Παρακρούσεις

(30, Roma (IT))

[les-fleur]

Jealousy (2013, dir. Philippe Garrel)

[04k96]

Here

[lascitasdelashoras]

Juliette Binoche, Les amants du Pont-Neuf dir. Leos Carax, 1991

[krkgeorge]

[ γλυφτό ]

αν μπορούσα μια φορά να σε γλείψω

θ’ άνοιγαν τόσο διάπλατα οι λεωφόροι

που οι άστατοι σπασμοί των σωμάτων μας

θα γίνονταν ταραχές σε επαναστατημένο άστυ

οι δικαιωματιστές θα ούρλιαζαν, τα δικαιώματα μας

θα γίνονταν σαν πολιτικά βιώματα βίαια που ξεχύνονται

και τα ισχνά αναστήματά μας θα εκπορνεύονταν στο πλήθος

όχι, αν μπορούσα, μια φορά να σε γλείψω

δεν ισχυρίζομαι πως θα γράφαμε εμείς την ιστορία

μόνο κάτι αστερίσκους στην ατέλειωτη βίβλο της ηδονής

[urbnite]

[miamaimania]

“What will remain of us” (2020) ⧗ Mansour Aoun ◆ 32GB suspended in amber

[saayawolf]

Eppure, mentre guardo il vapore del Tè salire piano verso il soffitto, c’è una strana, sottile bellezza nel silenzio della casa.

​È la malinconia pulita delle cose che ricominciano: il rumore lontano della città che si sveglia, la luce ancora incerta che taglia i vetri e quel senso di attesa che, dopotutto, è l'unica prova che siamo vivi. Forse il lunedì non è un nemico, ma solo un modo un po' brusco per dirci che abbiamo ancora un’altra promessa, un altra settimana di tempo per cercare qualcosa che ci faccia stare bene anche quando ci sentiamo fragili.

[incendlo]

[krkgeorge]

ναι μεν αλλά όχι

αν αλλιώς κατεβαίνανε

τα ‘όχι’ στις σπονδυλικές στήλες των παραβιαστών

λιγάκι παραλύοντας το νευρικό τους σύστημα

τότε ίσως να ζούσαμε καλύτερες μέρες

- ή και νύχτες, θα έλεγε καμία 

που την τομή θα τού κανε εκφέροντας τη λέξη

προτού προλάβει να αντιτάξει

τα ναι τα μεν και τα αλλά

[liluunaa]

Ο έρωτας σήμερα ,

ήταν στο ξυράφι σου.

Αύριο, μπορεί να είναι /

το ξυράφι μου.

[saintfelina]

[somewordsarebiggerthanothers]

[annaxmalina]

{2023} testament

[krkgeorge]

[ ψηφιακό ]

Το κακό μοντάζ

αν θέλουν να βγάλουν απ'τη μέση τα δάκρυά μας θα χρειαστούν πολλά περισσότερα

Από φώτοσοπ, εκχυμώσεις χάρτου και ψηφιακή παλέττα

Γιατί δεν παλέψαμε με τους δαίμονες για νά 'χει η βιομηχανία του θεάματος

Σενάρια για το νέτφλιξ

Γιατί - διατηρώντας το κάλυμα του απαθούς στην κάμερα

'Ηθελα να σε μάθω, κι όταν τα φώτα σβήνανε ήθελα να σε μάθω, κι όταν τελείωνες τις διαφάνειες ήθελα νά 'μαι εγώ αυτός που θα σου λέει

πως ξέρεις να διαβάζεις τα εγκόσμια

Ενόσω τα απόκοσμά μου αισθήματα, βληχούν και ανθίζουνε

Ανοίγω τις εφαρμογές, μα λείπεις από τις ειδοποιήσεις

Θα το αφήσω να παρέλθει

Στο νέφος τους, θα σε αφήσω

να ανέλθεις

(photo by Her (2016), Spike Jonze)

[gacougnol]

Janine Nièpce

Paris 1958

[madam-hussein]

[krkgeorge]

[ άτιτλο ]

[ εμπνευσμένο από ένα σύνθημα στο αυτοδιαχειριζόμενο θέατρο "Εμπρός", που εκκενώθηκε από τις δυνάμεις καταστολής του κράτους ]

Σου γράφω γιατί ξέρω πως θα ξεχαστούν αυτές οι μέρες

τα χρόνια θα κρυσταλλωθούν στα σώματά μας αδιόρθωτα

τα χέρια μας θα αγγίξουν άλλων χέρια και θα γράψουνε

στίχους πολλούς για ν' αντιμετωπίσουνε τα κλείστρα των πολεμίων

Σου γράφω γιατί ξέρω πως θα συνηθίσουμε σε νέες μέρες

κι αυτά που γράφω θα τελούνε ως ενθύμια των προηγουμένων

ξέρω' τα κτίρια που έφεραν το φορτίο ίσως να μην είναι άλλο πια κατειλημμένα

κι αυτά που ίσως ζήσαμε να μην μπορούν ξανά να βιωθούνε

Μα εγώ σου γράφω γιάτι μόνος τρόπος να υπάρχει ελπίδα

είναι να ξέρεις πως οι μέρες δε στερεύουν το μελάνι

και πως τα στόματά μας δε φιμώνουν τα τσιμέντα

σου γράφω για ν' αγωνιάς: στο δρόμο θα αναμετρηθούμε πάλι