Pierwszy łyk kawy bywa bolesny

[rudy-lis-blog]

Czuję się tutaj źle. Zamknięta w swoim pokoju. Chyba nie powinno mnie tu być. Czuję się zbędna, niepotrzebna. Jestem meblem, który należy wyrzucić, znaleźć mu innego właściciela. Nadal jestem nikim i nic nie mam. Zabija mnie to powoli. Wymiotuję samą sobą. Wywlekam się na lewą stronę i wracam na start. Zaczynam od nowa. Znów. I znów, i znów, i znów. Jestem już za stara na depresję. Za stara, by wracać do marzeń o śmierci. Za stara, by się buntować, by próbować coś zmienić.

[rudy-lis-blog]

Mam życie w swoich własnych rękach i niby tylko ja mogę coś z nim zrobić. Wiem to, doskonale to wiem. Dlatego dziwię się, że czasem mam ochotę po prostu upuścić to życie na ziemię i patrzeć jak rozbija się na setki drobnych części.

[rudy-lis-blog]

Brak mi tej bezimiennej obecności człowieka, który pojąłby mnie całkowicie. Człowieka, który objąłby mnie w tych wszystkich strasznych chwilach i powiedziałby "to wszystko zaraz minie, za chwilę znów wszystko będzie dobrze".

[rudy-lis-blog]

[rudy-lis-blog]

Nie obchodzi mnie, że zraniłam jego dumę. Jego duma nie może boleć równie mocno jak moje serce.

[rudy-lis-blog]

[rudy-lis-blog]

[rudy-lis-blog]

Czuję się strasznie samotna. Jak wtedy, gdy cię nie było, gdy nie wiedziałam czy w ogóle istniejesz, jak masz na imię i czy cierpisz równie mocno jak ja. Brakuje mi ciebie, gdy jesteś daleko. Jest mi ciężko, gdy z ciągle tym samym wyrazem twarzy muszę pracować, parzyć poranną kawę i rozmawiać z naszymi przyjaciółmi. Wszystko mi o tobie przypomina. Przerzucona przez fotel bluza, niewyniesiona butelka po miodowym piwie, druga poduszka. Do śniadania siadam w towarzystwie pustego krzesła po drugiej stronie stołu. Nikt nie narzeka, że od rana mam zły humor, nikt mi nie mówi" "wypij wreszcie tę kawę i bądź normalna", nikt nie turla się po łóżku owinięty ciasno kołdrą, nikt nie puka do drzwi łazienki, nikt nie wchodzi ze mną pod prysznic i nie utrudnia wieczornej kąpieli. Nie ma tu twoich rąk wynurzających się z cichego półmroku, łapiących mnie mocno wpół i trzymających, póki nie przestanę się wyrywać. Nie ma tu twoich kąśliwych ust i wypadających z nich uszczypliwości, nie mam z kim dzielić się spostrzeżeniami, nie mam komu powiedzieć, że ledwo przeżyłam dzisiejszy dzień, że chciałam dziś umrzeć, że stałam na moście i byłam pewna, że skoczę. W tym tygodniu wiosna przyszła z całą swoją mocą, rozkwitły kwiaty, zazieleniły się liście. Sikorki za oknem całkiem oszalały. Nie ma ciebie, twojego uśmiechu, ciepła twojego ciała. Jesteś coraz dalej, stajesz się coraz bardziej obcy. Czy zdajesz sobie sprawę, że gdy pewnego dnia wrócisz i staniesz w progu naszego domu, mogę cię nie rozpoznać?

[rudy-lis-blog]

Czekam na ciebie na zatłoczonych ulicach naszego miasta. Martwię się, że mnie nie dostrzeżesz wśród tych wszystkich obcych twarzy. Z rozmysłem włożyłam dziś sukienkę w kolorze drogocennych rubinów. Podobno nic tak nie przyciąga wzroku, jak czerwień. Stoję na rogu Szybowcowej i walczę z nieżyczliwym wiatrem, który strąca z moich rzęs krople deszczu. Utkwiłam po kostki w kałuży popielatych zmartwień. Czarne szpilki nasiąknęły wodą, mam zmarznięte stopy, dłonie i serce. Możliwe, że rozchoruję się od tego czekania, od stania z gołym sercem na zimnym wietrze, w niepogodzie i niepomyślności życia, wśród chichotu losu, ciągnącego mnie zaczepnie za włosy. Możliwe, że będziesz przechodził tędy, gdy mnie nie będzie, gdy będę zbyt obolała, by wyjść z domu. Możliwe nawet, że będziesz tu stał tak, jak ja. Na rogu ulicy Szybowcowej, po kostki w zimnej wodzie, mając nad głową ołowiane chmury, z których tak, jak dziś będzie wtedy padał ciężki deszcz.

[rudy-lis-blog]

Nie przychodzisz więcej, nie dotykasz mnie już, nie ogrzewasz dłoni w cieple moich ust. Nie ma cię dla mnie, nie ma i nie będzie, cyjanek tej nocy ułatwi mi zaśnięcie.

[rudy-lis-blog]

Weź mnie taką, jaką jestem, nieidealną, jak te kwiaty - uschniętą i po przejściach.

[rudy-lis-blog]

Nie pozwalasz mi chodzić po nieznanych drogach, gubić się w obcych miastach i latać po nieswoich niebach. Nie pozwalasz mi tańczyć w deszczu cudzych słów, spacerować u boku nieznajomych i spijać kłamstwa spomiędzy ich palców.

[rudy-lis-blog]

[rudy-lis-blog]

Próba wywołania wiosny w twoim sercu kończy się fiaskiem. Chyba nie jesteś mi przeznaczony. Leżę nieruchomo pod bezpiecznym dachem nieba i patrzę, jak kolejno rodzą się gwiazdy. Przypominam sobie twoje słowa, twoje dziwne opowieści o uwięzionej w kosmicznej przestrzeni Wielkiej Niedźwiedzicy i ukaranej za próżność Kasjopei, o Cefeuszu pozbawionym światła i szczęśliwie ocalałej Andromedzie. Przypominam sobie jak rysowałeś palcem po niebie, kreśląc zawiłe wzory, których nie potrafiłam zrozumieć. Teraz już wiem, że pokazywałeś mi samego siebie.

[rudy-lis-blog]

Przysięgam, że nikt nigdy nie sprawi, że w Ciebie zwątpię. Przysięgam, że zawsze będę stać u Twojego boku. Nawet, gdy cały świat obróci się przeciw nam, nie puszczę Twojej ręki, nie odwrócę się od Ciebie i nie przestanę Cię kochać. Przysięgam na to rozgwieżdżone niebo, które jaśnieje dziś nad naszymi głowami, przysięgam na tę ziemię zroszoną miliardem słonecznych promieni, przysięgam na te góry sinoniebieskie koronujące nieosiągalny horyzont, przysięgam na wszystkie świętości, jakie wyznaję i na swoją wiarę w pomyślne wiatry. Nim porwiesz mnie w ramiona, ubraną w białą sukienkę, przysięgam Ci miłość i wierność, szacunek i lojalność, i że Cię nie opuszczę aż po kres naszego istnienia. I jeśli coś jest poza tym, i nawet jeśli w to nie wierzysz, będę z Tobą także wtedy. Urodziłam się, żeby Cię kochać. Czekałam tyle lat, by spędzić z Tobą resztę swojego życia.

[rudy-lis-blog]

Czasami dobrze jest zrobić sobie wolne od innych ludzi, od pracy i od życia. Usiąść sobie z kubkiem czarnej jak smoła kawy i zamyślić się z nosem utkwionym głęboko w obłoczku białej pary. Popatrzeć przez okno na zbierające się nad linią horyzontu granatowe chmury, na wierzchołki drzew tak bezlitośnie targane przez wiatr i na drogę wiodącą nie wiadomo gdzie i nie wiadomo po co.

[rudy-lis-blog]