então?

um parte de meu coração tá no Brasil /Istambul, 21

[bled]

[iqw7-deactivated20210911]

[vakurvesade]

[skrotchevo]

[uimanhosa]

[serseri-sair]

[catscenter]

[kittiezandtittiez]

[sorumsuzgunluk]

[whitepeopletwitter]

[jovemcarioca]

[seven4id]

[birsabah-deactivated20250420]

[sevgilerbirdost]

Nereden başlayacağımı, nereye varacağımı en önemlisi de neler olup bittiğini bilmiyorum. Sonu gelmeyen bir uçurumdan düşüyorum. Tutunmak istediğim uçurumdan kurtulabileceğim tek bir dal var. O dala tutunabilsem ağaca ulaşacağım. Oradan da mutlu, huzulur bir yere. Ama öyle bir dal ki. Taşımaya çalışmakla çalışmamak arası, kırılmakla kırılmamak arası. Varlığını gösteriyor, buradayım diyor adeta. Ama beni uçurumda bir o yana bir bu yana savrulmaya bırakıyor. Asla sonu gelmiyor bu uçurumun. Asla. Çakılsam belki de düşmekten daha az canım yanacak. Farkındayım. Acısından çok çakılma düşüncesi korkutuyor. Bu hisler velvelesinde kaybolup duruyorum. Bir yere varamıyor, tam dala tutundum şimdi ağacın gövdesine ulaşabileceğim diyorum.. Tekrar kendimi daldan düşmüş buluyorum.

Bu çırpınma hali yoruyor. Epey de kırıyor. Hırpalıyor. Canımı yakıyor. Üzerimde tonlarca çizik, milyonlarca yara var. Kimisi kolum ve bacağımda kimisi yüzümde. Vücudumun her yerinde. Biri iyileşmeden öteki oluyor. Ya da tam iyileşecekken tekrardan darbe alıp açılıyor.

Ben sadece düşüyorum. Sonu gelmeyen bir uçurumda savrulup duruyorum...

[5hyuks]

[soyouthinkyoucansee]

[adrenaline]