♅

[ruhirevanlar]

okyanusun en dibinde dolaşan bir balıktım

üstü bataklık olsa bile yüzmeyi denedim

batmayı değil, çamurda bile yaşamayı öğrendim

artık görmediğim bir hayalet

kapımın önünden geçmeyen bir silüetsin

ortada kalmış, kenara bırakılmış, kullanılmış

nihayetinde sen de bir insansın bunu da

düşünmek gerek değil mi

acıları susarak çekmeyi dene biraz

seni seninle bırakmayı tercih etmek

asla bir ceza olmadı gözümde

çizgimi asla aşmamakta dirayet ediyorum sadece

kalbimi bir şişeye hapsedip

ağacın dibine bıraktım ben

ben bile ölmüyorsam keşmekeşler içinde

senin yaralarına bir yara bandı gerek

elektro şok düşünceleri değil.

[ruhirevanlar]

siz yanlış duraklardasınız galiba

hatta yanlış dudaklarda

olur olmaz şeylere nispet çekiyorsunuz

yerinde olmak pek güzel

i̇ğrenç şeylerde bile mutlu olmayı bilmek için

siz pek toy olabilirsiniz

ne kadar rafım olduğunu bilmeden

neyi nereye katacağımı iyi bilirim

taşmasına müsaade etmeden

çok dize yazdım ben kimsenin duymadığı

ama anlaşılmaya da çok meyilli olmadım

i̇htiyacım yoktu belki de

ben çok çiçek açtım bataklıkta

kimsenin görmek istemediği yerlerde

zaten görsen de istemezdin gelmeyi

gerçeğin konuşulduğu bir gardan

[ruhirevanlar]

artık vakti gelmiş gibi

bazı şeyleri dökmenin

her gün aynı şeyleri yapıp

farklı şeyler beklemek gibi

aptallık ile ikili oynamak arasında

i̇nce bir çizgi vardır ya

kıldan ince kılıçtan keskin dedikleri

buna benzer bi şey olsa gerek.

hayatımı adlandıramadıktan sonra

yaşamın manasını sorgulamak çok zor

sanki uyuyup uyanıp aynı dünyaya hapsolmuş

ve anahtarları birinin elindeymiş gibi

yalvarıyorum gel kurtar beni benden

[ruhirevanlar]

varoluşun katlanılmaz bir yükü var üzerimde

yok olmanın mı var olmanın mı eşiğindeyim

bilmiyorum

karmakarışık bir zihne hapsolmuşum

neye ne cevap vereceğim bile belli değil

aklımdan fışkıran ne varsa döküyorum

neye sahip çıkıp neye sahip olabileceğimin

hiç farkında bile değilim

ateşler içinde kavrulurken

çiğ kalmışlığın mı içindeyim

yoksa bazı şeylerin artık suyunu salmanın mı

herkese bir pay düşerken dünyadan

bana yokluk içinde bir yok mu düştü?

beni̇m alnıma çıkmaz bir kalemle

ne yazmışlar böyle?

kırılganlık ile eğrilmezliğin arasında kalmışım

ben neyle neyin arasında neymişim ki

anlamadım zaten

yokluk ile yokluğun arasında

bir varlık olarak zühretmişim

ben böyle vaktin de

gelmişini geçmişini sikeyim

[ruhirevanlar]

yollarda bırakılmış izlerdi takip ettiklerimiz

hayatın gidişatına örnek olsaydı bir cümle

aynı dönme dolaplara sıkışıp

geri dönmeyeceğini bile bile maruz kaldıklarımız

bazı gidişler pervasız olmalı

nereye gideceğini bilmekten çok

varmak istediğimiz alemi bilmek gerekir

huzursuz gece yarılarını boğarak geçer gibiydin

ümidin varmak istediği yerde yetişir mi umut

bilmek gerekir

her yaratılanın hatası kendine mahsus mudur?

[ruhirevanlar]

sevginin var olduğunu düşünüp

gözümden dünyayı def ettim

tanrım bana bir heves verdi

sen ise onu katlettin

ne varsa kendimden yana

şüphesiz sana teslim ettim

aşktı belki de o keskin bıçak

lakin kalbindeki taşla körelttin

[ruhirevanlar]

her gece rüyamda soluksuz gördüğüm düştün

kendi seçiminle bu gönlün tahtından düştün

aşk sandığım bu amansız illetin içinde

neden sadece zamansız gözümden düştün?

aklımın diplerinde yer edinmişsin kendine

beni suretine hapsedip yitip gittin gözlerimde

bu bitmeyen karmaşanın tam ortasında

söyle nasıl düşebilirim senin derdine?

[ruhirevanlar]

garip bir bakış var yüzünde

her seyrinde öngörülmez acı yası

sanki kırık bir çekiç gibi ruhunu

ele geçirmiş hüzünlerin mafyası

tozlu dolapların çatlamış raflarında

kaybolmuş odin'in kaçakçısı

i̇çinde ne kadar pagan varsa

ele geçirmiş iskandinav mafyası

karanlığın arkası puslu kalsa da

değişmez zamanın yasası

ne kadar uzak da kalsan bu fikirden

ele geçirir kaderin mafyası

[ruhirevanlar]

zaman makinesi

zaman makinesi

alıp götür beni o geçmişe

hiç görmediğim o güzel günlere

hala umudum bitmemişken

ve henüz renkler hiç solmamış iken

belki 60 belki 70

bu zevkler bende hiç ölmemiş

çürük soysuz psikopat bu devirden

bana küçücük bir alan verilmemiş

aşklarım bir tabuta sığdırılmış

üstüne toprak atmamışlar

her gece rüyamda bir bir gezerken

anahtarı kapıda unutmuşlar

her gün dertler dert üstüne

ve de ilerliyor üstüne katarak

şu aşkın şarabından içmeden

oluştu gözlerimde katarakt

[ruhirevanlar]

beklesen de beklemesen de

kafamda kırk tilki bir tavuk kovalamaya çalışıyor

tavuk dediğin de beynimin tepesini gagalıyor

kalan tilkiler yol bulmaya çalışırken

sürekli birbiriyle çarpısıyor

beklesem de beklemesem de

halsizlik kendine teker takmış

ateşi bile bulmuş eğleniyor

en ilkel sebeplerin altına saklanmış

beni kudurtmaya devam ediyor

aralık bir kapı varken arka köşelerde

anahtar aramaya mahkum bırakılmışım

beklesen de bekleme sen de

[ruhirevanlar]

zamanlar, zor zamanlar

ettiğim sayısız amanlar

kısa pas için çok dardı

bulunduğum alanlar

hep ağzımda adın

beni kendine tutukladın

hangi yöne dönsem de

başımı döndürdün kadın

kafamda bir dolu illet

konser bekliyor millet

kafamda müslümün sesi

baba, jilet var jilet

cambazım altımda ip

hafızamı komple silip

keşke bir sarılabilsek

henüz gitmemişken tayyip

[ruhirevanlar]

tezahürden ileri bir konumdayım

ilkelliğin kattığı tüm zevkler içimde

i̇çimde yatan hissiyat uyanmış gibi

her halükarda devam ediyorum

korkak ve katıksız

yoldaşlık ediyor bana

biraz blues istiyor hafif eric clapton gibi

biraz da fraktal içinde kaybolmuş gibi

herkeste var olmuş şeyler

i̇çimde evrenin patlaması gibi tezahür ediyor

beni benden alan şeyler

bilemiyorum

[ruhirevanlar]

en sevdiğim köpeğe kene yapışmış

paslı testere gibi kör dişli yaratık

sen olsan da olmasan da güzelim

bu durumu maalesef biz yarattık

sen bilemezdin sevgiyi

körkütük koşuyordum tüylerle

her yolun sonunda ne yazık ki

boğuştum vampir ruhlu kenelerle

gözlerimden yaş yerine kanlar damladı

kulaklarım o bulanık sesini hiç duyamadı

hangi ilaç çözer ki sensiz geçmiş saatler varken

ne yapsam elimde kaldı cımbız

yaşayamadığım senelerle

[ruhirevanlar]

rayından çıkmış her şeyim

makası çevrilmemiş

devrilmiş metruk demir yığını

i̇şte zihnim bu kadar yorgun

ve ağır yüklü parçalar

neresinden tutsam erir ellerimde.

yutkunamayacak kadar boğar beni

yaşımı akıtmama bile izin vermeden

nefes aldığım ama zorla geri verdiğim

o çaresizlik yoruyor beni.

uzun zaman sonra karşıma çıkmış manzarada

dibini göremediğim o zehir gözlerine bakmaya korkuyorum

[ruhirevanlar]

bulanık ve bunalık

[ruhirevanlar]

sen hiç görmedin

gözlerine dalarken nerelere gittiğimi

gökyüzü ile denizin arasında

arafta gibiydim

en saf yerimden.

seni görmek ne zor

dar vakitlerde ne zormuş

kendime çok sorular sormuş

nihayetinde yangınıyla kalmış gibiydim.

[ruhirevanlar]

fizik üzerine.

keşke planck sicimini görebilseydim. evrenin keşfedilmiş en küçük varlığı. atomları oluşturan parçacıkların yapı taşlarını oluşturan yapıların çekirdeğinin en dip noktası. sadece bir dalga, foton tarzı bir şeyler işte ben anlamam o kadarını. evren sadece büyümekle kalmıyor. en az uzay kadar küçülüyor ve yine yerçekimi ile alakası bile yok. ilginç geliyor.