Kastelen bouw je niet alleen
#wakkerworden
Terwijl ik naar buiten kijk, hoor ik de donder in de verte. Het weer doet raar … al een tijdje maar het lijkt steeds extremer te worden. Het is alsof de natuur tegen ons praat … ons wakker probeert te schudden.
Degene die mij kent, weet dat ik vaak over dat #wakkerworden over kastelen, sociale innovatie, democratie en over de huidige transitie praat, deel en schrijf. De een vindt het een overkill aan info, de ander vindt het interessant. Either way; het roept veel vragen op weet ik inmiddels - en als ik heel eerlijk ben, geniet ik daar ook wel een beetje van.
Als mensen mij vragen wat het is dat ik doe, geef ik eigenlijk nooit hetzelfde antwoord. Eigenlijk vooral omdat ik mijn hele leven al zoekende ben naar dat antwoord. Zoekende naar mezelf. Naar mijn essentie. Waarschijnlijk dat ik om die reden ook loopbaancoach werd. Het liefst ontwijk ik de vraag dus ook en laat ik het gesprek direct over de ander gaan. Maar goed, ik dien mezelf te verkopen #ofzoiets binnen deze bijzondere wereld die we gecreëerd hebben. En dús benadruk ik de ene keer dat ik mensen help bij het (her)ontdekken van hun talent of bij het profileren van zichzelf online en de andere keer vertel ik dat ik schrijf, creatieve sessies faciliteer, fotografeer en dat ik mijn droom leef. In het laatste geval, bedoel ik mijn droom over dat kasteel.
wederWIJs is ook wijs #ofziets
Eind 2015 lanceerde ik mijn website. Het was een spannend moment voor mij. Vijf (!) jaar had ik erover gedaan om tot die site te komen. Dat wil zeggen; eerder heb ik nooit iets durven publiceren omdat het voor mijn gevoel nooit af was. Het klopte nog niet. Mijn sociale media kanalen gebruikte ik zo veel als ik kon om mezelf vind- en zichtbaar te maken. Maar ik bleef worstelen met de woorden en het bleef vaag wat ik nu eigenlijk écht deed. Niet alleen voor mijn zogenaamde markt maar ook voor mezelf.
De boodschap die je het hardst roept tegen een ander, is vaak een boodschap aan jezelf.
Met regelmaat heb ik mezelf in die jaren streng toegesproken. Tegen anderen zei ik vaak: “ik ben wel ondernemend maar niet zo’n ondernemer”. Ondanks dat het voor een groot deel waar is, vaar ik ook voor het grootste deel van mijn leven op mijn gevoel; ik doe enkel wat goed voelt.
Het nadeel daarvan is, is dat ik daarmee soms in de meest bizarre situaties beland, opdrachten misloop en dus financiële middelen waardoor er druk ontstaat. Het voordeel is dat ik daarmee in de meest bizarre situaties beland, nooit het gevoel heb dat ik toe ben aan vakantie en ik echt de dingen doe die ik wil doen. En dat is wat waard kan ik je melden; ik ben nooit ziek, ik voel me dankbaar en ik geniet oprecht van mijn leven (waarmee ik niet wil zeggen dat het af en toe niet ook gewoon heftige sjit is).
Maar de waarheid is ook dat ik een grote mond heb over kastelen en over onze uitgewerkte “democratie” en dat het vooral nog woorden zijn in plaats van daden.
En daarom schrijf ik nu deze blog; het is namelijk tijd duidelijkheid te verschaffen en tijd een keuze te maken. Niet alleen omdat het noodzakelijk is als ik mijn droom écht wil realiseren (binnen het opgelegde termijn van tien jaar) maar ook omdat ik me verantwoordelijk voel ten opzichte van al die mensen die mij hebben geholpen de afgelopen twee jaar. Honderden mensen hebben mij aangehoord en met mij meegedacht.
Dat maakt dat deze droom ook eigenlijk allang niet meer alleen van mij is … maar van WIJ!
Stel dat …
Kastelen bouw je namelijk niet alleen. En ondanks dat ik inmiddels een aardig beeld heb van mijn unieke toegevoegde waarde, weet ik ook dat ik alles behalve manifesterende talenten heb. Hier werd ik me echter een aantal weken geleden pas écht bewust van … en dat is knap lullig als je jezelf een plan hebt opgelegd zoals het mijne.
… En daarom vraag ik om jouw hulp nu.
Voordat ik je echter mijn hulpvraag stel, wil ik je eerst vragen even een moment te pauzeren …
Ga even achter in je stoel zitten … of zak juist wat verder onderuit als dat beter zit. Adem een aantal keer bewust in en uit.
Ok.
Ik wil je nu vragen al je oordelen los te laten … veroordeel even niet … Ik weet dat het moeilijk is … maar het is belangrijk je nu even helemaal open te stellen … voor alles dat ik nu ga schrijven …
Stel … Stel het leven blijkt een spel te zijn.
Een serieus spel … maar wel gewoon een spel. En stel dat het doel van het spel tweeledig is; je bent hier om jezelf te worden / ZIJN …. Én om te ervaren. Het ervaren van emoties (alles tussen liefde en angst), aardse belevingen en het ervaren van jouw seksualiteit… Jij als man of vrouw zijnde in de omgeving van andere mannen of vrouwen.
Dat is het dus … Niet meer en niet minder dan dat.
Ok … Stel … stel dat die zogenaamde God inderdaad bestaat en onze aarde heeft gecreëerd als één groot speelveld met spelers…. Stel dat wij eigenlijk ook allemaal een deeltje van die God zijn en dat wij dus in feite ook creators zijn van die ‘blauw-groene-planeet’ en feitelijk allemaal verbonden zijn met elkaar. Stel dat dat waar is?
Zou jij je leven dan nog steeds zo leven (lees: spelen) als je doet?
Het kenmerkende van spellen is dat ze voldoen aan overeenkomstige elementen. Elk spel heeft tenslotte een doel, een speelruimte, grenzen, interactie regels en artefacten.
Als jij nu zou weten wat de regels van dit spel zijn en als je zou weten welke wetten er gelden binnen dit speelveld waardoor je makkelijker je doel bereikt en meer credits zou verdienen … en dus meer vanuit balans kunt leven in de roerige tijden waarin we momenteel leven…
Zou je dan nog steeds werken waar je werkt, denken wat je denkt en doen wat je doet?
Nou?
Als het antwoord “Nee” is, stel ik voor dat we een keer afspreken. ;-) Als het antwoord “ja” is, hoop ik dat je anderen inspireert hun hart te volgen.
Hippie of nie
Ik ben me ervan bewust dat dit alles vreselijk zweverig klinkt en dat je misschien allang afgehaakt bent en in het (ver)oordelen bent geschoten. Toch hoop ik dat je nog even volhoudt met lezen.
Tijdens mijn eerste studie wist ik dat ik uiteindelijk iets voor mezelf wilde gaan doen. Maar in die jaren kwam ik niet verder dan een droom van een “kasteeltje” in het buitenland; een relaxte strandtent waarin de gast zich niet alleen heerlijk thuis zou voelen, het lekkerste (locale) eten en drinken zou nuttigen maar waar ook kunstenaars, muziekanten en toffe producten te vinden zouden zijn.
Uren kon ik hierover fantaseren en dan zag ik mezelf door de bergen rijden in een mooie volkswagen bus met een klein keukentje, een bed en alle benodigde planken aan de buitenkant van de bus gemonteerd. Ik zou hemel op aarde creëren in een land waar de zon altijd zou schijnen en waar iedereen altijd vrolijk zou zijn.
Dusss … Het liep iets anders en dat land bleek niet te bestaan …
Daarnaast ontdekte ik ook dat ik stukke minder avontuurlijk was dan ik altijd had gedacht, dat Nederland nog niet zo slecht was en dat ik uiteindelijk meer wilde dan “gewoon” een horeca onderneming.
Tijdens mijn tweede studie (sociologie; 2006) stelde ik mezelf dus heel bewust opnieuw de vraag wat het nu eigenlijk was dat ik écht wilde gaan doen. Weer deed ik onderzoek naar mijn kwaliteiten, waarden, drijfveren en dromen en ik bedacht wat mijn toegevoegde waarde zou kunnen zijn binnen onze samenleving en wat ik wilde nalaten als ik dood zou zijn.
Dit ideale levensontwerp schreef ik vervolgens op in een boek.
Behalve dat ik graag mensen in hun kracht wilde zetten (wat dat dan ook mocht betekenen), Harley wilde rijden, mijn master wilde halen en moeder wilde worden, zag ik ook steeds een kasteel voor me. In dat kasteel zou uiteindelijk alles samenkomen of zo … ik wist het niet precies maar ik liet het. En ondanks dat iedereen mij voor gek verklaarde aan wie ik mijn droom vertelde, vertrouwde ik erop dat het “hoe” vanzelf duidelijk zou worden.
Laat het “hoe” los
In 2011, was ik inmiddels afgestudeerd HR “manager” en socioloog, had ik tussentijds heel veel mogen zien van de wereld, was ik actief lid van de D66 in Breda, had ik mijn eerste “echte" baan gehad als trainer/adviseur/coach, reed ik Harley, was ik moeder geworden en geregistreerd partner van mijn toenmalige man.
Op dat moment vond ik dat ik lang genoeg in loondienst had gewerkt … ik wilde vrij, los … ik zou gaan uitzoeken of ik zelfstandig verder zou kunnen. Maar hóe ik dat precies wilde gaan doen, was nog niet helemaal helder. De rollen wel; als adviseur, begeleider en/of trainer. Het liefst binnen het bestuurlijk domein of binnen het onderwijs (daar was tenslotte nog een hoop te doen). Ik zou het uit gaan zoeken; ik had de tijd en ik was aangelegd in een veilige haven; mijn gezin.
De arbeidsmarkt stond echter al een lange tijd onder hevige druk. Zeker voor iemand met een CV (lees; geen werkervaring en economisch gezien de “foute” richting) als dat van mij.
On top of that; besloot ik - vijf maanden na mijn besluit voor mezelf te gaan werken - dat ik ging scheiden.
Je begrijpt; niet de beste combinatie.
Concreet betekent dit dat ik nooit de tijd en energie heb gehad (lees: gemaakt) in de eerste jaren van mijn ondernemerschap heel aandachtig aan een ondernemersplan te werken. Mijn focus lag elders. Bij mezelf en bij mijn zoon; het waren jaren van overleven en van confrontaties. Met behulp van mijn netwerk kon ik godzijdank mijn hoofd boven water houden en kon ik langzaam op eigen benen leren staan.
In 2014 vond ik dus dat boek terug waarin ik in 2006 mijn ideale levensontwerp had geschetst. Op twee dingen na kon ik alles afvinken van het lijstje… Ondanks dat de zaken anders waren gelopen dan ik van te voren had kunnen bedenken, was het me tóch gelukt …
Op dat kasteel na dan tenminste … Maarrr … ik had nog maar twee jaar!
Op dat moment besloot ik mijn droom opnieuw betekenis te geven; ik zou een kasteel creëren voor iedereen.
Toegegeven … bovenstaand concept is een Super vet idee al zeg ik het zelf! Mega abstract dat wel … maar ik weet zeker dat deze Natural Meta Game (NMG) verschil zou kunnen maken; het zou ons kunnen aanzetten meer te experimenteren met sociale innovaties en zelfs tot het ontwikkelen van een nieuwe transparante democratie.
“Zou kunnen” dus …
De toevalligheden die geen toevalligheden waren, verdwenen echter van mijn pad en ik kon het woord Kasteel inmiddels niet meer horen. De samenwerking met de twee mannen die in mijn droom een NMG zagen, haakten af en daar stond ik weer met mijn grote bek in mijn eentje te schreeuwen dat we wakker moeten worden!
Lang verhaal kort; mijn zelfstandig ondernemerschap is niet zo bewust en gedegen gestart als eigenlijk zou “moeten”. Daarbij ben ik stront eigenwijs en minder goed in focussen dan de gemiddelde ondernemer. De game was echter nooit mijn echte droom… Mijn droom was dat kasteel waar de meest inspirerende, ego-bewuste leiders van de hele wereld zouden samenkomen. Dát was wat ik zag.
Terwijl ik naar buiten kijk, denk ik terug aan dat moment dat ik met een dikke glimlach door Tilburg liep en me realiseerde dat ik reeds mijn gedroomde leven leef. Of het kasteel er komt of niet; het ís al goed…. Het donderen is gestopt en de zon is weer doorgebroken. In mijn hoofd blijft het echter donderen … omdat ik dat kasteel maar niet los kan laten… en ik niet meer weet hoe ik verder moet.
En daarom deze vraag aan jou:
Als je de tekst leest die hieronder volgt; geloof jij dan in de meerwaarde van deze droom? In de noodzaak? Geloof jij dat wij samen, als vooroplopende Nederlanders, een kickstart kunnen genereren naar meer positieve energie wereldwijd? #durftevragen
Het hogere doel van #ProjectCastle is een unieke beleving te organiseren in een kasteel waarmee we Nederland op een positieve wijze wakker schudden en waarmee we het zelfvertrouwen van de Nederlanders (wereldburgers die hier toevallig wonen) zullen vergroten. Zie het als een gecocreëerd driedaags evenement waarbij de eerste dag in het teken staat van de geschiedenis, de tweede in het teken van het Nu en de derde in het teken van de toekomst. Muziek, theater en film vormen de basis ingrediënten van deze drie dagen. Maar denk ook aan augmented reality, seminars en dialoog sessies. Tijdens de derde dag vindt er een ronde tafel gesprek plaats met de 12 meest inspirerende, impactvolle en ego bewuste leiders van de wereld. Denk hierbij aan de Dalai lama, Richard Brandson, Eckhart Tolle, Ken Robinson, Oprah Winfrey, Yanis Varoufakis, Rutger Bregman, Tony Robinson, Michelle Obama (ik noem even wat namen 😉). Het gewaagde doel is Nederland wakker te schudden uit zijn diepe slaap; bewustzijnsvergroting.
We haken aan bij de reeds bestaande ‘kantel’beweging (een beweging van mensen die zich realiseren dat het anders moet) en we geven middels ons samenzijn een extra boost - richting een gecoördineerde aanpak als het de bestuurlijke inrichting van ons land betreft.
Dit feest (Fest of Unity) organiseren we samen. De gehele totstandkoming leggen we vast in een documentaire.
Tijdens dit Fest creëren we hemel op aarde.
Waarom?
Deze ambitie is gestoeld op de volgende overtuigingen:
De wereld staat in brand en als we niet heel snel onze handen mondiaal ineenslaan en vanuit onze essentie (vanuit ieders unieke toegevoegde waarde) gaan handelen, zijn we te laat (ecologisch en sociaal- economisch gezien).
Nederland heeft unieke kwaliteiten (ondernemingsgeest, innovatief, communicatief, organisatievermogen) waarmee we wereldwijd verschil kunnen (lees; moeten) maken. We zullen onze verantwoordelijkheid moeten nemen vanuit die toegevoegde waarde.
Ik ben ervan overtuigd dat wij als Nederland weer een voorbeeld kunnen zijn voor de rest van de wereld door ons vanuit een saamhorig en optimistisch gevoel te focussen op ons onbegrensde potentieel i.p.v. op onze beperkingen.
Ons huidige politieke systeem vormt de grootste rem op onze innovatiekracht. Ons gecentraliseerde en uitgewerkte poldermodel zorgt ervoor dat we ons niet snel genoeg meer kunnen aanpassen aan de snel veranderende wereld om ons heen. Ondanks de ingestoken decentralisatie ben ik pessimistisch over onze toekomst als we het huidige systeem niet met een rotgang kantelen richting een nieuw democratisch model.
Het zelfvertrouwen van de Nederlander is significant gedaald waardoor we als collectief in een negatieve spiraal terecht lijken te zijn gekomen. Dat betekent wat voor ons energieniveau en dus voor onze daadkracht het tij te kunnen keren.
De radicale transparantie, ingezet door de technologische ®evolutie, leidt tot een steeds groter besef dat we wederzijds afhankelijk zijn en dat we ons aan een gedeelde visie zullen moeten verbinden, willen we uit deze spiraal stappen.
Vanuit dat besef is er een beweging ontstaan van “wakkere mensen” die een innerlijke groei nastreven en die het nemen van hun eigen verantwoordelijkheid hoog in het vaandel hebben staan. Zodra deze mensen een podium krijgen, zal dit een besmettelijk effect hebben op de rest van de bevolking.
De samenleving heeft een grote behoefte aan een reLOVEutie van “empathische architecten” die de coördinatie op zich neemt van de transitie naar een nieuwe samenleving waarin iedereen kan zijn wie hij in werkelijkheid is.
De samenleving verander je niet alleen van onderaf. Je hebt invloedrijke strategische mensen nodig die dit van bovenaf faciliteren.
Je weet pas waar je naartoe wilt (moet) als je weet waar je vandaan komt; in onze geschiedenis liggen vele inzichten verborgen.
Alles dat je aandacht geeft, groeit. Op dit moment ligt de aandacht vooral op dat wat er niet goed gaat. De media geeft hierdoor niet alleen een zeer gekleurd beeld van de werkelijkheid maar vergroot hiermee ook de ellende. Het is tijd massale aandacht te gaan geven aan die dingen die juist erg goed gaan en hen een podium te geven.
Ieder mens wordt gedreven door het oplossen van problemen.
Game technieken dragen bij aan het versnellen van leerprocessen