Uit mijn mouw

Ik schrijf gedichten, columns en af en toe een verhaaltje. Eigenlijk ben ik gewoon blij hier te zijn, op aarde enzo. andere blog: http://highfive-no-okay.tumblr.com

[thelovejournals]

I do love you – I can’t change that.

F. Scott Fitzgerald, Tender is the Night (via thelovejournals)

[thechanelmuse]

Rest in peace Muhammad Ali, The Greatest.

[latte-art]

Tuesday coffee! (via yofipradana)

[dennybitte]

poppies glow

by Denny Bitte

[smelf]

lemonade - stages

[promenadearchitecturale]

Kazimir Malevich. Suprematist Composition. 1915.

Fondation Beyeler

[mafleeted]

Malevich, Black Square, 1915

[gypsyastronaut]

[schuddenvoorgebruik]

II Om te vergeten grijp ik naar de fles. Één glas, twee glazen tot ik het dubbelzicht niet meer kan verdragen. Mijn gedachten, de beelden die zich vermeerderen. Een caleidoscoop van haperende herinneringen en vervagende foto’s. Jij, jij in je zwarte jurk. In die jurk, zo fucking zwart dat ik verdwaalde in de leegte. Te donker om me door licht te laten leiden. Over paden liep ik of ervan af nooit zal ik het weten. Ik keek wel, maar was blind, verblind. In wilde weg griste ik, op mijn knieën kruipend greep ik keer op keer naar een klein gedeelte van jou. Ik verzamelde alle stukjes waar ik voor vocht en borg de flarden die ik toegeworpen kreeg op. Nooit compleet. Nooit zal ik genoeg ‘jou’ hebben. Ook al zijn we hand in hand, mond op mond, huid tegen huid, strelend, bijtend, krabbend, klauwend. Het is niet genoeg om die honger naar jou te stillen. Het rommelen van mijn hart, de leegte, dat zwarte gat in mijn hart verorbert al mijn gedachten, emoties, gevoelens en mijn ‘zijn’. Ik klauw weer, grijp weer naar de hals. Een lege fles, de bodem zichtbaar. Mij keel voelt droog aan en drink het laatste uit mijn glas. Wat rest is de smaak va mijn zoute tranen. Chaos. Donker. Afwezigheid van iets, zonder jou het absolute niets. Ik sterf in de schaduw van de fles

[schuddenvoorgebruik]

I

Jouw zachte zoete stem zet zure regen om in bittere zonnestralen, zoute tranen die zich een weg banen door het tergend verlangen dat aan mij trekt. Een stukje niet genoeg, de tranen onvoldoende. Jouw zachte zoete stem is alles wat ik ben.

[anoceaninthecity]

Superstudio - Archizoom - Constant Nieuwenhuys

Some crazy conceptual/utopian architecture projects that tried to reinvent or predict the evolution of architecture and suburban sprawl. I’m fascinated by projects that re-imagine what the surface of the Earth could look like if driven by alternative ways of experiencing our surroundings and interacting with one another. I don’t care if they’re super utopian or conceptual, I just love that they exist and are made available to us.

Constant Nieuwenhuys, New Babylon Project, 1959-1974

Archizoom, No-Stop City, 1969

Superstudio, City of Hemispheres, 1971

Superstudio, The Continuous Monument, 1969-1971

Further readings:

Superstudio by The Creators Project

Interview with Constant in BOMB magazine

[schuddenvoorgebruik]

“Je moet een gelukkig leven leiden.” Maar waar naar toe vertelt niemand mij.

[boohwanj-deactivated20240316-de]

[schuddenvoorgebruik]

Hemingway heeft ooit gezegd: ieder verhaal eindigt treurig als je maar lang genoeg door vertelt. Ik zeg dan altijd: ieder verhaal eindigt gelukkig als je maar vroeg genoeg ophoudt.

Annie M.G. Schmidt (via schuddenvoorgebruik)

[uffkhudaya]

The cyborg is resolutely committed to partiality, irony, intimacy, and perversity. It is oppositional, utopian, and completely without innocence. No longer structured by the polarity of public and private, the cyborg defines a technological polls based partly on a revolution of social relations in the oikos, the household. Nature and culture are reworked; the one can no longer be the resource for appropriation or incorporation by the other. The rela-tionships for forming wholes from parts, including those of polarity and hierarchical domination, are at issue in the cyborg world. Unlike the hopes of Frankenstein’s monster, the cyborg does not expect its father to save it through a restoration of the garden; that is, through the fabrication of a heterosexual mate, through its completion in a finished whole, a city and cosmos. The eyborg does not dream of community on the model of the organic family, this time without the oedipal project. The cyborg would not recognize the Garden of Eden; it is not made of mud and cannot dream of returning to dust. Perhaps that is why I want to see if eyborgs can subvert the apocalypse of returning to nuclear dust in the manic compulsion to name the Enemy. Cyborgs are not reverent; they do not re-member the cosmos. They are wary of holism, but needy for connection- they seem to have a natural feel for united front politics, but without the vanguard party. The main trouble with cyborgs, of course, is that they are the illegitimate offspring of militarism and patriarchal capitalism, not to mention state socialism. But illegitimate offspring are often exceedingly unfaithful to their origins. Their fathers, after all, are inessential.

Donna Haraway - A Cyborg Manifesto (via pbnpineapples)

[thefilmfatale]

ICONIC MOVIE SCENES

As Good as It Gets (1997) - directed by James L. Brooks. Starring Jack Nicholson, Helen Hunt and Greg Kinnear.

[expressions-of-nature]

by Jon Agust

Waterfall in Iceland, Hverfandi