@sesinizvaveyla - Tumblr Blog

Alışığım evet hayallerimin bir kaç saniye de yıkılmasına ama bu biraz ağır geldi

17 yaşındaki ben şuan ki halimi görse çok mutlu olurdu fakat ben mutlu değilim hedeflerime hayallerime ulaşmak beni mutlu biri yapmadı tamamlanmış bir görevi daha geride bıraktım mesele bu muydu ? Ve tamamlanmış hissetmiyorum ne yaparsam yapayım hep bir parça eksik bu kafamın içindeki beni yönlendiren mükemmel olmaya çalışan şey artık bir dur. Ufacık bir şey içine sinmediği zaman her şeyi alaşağı etmenden nefret ediyorum. Durup sakince göğü ve denizi izlemek istiyorum ama memlekette deniz yok o da sorun değil çıkıp saatlerce yürümek istiyorum.

Arkadaşlarımı özlüyorum herkesi aynı şehire toplamam imkansız ben bu bölünmüş hislere alışmadım bir türlü

Yakın olduğum kimse yok beraber şunu yapalım diyebileceğim vakit geçirmek istediğim kimse yok. Tek bir ortak nokta da buluşmak imkansız gibi ne ara bu kadar yalnız kaldım ne ara kendimden vazgeçtim bilmiyorum. Hiç birşeyden zevk almıyorum stresten dişlerimi kıracağım hiç birşey istediğim gibi ilerlemiyor sorunum ne bende bilmiyorum. Gerçek bir arkadaşa ihtiyaç duyuyorum. Saatlerce havadan sudan konuşacak birine.. Sokakta gülüşerek yürüyen iki kız gördüm olduğum yerde kaldım öyle gülüşmekten dengemi kaybetmeyeli çok uzun zaman oldu, istediğim genç kız olamadım yerimde başkası olmak ister miydi falan umrumda değil ben kendimi hayal ettiğim gibi olamadığım için kendimin yasını tutuyorum bir ömürdür. Sanki sihirli bir şekilde hayatım ansızın değişecek ge bende ait olduğum hayatı yaşamaya başlayacağım. Kulağa imkansız geldiğini biliyorum. Sevdiğim ben bu kişi değil sadece

O kadar mutsuzum ki konuşmak bile istemiyorum, sadece odam da halıya uzanıp tavanı izlemek istiyorum. Ama tavan bile çok yabancı halı da öyle..

Kendi içimden dışarıya o kadar çok bakmışım ki kendi yansımamı görmeden yaşamışım bunca yıl hiç kendime bakmak aklıma gelmemiş. Aynaya bakıyorum bakarken kendime yabancılaşıyorum baktıkça içim ürperiyor kim bu kız en son ne zaman gözlerinin içine bakılmış bilmiyorum.

Saatlerce ben napıcam diye ağladığım ilk seferim değildi ama sabah kalkıp gidecek bir yerim de yoktu

Adım atmadığı için kızdığınız kişilerin uçurum kenarında olmadığından emin olun.

İçim bulanık günün her vaktinde

İçimde koca bir boşluk var nasıl tarif edebilirim bilmiyorum, kalbimdeki sızı dünyadan daha büyük. Bu halde nasıl yaşanır nasıl mutlu olunur? Sorun bende mi yoksa herkes bu yaşlarda böyle mi hisseder. Feci halde yorgunum.

İyi ki varsın sel

O gidince birden kendi evim gözüme çok tenha gelmişti. Tekinsiz bir yer gibi.

O kadar sinirliyim ki herşeye tarif edemeyeceğim bir öfke taşıyorum bağrımda kendimi kontrol edemiyorum artık, öfkemi tutamıyorum bastıramıyorum. Yıllardır içimde tuttuğum ne kadar sinir öfke varsa hepsini bir lav topu gibi ortaya atmak üzereyim. Yakarken yanacağımı da adım kadar iyi biliyorum.

Annemi özlüyorum.. Ama eve gelip annemi gördüğüm de bu his geçmiyor. O kadar derinden o kadar çok özlüyorum ki bu duyguyu aynı evde hergün yaşamak bile bastıramıyor. Annemi çok özlüyorum anneme çok ihtiyacım var ama annem hiç annem gibi hissettirmiyor. Tutturmuşum bir anne hayali onun yokluğunun acısını çekiyorum çok uzun zamandır. Yıllardır içimde hissettiğim bu özlem beni binlerce yerimden yaralıyor. Kalbim çok ağır bir sancıyla sarsılıyor, sürekli. Akan gözyaşlarım biraz olsun acımı dindirmiyor aksine daha da yalnız ve çaresiz hissettiriyor. Ne yaparsam yapayım baş edemiyorum, mümkün değil zaten. Hangi kelime veya cümle tam olarak hislerimi karşılar bilmiyorum ama açıkça söylemeliyim ki can evimi paramparça ediyor bu his.

Sesin iz vaveyla, bende bıraktığın tesire bakar mısın kırk yıl geçse unutamam bunu, kalbimde ki o sancılı çığlığı nasıl unutabilirim, gözlerinde ki kahvelerin ışıltısını kaç mil öteden tanırım bilmiyorsun. Saçlarının rüzgarda ne yöne salındığını kim bilir benden başka. Bir akşam vakti güzel yüzüne batan güneşin sarı ışıkları vururken gözlerinde ki günü bitiren beni kim bilir. Saçlarına vuran ışığın rengini kim tanımlayabilir benden başka.. günlere bölsem aşık olduğum her bir zerreni anlatmaya, kısa zayıf ömrüm yetmeyebilir. Ruhumdan evine doğru yola çıkmış ipleri tutabilir misin, bu iplerden başka kim tanır ellerimizi..

Zaman zaman kendime bir bakıyorum diyorum evet bir çoğu haklı ben olsam bende beni ciddiye almazdım sanırım.. sürekli depresif üzgün karamsar birini kimse yanında istemez sanırım. Çok da önemli biri değilim aslında, hiç olmadım açıkcası.. düşünüyorum da kendim gibi bir arkadaşa sahip olsam nasıl hissederdim nasıl davranırdım ona,tam olarak bilemiyorum. Ama düşünmeden edemiyorum ben onların yerinde olsam böyle yapmazdım, hayır hayır yapamazdım. Kimsenin kalbini böyle düşüncesizce ulu orta kıramazdım. Geceleri başımı yastığa koyduğum zaman vicdanım uyumama rahatlamama izin vermezdi. Bu vicdan denen şeyi aramızda kaç kişi yaşıyordur acaba?

Mükemmel biri değilim ama asla kötü bir arkadaş olduğumu düşünmüyorum hiç bir zaman arkadaşlarıma bile isteye kötü davranmadım, kırmadım.. belki de çok ciddiye alıyorumdur bu arkadaşlık müessesesini. Bu kadar ciddiye almaya gerek yok sanırım. Ben her yaşımda arkadaşlıklarıma çok önem verdim ama dönüp baktığımda aslında birinin en sevdiği en yakını en iyi arkadaşı olamamış gibi hissediyorum. Bu düşünce beni derinden sarsıyor kimsenin en yakını olamamak korkunç geliyor kulağa.. sanırım birgün birden öylece ortadan kaybolsam eksikliğimi hissetmezlermiş gibi.. ya da avaz avaz yardım dilensem duymazlarmış gibi.. Yalnızken mutluyum fakat yapayalnız hissettiğim zamanlar da o içimdeki sessizliğin çığlığını bastırmak için arayacak görüşecek birini bulamıyor parmaklarım rehberde.. Komik bu çünkü ben herkesin derdini tüm içini dökene kadar dinlerim on kere de anlatsa aynı şeyi yine dinlerim ama kendimi duyuracak kimsem yok. Çok net bir şekilde öyle biri yok.

Sevgi oyle bir sey ki, kasiktan bile yalasan kepcede gozun kalir.

Şu kısacık hayatımız hiç birşeyi anlamaya ve doymaya yetmiyor sanırım..

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs