Gidişinle, gidişimle oluşan yarayı, kanasın kabuk bağlasın da atsın diye kendi haline bıraktım çok zamandır. Çünkü ne zaman kabuğunu soysam tam iyileşmeyip iz bıraktı. Öyle bir bekleyişle bekledim uzun zaman. Sonra o kabuk bağlamış, kabuğunu kendi kendine atmaya çalışan yarayı artık unutmuş yok gibi yaşarken; beni acıtabileceği tek şekilde acıtarak geçti gitti üzerinden… Unutmak konusunda başarılıydım. Acıtmak konusunda başarılıydı. Şüphesiz. Biliyordum ki o böyle sürüklenip gidecekti rüzgarın kölesi gibi. Ben o rüzgara esir olmayayım diye uzaklaştım, o da kendi rüzgarına misafir olmuş olanlarla sürüklenmeye devam etti. Her kavşakta farklı misafirler.. Eğlenceli geliyor herhalde diyordum. Rüzgar taşıyordu ne de olsa tüm yükleri ona birşey kalmıyordu. Rüzgarın taşıyamayacağı kadar ağırsa misafir, daha fazla onunla sürüklenemeyip kalıyordu bir köşe başında. Olurdu böyle şeyler sorun değildi, o esip sürüklenmeye devam ederdi; nasıl olsa yeni bir kavşakta yeni yoldaşlar olurdu. Biliyordum hayatı böyle geçecek hiçbir zaman kendi yolunu kendi bulmayacaktı. Çünkü tembeldi; sevmeye, yaşamaya, rüzgara rağmen birine tutunmaya tembeldi.. Bense kaldım bir gün aynı rüzgarın beni sürükleyemediği bir köşede. Onun savruluşunu seyrettim fütursuzca. Tutunamamasının mahcubiyeti yerine, benim onun savrulduğu rüzgarda savrulamayacak kadar hafif olmadığımın farkındalığını gözlerinde görmek istedikçe o kendinden emin, boka püsüre sürüklenip gitti.. Onunla gitmedim diye üzülmeli miydim bilmiyorum. Çünkü ilk kez birini bu kadar istemiştim.. İlk kez kendime birini bu kadar yakıştırmıştım.. Ama işte yakışmıyormuş demek ki. İnsan görmüyormuş gözleri aşkın dumanındayken. Yetmiyormuş aklı onun akılsızlığını görmeye. Antidepresan almışçasına herşeye ‘ne olursa olsun’ diyerek atlamışım onun etkisindeyken.. Yara o kadar süre iyileşmedi ki, gelip gelip o kadar çok kanattı ki, kavşaklarda yalnız kaldıkça rüzgarına katmak için o kadar gelip yönümü kaydırdı ki, sanki, pusulamı kaybettim.. Sonra, yıllar sonra akıllandım. O gelmelerin tutunmak için değil, sadece yalnız savrulmayı sevmediği için olduğunu anladım. Yine bir köşe başında doğru yolu seçmek adına ağırlığımı koyacaktım. Ve o yine bana tutunmayıp savrulmayı tercih edecekti. Yalnız kaldıkça da yeni yoldaşlar toplayacaktı yollardan. Bu onun hayat rutini, bu onun çaresizliği sevmesi ona sarılmasıydı. O hiçbir zaman tutulmayı haketmemişti. Ben de yapmamıştım zaten. Yapamazdım çünkü karakter meselesi, savrulmak isteyeni tutamam, onun dengesiz serzenişlerinde kendimi harcayamam. Ama, sevdik işte. Belki de bu fütursuz gidişlerini, bu derece eyvallahsız oluşunu sevdik. Ne bileyim, insan sevmek isteyince yokluğunu bile seviyor demek ki.. Sonra bir gün, dün, yanımdan bir meltemle geçti. Bir misafirin elini tutmuş aynı fütursuz haliyle yanıbaşımdan esip geçiyordu. Baktım arkasından, izledim gözden kaybolanadek onları.. Konuştum içimden.. yine kimbilir nereye savruluyordu…
origamiaround
blakekathryn
vaporwave
pixelskylines
areudirty
dailybridgerton
