De directe verbinding tussen de Voorhaven en de Nieuwe Maas werd in 1968 afgesloten door de Westzeedijk. De verbinding naar de Nieuwe Maas liep sindsdien via de Achterhaven, de Coolhaven en de Parksluizen.
Museum De Dubbelde Palmboom, locatie van het Museum Rotterdam. Dit museum in dit voormalige jeneverpakhuis werd in 1975 museum en sloot in 2012 zijn deuren.
Zie de categorie Voorhaven (Rotterdam) van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.
Foto en Informatie komt van wikipedia.
Het Mariniersmuseum aan de wijnhaven.
Het Mariniersmuseum is een museum dat handelt over het ontstaan en de geschiedenis van het Korps Mariniers. Het museum is sinds december 1995 gevestigd aan de Wijnhaven in de Zuid-Hollandse stad Rotterdam en is organisatorisch ondergebracht in de Stichting Koninklijke Defensiemusea (SKD).
De eerste aanzet voor het museum werd gegeven toen in 1938 werd begonnen met de aanleg van een collectie historische voorwerpen met betrekking tot het Korps Mariniers. Bij het bombardement door Duitse vliegtuigen op 12 mei 1940 van de toenmalige Marinierskazerne aan het Oostplein te Rotterdam ging alles verloren. In 1980 ontstond het huidige Mariniersmuseum, tot 1995 gevestigd in het Hulstkamp-gebouw aan de Maaskade in Rotterdam. Op 10 december 1995 werd het museum feestelijk heropend door Z.K.H. Prins Bernhard aan de Wijnhaven, een plek van grote symbolische betekenis voor het Korps. Hier vochten de mariniers immers in mei 1940 tegen de Duitse tegenstander. Het museum is nu ondergebracht in vier historische panden, 18e-eeuwse koopmanshuizen, die steen voor steen werden herbouwd na de afbraak voor de spoortunnel.
Het Mariniersmuseum bezit een diverse collectie met betrekking tot het Korps Mariniers, bestaande uit onder meer schilderijen, kleding, uitrusting, voertuigen, documenten en foto’s. Aan de hand hiervan wordt een overzicht gegeven van de geschiedenis van het Korps vanaf de oprichting in 1665. Bijzondere aandacht krijgen:
Foto en Informatie komt van wikipedia.