Vertrouw!
Terwijl ik door de straten van Groningen loop, schieten de gedachten weer voorbij … Mabel had me gezegd uit mijn slachtofferrol te stappen. Toen ze het woord gebruikte, schoten alle haren overeind. Ík slachtoffer? Hoe kon ze zoiets zeggen? Over mij!? Ze schrok van mijn felheid en dat begrijp ik. Zodra je namelijk té dichtbij komt met dit soort kritiek, zal ik je afslachten met mijn geschut. Mijn wapens zijn mijn non-verbale communicatie en mijn kennis waarmee ik het uiteindelijk over externe factoren of over jou laat gaan i.p.v. over mij. Precies om die reden had ik van te voren tegen Crystal gezegd; “ik heb hulp nodig, maar ik ben lastig te helpen.”
Als je jezelf de ambitie stelt hemel op aarde te creëeren, middels een mega project dat met een kasteel te maken heeft, dan kan je wel wat hulp gebruiken namelijk.
Mabel komt van goede huizen weet ik inmiddels en ze vertaalde de term ‘slachtoffer’ naar een zachtere omschrijving van mijn gedrag … en ineens voelde ik dat ze gelijk had. Ik houd mezelf op de plaats door mijn verleden steeds weer terug te laten komen. Ik moest ook wel … Scheiden doe je namelijk niet zomaar. Daar kwam bij dat het mijn grootste angst was dus er stond me nogal wat te doen. De geschiedenis herhaalde zich, zoals mijn vader me ooit beloofde, maar één ding wist ik zeker; ik zou niet dezelfde fouten maken als mijn ouders. Al zou dat betekenen dat ik met niets in handen zou eindigen, dan was dat zo. Het werden jaren van overleven, confrontaties, liefde en van angst. Ik ontdekte mijn donkere kanten, ik werd uitgedaagd te blijven vertrouwen op mezelf en op dat het financieel weer goed zou komen en ik leerde over mijn grenzen en over de essentie van mijn bestaan.
Groeien doet pijn zei iemand me ooit … en het is waar… Helaas.
Inmiddels weet ik dat littekens uit het verleden nooit helemaal zullen verdwijnen. Er is immers een gat geslagen ergens ooit. Een gat in mijn eigenwaarde… in mijn gevoel van veiligheid. Mezelf analyseren was een noodzaak te komen waar ik nu ben maar de focus op deze verklaringen, houden me ook op die plek. Het wordt tijd ze achter me te laten en me op de toekomst te richten. Het wordt tijd dat ik stop met mezelf klein te houden.
Wanneer je oude littekens impliciet aandacht blijft schenken, zullen ze altijd blijven jeuken.
Op 1 april vierden we de boeklancering van het boek dat we met meer dan 100 mensen hebben verwezenlijkt. Het Kantelingsalfabet. Als mede initiatiefnemer en coördinator van het redactieteam, kijk ik met veel trots terug op dat project. We hebben namelijk niet alleen een heel mooi boek geschreven, we vormden ook een community samen. Een community met een helder en gemeenschappelijk doel; het produceren van een boek waarmee we anderen zouden inspireren wakker te worden. Wakker worden uit de illusie dat het leven je overkomt; dat het leven bestaat uit toevalligheden en wakker worden uit de diepe slaap waarin we als samenleving langzaam zijn verzonken na de industriële revolutie. Er bestond voor mij geen twijfel mee te schrijven en bij te dragen aan dit waardevolle boek. Ondanks dat ik wist dat ik hierdoor wederom niet zou bouwen aan een duurzaam financieel fundament omdat ik mij fulltime zou richten op iets waar ik geen geld mee zou verdienen. Dit was echter wel hét moment dat ik mijn droom “wereldkundig” zou kunnen maken en tegelijkertijd kon investeren in een netwerk van gelijkgestemden.
Ik besloot te kiezen voor nog meer onzekerheid. Ik besloot te vertrouwen op de kracht van het Kantelingsalfabet.
De zon gaat onder. Met een wat onbestemd gevoel loop ik langs de grachten. Het schemert en de lampen schijnen op de prachtige torens die de stad zo herkenbaar en vertrouwd maken. Wat ga ik deze stad missen. Drie jaar lang leefde ik hier parttime met mijn grote lief en nu is het einde in zicht van deze fase. Eindelijk is het zover … Eindelijk samen. Samen in één huis. En ondanks dat het idee me rust geeft, omdat ik niet meer (twee)wekelijks naar Groningen hoef af te reizen vanuit Tilburg en manlief minder hoef te missen, vind ik het ook rete spannend. Samenwonen na een echtscheiding met mijn gekozen pad voor ogen is namelijk niet alleen maar een romantisch vooruitzicht. Het is ook soms beangstigend.
Als je jezelf hoge ambities stelt, is focus een vereiste. Als je echter geboren bent op 11 april 1980 is focus een grote uitdaging. Ik kan een aantal dingen heel erg goed. Maar ik kan ik ook een hele hoop niet zo goed. Op het moment dat je samenwoont, komen dit soort kanten meer aan het licht dan wanneer je elkaar incidenteel ziet. De kritiek op mijn minder goede kanten kan ik slecht horen … Ik wíl ze niet meer horen … Ik heb er teveel van gehad … Ik ben er daarnaast extra gevoelig voor waardoor ik de intentie van de kritiekgever niet altijd even goed kan horen. En dat terwijl het nu juist noodzakelijk is mijn oren open te houden en goed te luisteren naar dat wat anderen mij teruggeven.
Terwijl ik de straat weer inloop, kijk ik naar de vrachtwagen voor de deur. Het huis is leeg en de dozen staan klaar om ingeladen te worden. De bestemming is een opslagplaats omdat ik te horen heb gekregen dat we niet meer in mijn huis kunnen blijven wonen en dus accuut op zoek moeten gaan naar iets anders.
Manlief “emigreert” naar een onduidelijke plek en wederom is onzekerheid het overheersende thema.
De tranen lopen weer over mijn wangen … Waarom maak ik het mezelf toch altijd zo lastig? Waarom kon ik het niet gewoon laten bij die ene ambitie … Die ambitie gewoon een goed mens te zijn? Waarom moet ik me weer zo nodig verantwoordelijk voelen om de wereld te verbeteren? Waarom kan ik niet gewoon in dienst gaan ergens en mijn talent voor een werkgever laten gelden en ondertussen genieten van de liefde en van het nu?
In dezelfde periode dat het project Kantelingsalfabet plaatsvond, maakte ik kennis met twee mannen genaamd Ed en Harry. Via via maakte ik kennis met hen. Ze leken geïnteresseerd in mijn kasteel verhaal en wilden hier verder over in gesprek. We spraken begin dit jaar af in Rotterdam en ik vertelde mijn verhaal. Toen ik in de auto terugreed naar huis, kon ik het bijna niet geloven…. Ze zagen het … Ze zagen dat wat ik ook zag maar dan met een concrete vertaling naar een zogenaamde Natural Meta Game. Ik vroeg ze mee te schrijven aan het Kantelingsalfabet en we spraken af elkaar weer te treffen om te bekijken of we inderdaad een samenwerking aan zouden kunnen gaan.
Terwijl ik voor de laatste keer voor de voordeur sta van de verlengde grachtstraat, praat ik mezelf opnieuw moed in.
Sabine … Vertrouw!