Gonna Hurt Me

* Tereddüt edersen ayakların seni taşımaz. 'Yürüyeceğim' de, bas  ve yürü! *

[ruhsuzbalerin]

“Bir yerlere yazılmış bir satır cümleydim. Anlamım ise  alelade bir şeydi. Bir hava durumunu bildirirmişçesine yada bir sohbette geçen hal hatıra sığmışçasına..Görmek istediğim şeyleri gördüm. Kafamı çevirsem gerçeklere boynum kırılır. Uzatılan elleri tuttum bir şeyleri paylaşmak adına ama yine tüm cam parçaları avuç içimde.Bugün yine birilerinin acılarına tutundum, acılarıma tutundurdum. Umut kımıldadı o demlerde. İplerim yine bana dolaştı, düşüş kaçınılmazdı.”

[vaktiylebiratsiz]

[ruhsuzbalerin]

“Küçük bir kız çocuğu..

Gözlerinde ruhun nefesini hissettirecek bir bakış..  

Bir gece vakti patika yolda bırakılmış ayak izlerinin sahibi.

Patikanın sonu bir uçurum,

dalgaların hoyratça vurduğu ..

Kayıp küçük bir kız çocuğu..

Yaprak hışırtısına karışan kesik kesik nefesler..

Ormanda küllenmiş bir yangının sahibi.”

[caratsuno]

Pixiv ID: 25449258 Member: ka.

[pipulero]

[ruhsuzbalerin]

Bazen sert adımlarla yürüdüğümü zannederken aslında boşluğa adım attığımı görüyordum. Boşluk çok derin ve yakıcı bir soğukluğa ev sahipliği yapıyordu. Kendi adımlarımla sarsılmam mı yoksa bana adım atma inancını aşılayan insanın elleriyle itilmem miydi beni bu denli yakan bilemiyordum. Ben o boşlukta adım attıkça etim parçalanıyor, yapboz parçaları gibi etrafa saçılıyordum..

[tugbakarademir]

Dinmek nedir bilmeyen yaramaz bir öfkenin diz kapaklarıydım. Parçalanıyordum, durmaksızın. … Ellerimden tutuyordu insanlar, Ellerindeki kiri bulaştırmak için. Şöyle bi’ dönüp baksam, boynum kırılır geçmişime. … Kendime yalan söyledim. Çünkü; onu bir tek ben kandırabilirdim. Tanımadığım insanlarla dertleştiğim oldu şehirler arası. Numarasını alıp aramadığım onlarca gerizekalı. Gözlerimi kapatıp dans ettiğim geceler. Gülümsüyordum herkese ama herkese. Yaşlı adamlara ortak olduğum masalar. Kafama çarptığım duvarlar ve insanlar. Sutyensiz gezdim sokaklarda. Aldatmak için aldatıyordum. Yalanlar söylüyordum. Kavga ediyordum. Sevişiyordum. Savaşıyordum. Karakoldaki polisler. … Uyuşturucu kullanıyordum. Gözlerimde yanmış denizler. Benzimde sararmış zamanlar. Göğsümde uyuttuğum adamlar. … Toplumun karşı çıktığı ne varsa hepsinden birazdım. Neye yaradı? Verdiğim savaşlar gözlerimin önünde canlanıyor. Neye yaradı? … Memnuniyetsizliğimi nereye savursam içime döküldü. Boğazıma dizildim. … Rezilce yaşamayı reddettim! Rastgele bir acıya göğüs olmam artık. 13 Eylül, 2015 Merve Gözümoğlu

[ruhsuzbalerin]

Birkaç satır, birkaç çizik yada birkaç nota.. Hisler için kullanılan tarif malzemeleri olabilirlerdi, eğer anlatabilseydik. Ancak o kadar yoğundu ki her şey, kendi içimde boğulmama sebep oluyordu. Yaptığım hatalar derin kuyuma okyanuslarca su dolduruyordu. Bense kaçıyordum. Tamamen kendi içime hapsolmuştum. Kendi caddelerim de, izbe sokaklarımda koşuyor, döküntü evlerim de, yıpranmış duvarlara saklanıyordum.  Evlerim boş ve cansızdı, sokak lambalarım sönmüş, kaldırım taşlarım sökülmüş, duvarlarım ise bin bir yazıya bulanmıştı. Acının yansıması olan bir tebessüm baş göstermişti yüzümde. Kaçmalıydım, kendimden bile. Bu karanlık yeterince kesif değildi. Ruhsuz adımlarla sokakta adımlamaya başlamıştım. İlerledikçe etraf silikleşmeye ve iki siluet belirmeye başlamıştı. Korkmuştum, yalnız olduğumu sanıyordum. Adımlarımı yavaşlatarak zihnimde kim olabileceklerini taramaya başlamıştım. Bir tarafım sevinç nidaları atıyordu ‘birileri vardı, birileri bizim yanımızdaydı’. Yaklaştıkça birisinin dizlerinin üzerine çökmüş olduğunu fark etmiştim. Anlayamayarak diğer tarafa baktığımdaysa korku ve endişeyle irkilmiştim. Elinde bir silah vardı ve önündekinin kafasına dayamıştı. Bir şeyleri engelleme iç güdüsüyle hızlanmıştım. Tam silaha uzanıp neler olduğunu soracaktım ki karşımdaki siluetler beden bulmaya, her şey netleşmeye başlamıştı. Acıyla titredim. Silahı sıkı sıkıya kavramış, yüzü öfkeyle harmanlanmış olan bendim. Gözlerimde öyle bir ifade vardı ki.. Karşımdakini öldürmeden sönmeyeceğini belli ediyordu. Ama neden? Kime bu denli öfkeli ve nefret doluydum? Merakla kafamı yan tarafıma çevirdim. İnanın karşımda herkesi bulmayı bekliyordum. Ailemden birisini, eski arkadaşlarımı, dostlarımı, tartıştığım insanları..Ama alaylı bir ifadeyle gözlerini silaha dikmiş bir ben hiç beklemediğim bir şeydi. Yanılmıştım, ben’den başka kimse yoktu buralarda. Ve ben bunca adımı kendimi kurtarmak için atmıştım, üstelik kendi karanlığımdan..

[fusudesu]

[freshbrewedlife]

[block]

[stvdy]

[emeklimitokondri]

[ruhsuzbalerin]

Kaç eve daha şehit haberinin ulaşması gerekiyor?

Kaç kişiyi daha bu toprağa kurban vermemiz gerekiyor?

Kaç şehit haberi daha duymamız gerekiyor? 

Yetmedi mi? Onca evladın babasız kaldığı.. Onca anne, babanın, eşin canından can alındığı.. Artık bitsin.

[thebestoftumbling]

[yarenaykir]

Ya ben hayatımda bu kadar güzel başka bir şey daha görmedim!

[4gifs]

[ruhsuzbalerin]

Merhaba  Genç Adam, bizler denizin tuzlu tarafında değil de en acı tarafında yüzmeyi öğrenenleriz. Bazılarımız orada boğuldu.. Bin bir çeşit çiçek kokusu değilde , ruhuna kesif bir toprak kokusu sinen kişilikleriz. Tırnaklarımızın arasına yapışmış çıkmayan bir leke gibi, arkamızdan ayak izlerimizi oluşturuyor hayal kırgınlıklarımız. Karanlığın sarmalandığı bir gecede bırakıldık sulara yada fazlasıyla aydınlıktı da gün, biz görmek istemedik derinliği. Fazlasıyla acıdı, acı olduk.