Σοφία

μου αρέσει να γράφω, μα περισσότερο να βγάζω φωτογραφίες που με κάνουν να εκτιμώ την ομορφιά εκεί έξω

[nero-sth-varka]

Ολα ελπίζουνε πως θα έρθει αυτός ο άγνωστος

Από την χώρα που κανείς δεν είναι άρρωστος

[santoniadis]

Θυμάμαι..

τα δάχτυλα σου, να χαϊδεύουν απαλά τα μαλλιά μου και με αργές κινήσεις να πλησιάζουν όλο και περισσότερο τον λαιμό μου.

Να κατεβαίνουν και να διαγράφουν τις καμπύλες μου, να εξερευνούν ολόκληρο τον κόσμο μου.

Εγώ… εκεί.

Αδύναμη, υπνωτισμένη τόσο ανήμπορη, δίχως καμία άλλη δυνατότητα, παραμόνο να σε κοιτώ.

Να μην μπορώ να αντισταθώ σε αυτό το άγγιγμα που περίμενα με κομμένη την ανάσα τόσο καιρό.

Να μην θέλω να αντισταθώ.

Σου αφήνομαι ολοκληρωτικά, εμπιστεύομαι όλο μου το είναι σε σένα, δίχως κανέναν δισταγμό.

Έτσι, γινόμαστε ένα.

Ένα στόμα.

Ένα σώμα.

Μία καρδιά.

Παράξενο, μα πριν την κορύφωση, ένιωσα… ένιωσα το κορμί μου να τραντάζεται, σαν να ήθελε να με βγάλει με μανία από την σκηνή αυτή.

Σαν να ήθελε η αυλαία να πέσει, πριν καν προλάβουν να υποκλιθούν οι ηθοποιοί.

Τότε ήταν, που όλα τελείωσαν.

Τότε ήταν, που συνειδητοποίησα πως δεν ήσουν πραγματικά εκεί.

Τόσο όμορφο για να’ναι πραγματικά αληθινό.

Η καρδιά μου, σαν μια ωρολογιακή βόμβα που ήταν έτοιμη να εκραγεί ανά πάσα στιγμή, ενώ εσύ;

Εκείνος που φρόντισε να κόψει το λάθος καλώδιο.

Απλώς έσπευσες την έκρηξη μου.

Ειρωνεία.

Κάποτε έλεγες πως έκρηξη, προκαλούσαν οι σπίθες των ματιών μας, κάθε φορά που αντικρίζαμε ο ένας τον άλλον.

Ενώ τώρα;

Έγινα στάχτη, στα ανύπαρκτα δάχτυλα σου.

[careless--mayonnaise]

[uzs-deactivated20250619]

[mou-to-xrwstaw]

“Φοβάται μη της πουν πως δεν μπορούν να τη φανταστούν γυμνή, πως είναι τρομακτική, πως δεν αξίζει να φοράει κανενός το φιλί”

The Boy, Το Φιλί

[gecekadarkaranlikicim-deactivat]

[proseify]

Love is buying someone a book and writing note to them on the first page.

[cupidl0v3rr]

[guzgecesi]

[santoniadis]

Γράψτε τα προφίλ σας, να ακούσουμε μουσική παρέα!🥹🧚🏻✨

Soph

User · Soph

[santoniadis]

Ακούω το «οι πρώτες λέξεις» του Μάλαμα και πάλι καλά, που δεν ζούμε σε έναν κόσμο στον οποίο οι άνθρωποι έχουν υπερδυνάμεις.

Αλίμονο σε αυτόν που θα άκουγε ή διάβαζε τις σκέψεις μου κατά τη διάρκεια της ακρόασης.

Δεν θα υπήρχαν πλέον δάση -όχι ότι τώρα η ανθρωπότητα έχει αφήσει τίποτα όρθιο- καθώς όλα τα δέντρα, θα είχαν χρησιμοποιηθεί για να γίνουν χαρτομάντηλα.

Και σε ολόκληρο τον πλανήτη, δεν θα υπήρχαν άλλα · θα τα είχαμε πάρει όλα.

όπως εσύ, την μέρα που δεν επέλεξες να μας σκεφτείς.

[santoniadis]

«Πάμε Θερινό;»

Το απόγευμα αυτό που είχε για καμβά περισσότερο τον Σεπτέμβρη, παρά την πρώτη του μηνός, ο δρόμος προς το θερινό ήταν αυτός που θα έλουζε την καρδιά μου με χίλιες ηλιαχτίδες και άλλα τόσα καλοκαίρια.

Βέβαια, τη Θεσσαλονίκη πολλές φορές μπορεί να μην την αγαπώ, μα ξεχνώ πόσο έχω αγαπήσει τον εαυτό μου μέσω αυτής. Και τότε είναι η στιγμή που το παίρνω αμέσως πίσω.

Για να μην πολυλογώ,

«Πάμε Θερινό» λοιπόν πες μου, ακόμη και όταν η απουσία σου γίνει πιο οικεία από ότι ήταν η παρουσία σου για μένα.

«Πάμε Θερινό» λοιπόν πες μου, για να καπνίσουμε ξανά ένα-δύο φθηνά τσιγάρα βλέποντας τον Ρένο και την Παπαχαραλάμπους να βολτάρουν στην άδεια Αθήνα, όπως ακριβώς την λατρέψαμε και εμείς.

«Πάμε Θερινό» λοιπόν πες μου, για να δεις πως ακόμη τα πράγματα είναι όπως τότε. “It fits”, όπως θα έλεγε και ο Matthew στους “The Dreamers”, αλλά αυτή τη φορά θα εννοούσε εμάς και όχι τον αναπτήρα της Isabelle.

«Πάμε Θερινό» λοιπόν πες μου και θα έρθω.

Θα έρθω για να κοιταχτούμε ξανά όπως τότε, ενώ μου εξηγείς γιατί αυτή η μπίρα έχει αυτή τη γεύση· τότε που τα μόνα φώτα που έλαμπαν ήταν αυτά των καρδιών μας, αλλά και της οθόνης.

«Πάμε Θερινό» πες μου. Σε παρακαλώ πες το μου. Θα έρθω.

[vexheart]

[cersplace]

─ Hisham Siddiqi

[ir3nee]

Και τι έχει ο ήλιος που δεν έχω να σου δώσω ?

Αυτός τη νύχτα κλείνει εγώ μένω ανοιχτός

( Γιατί δε μου είπε κανείς πόσο γαμάει ο Φοίβος Δεληβοριάς νωρίτερα??? )

[mou-to-xrwstaw]

“Δεν υπάρχει λόγος να συνεχίσω Περπατάω προς τα πίσω Και βρίσκω το μεγάλο κοινό Όπως κάθε homo sapiens που ξέρω Για να τα καταφέρω Σκοτώνω το μισό μου εαυτό Φτιάχνω τοστ, πορτοκαλάδα κι εσπρέσο Ξέρω πως θα πονέσω Αν σπάσω τον κύκλο αυτό”

Φοίβος Δεληβοριάς, Μόνο Ψέματα

[dustandhopes]

Φαντάστηκα μια Αθήνα δική μας...

Μια Αθήνα για μας. Μια Αθήνα όπου θα είχαμε κάθε ευκαιρία που μας στερείται τώρα.

Μια πόλη γεμάτη ανθρώπους, κι όμως είναι το μόνο μέρος όπου θα νιώθαμε ότι υπάρχουμε μόνο οι δυό μας.

Εδώ, χιλιάδες φώτα αναμμένα, μα το μεταξύ μας σβηστό.

Εκεί, θα αρκούσε η φωτιά μέσα μας.

Εδώ μοιάζουν όλα αδιέξοδο.

Εκεί, σ'έχω ζήσει ήδη.

-Κ.