Allaha sığınan neyi kaybetmiş diye bir postun var ona ithafen yazıyorum
7 sene önce üniversitedeyken oruç tutmayı namaz kılmayı yani kısaca Allah için yapılan her şeyi bıraktım kah güzeldi hayatım kah kötü ama Allah hiç aklıma gelmiyordu ta ki bu ramazana kadar hayatım çok kötü durumdaydı ve artık yüzümü Allaha dönmem gerek tövbe etmem gerek diye kalbime bir ışık girdi 7 sene uzak kalmış olmanın mahcubiyetiyle ramazandan önce namaza başladım ramazanda oruç tuttum dualar ettim ve sonuç ne oldu dersin hayatım kötü durumdan berbat duruma geldi o kadar çok güvenmiştim o kadar çok inanmıştım ve sığınabileceğim en iyi yere sığındım diye şükürler ediyor dualarımda teşekkür ediyordum Allaha ama şimdi hayatım o kadar kötü gidiyor ki namaz ve dualar bir tarafa gitti ben başka tarafa 7 yılın ardından kapısına sığındığım yerden öyle bir kovuldum ki beni artık kimse ihya edemez Allaha sığınıp her şeyimi kaybettiğim yerden yazıyorum Allaha bile güvensen olmayınca olmuyor ve bir adım gittiğin yerden 100 adım uzaklaşabiliyorsun
bir zaman önce biri de bana bu şekilde bir şeyler yazmıştı. o zaman onunda Allah'a sığınmayı bir çeşit 'yöntem' olarak kullandığını sezmiştim. isteği olana kadar namazlar kılmış, dualar etmiş isteği olmayınca Allah'a küsmüştü. hatta neredeyse inkar noktasına varmıştı. çünkü yaptığı ibadetlerin duaların kesinlikle karşılık bulacağına inanıyordu. ona göre Allah'tan bir istek de bulunduysak kesinlikle isteğimiz yerine gelmeliydi. ama İslam inancı böyle kült inançlara dayanmaz.
sizin adınıza üzüldüm. herkesin hayatında belli tümsekler vardır. bu durumlarda Allah elbette bir varış noktasıdır. çünkü elimizden bir şey gelmediğinde O'na sığınmaktan başka çare bulamayız. fakat yukarıda yazdığım gibi Allah'a sığınınca her şeyin biteceğine inanırız. çünkü sabırsızız. yazdıklarınızı okuyunca bir imtihana tabi tutulduğunuzu ve bu imtihanda da Allah'a asi olduğunuzu görebiliyorum. şayet her dua ettiğimizde hayatımızdaki zorluklar büyülü bir şekilde kaybolsaydı dünya hayatının bir önemi kalmazdı. hepimiz dua eder ve hayatımızı yoluna sokardık.
kısacası siz de imtihandan kaçarken imtihana tabi tutulmuşsunuz. 'kulum buna rağmen bana gelmeye devam edecek mi, yoksa benden yüz mü çevirecek?' kötünün kötüsünü görmek yerine kötünün iyisine bakmak Müslümanı ipten alır. dua anlayışımızda da bu vardır. dua ettik kabul olmadı, Allah niye var! gibi isyanlardan Onun izniyle kaçınırız.
“Acele etmediği müddetçe her birinizin duasına icâbet olunur. Ancak şöyle diyerek acele eden var: 'Ben Rabbime dua ettim duamı kabul etmedi.'
Müslim'in diğer bir rivâyeti şöyledir:
“Kul, günah talep etmedikçe veya sıla-i rahmin kopmasını istemedikçe, duası icâbet görmeye (kabul edilmeye) devam eder.”
Yine Tirmizî'nin rivâyetinde ise şöyledir:
“Allah'a dua eden herkese Allah icâbet eder. Bu icâbet, ya dünyada peşin olur, ya da ahirete saklanır, yahut da dua ettiği miktarca günahından hafifletilmek suretiyle olur, yeter ki günah talep etmemiş veya sıla-ı rahmin kopmasını istememiş olsun, ya da acele etmemiş olsun.”
Allah'a teslimiyet tam olmalıdır. vermediğinde de murad aramak inancımızı diri tutar. her daim rızkımızı önümüze çıkaran, fark etmesek bile işlerimizi yoluna koyan Allah küsülecek bir Allah değildir. size tavsiyem şeytani vesveselere kulak tıkayıp, tövbe ederek tekrar huzura durmanızdır. dünyada zaten sonsuz bir rahatlık yoktur. muhakkak yine imtihan edileceksiniz. inancın güzelliği de burada zaten: imtihan edilmemize rağmen inanmayı bırakmamak.
izzy806
discoholicmusic
kaledo-art
dededos