Πάντα εγώ δενόμουν περισσότερο και ποτέ δε καταλάβαινα πως μπορεί και να μη λείπεις σε κάποιον.
- Νέα Παραλία Θεσσαλονίκης -
No title available
Aqua Utopia|海の底で記憶を紡ぐ
tumblr dot com
Game of Thrones Daily
🪼

bliss lane
PUT YOUR BEARD IN MY MOUTH

gracie abrams
official daine visual archive

PR's Tumblrdome
Fai_Ryy

#extradirty
taylor price
Sade Olutola
sheepfilms
ojovivo

Discoholic 🪩

Jimmy Eat World

blake kathryn
hello vonnie
seen from China

seen from United States
seen from India
seen from Malaysia
seen from Germany
seen from Colombia

seen from Canada

seen from United States
seen from United States

seen from Malaysia
seen from United States
seen from United States

seen from Russia
seen from United States

seen from South Korea

seen from Türkiye

seen from United States
seen from Kenya
seen from Türkiye

seen from United States
@she-on-the-loose
Πάντα εγώ δενόμουν περισσότερο και ποτέ δε καταλάβαινα πως μπορεί και να μη λείπεις σε κάποιον.
- Νέα Παραλία Θεσσαλονίκης -
Πάνω από όλα να προτιμάς την αξιοπρέπεια σου και να ξέρεις πότε να αποχωρείς. Αυτό θα πει αυτοσεβασμός.
Καλό θα ήταν όταν έχετε κάτι με τον αλλον να το λέτε!!!!!!!!!!
Ένα reblog για όλους εμάς που την στιγμή που μας έστειλε ένα μήνυμα βάζοντας μια καρδούλα στο τέλος χαμογελάσαμε σαν να μας έταξαν τον ουρανό με τα άστρα
Έλεγα, μπά θα προσέχω, δεν θα πέσω με τα μούτρα. Έτσι κι αλλιώς φεύγει και γέλασα, γιατί ήξερα καλά τι μαλακίες ελεγα.
Γοργονάνθρωπος.
@gorgonanthropos
Athens, Greece
Όταν θέλεις μπορείς κιόλας!
“Την αγαπάω κυρία..”
“Μα κυρία την αγαπάω.”
Ένας μαθητής τρίτης Λυκείου έκλαιγε σήμερα στο σχολείο επειδή η κοπέλα που του είχε κάνει τη ζωή δύσκολη επί δύο χρόνια, αλλά παρόλα αυτά την αγαπούσε, τον άφησε οριστικά.
“Μην στεναχωριέσαι βρε Κώστα, έρωτας είναι θα περάσει, όλα καλά θα πάνε απλά θέλει να έχεις υπομονή.” του είπε η καθηγήτρια
“Κυρία τον βλέπετε αυτόν εδώ τον αναπτήρα; Εκείνη μου τον είχε δώσει τον πρώτο μήνα που γνωριστήκαμε. Ήταν καλοκαίρι και είχαμε πάει βόλτα σε μια παραλία και όταν νύχτωσε εκείνη άναψε ένα τσιγάρο. Καθώς το άναβε η φλόγα από αυτό τον αναπτήρα φώτιζε όλο της το πρόσωπο και νομίζω τότε ήταν η στιγμή που την ερωτεύτηκα. Της είπα αυθόρμητα πως είναι πανέμορφη και έμεινα για μερικά δευτερόλεπτα να την κοιτάω. Εκείνη με κοίταξε με ενθουσιασμό και χαμογέλασε. Μάλλον δεν της το έλεγαν συχνά..”
Ο μαθητής σκούπισε τα δάκρυα του και συνέχισε να μιλάει.
“Μου χαμογέλασε λοιπόν και χώθηκε στην αγκαλιά μου. Όπως σας είπα πριν εκείνο ίσως ήταν το βράδυ που την ερωτεύτηκα. Και πρέπει να το κατάλαβε αυτό.. Όταν φεύγαμε μου είπε πως θέλει να θυμάμαι αυτό το βράδυ μας πιο έντονα από κάθε άλλο και μου έβαλε στην τσέπη αυτό τον αναπτήρα που κρατάω τώρα στα χέρια μου. Είπε πως ξέρει οτι θα τον προσέχω και θα τον κρατήσω, μου χαμογέλασε, με φίλησε στο μάγουλο και συνεχίσαμε να περπατάμε χέρι χέρι.”
Η καθηγήτρια δεν μίλαγε, είχε κάτσει δίπλα στο παιδί και κοίταζε με θλιμμένη έκφραση το πάτωμα. Εκείνος συνέχισε να μιλάει.
“Έχουν περάσει πάνω από δύο χρόνια. Δεν φαντάζεστε πόσες φορές με έχει πληγώσει αυτή η κοπέλα, ποτέ όμως δεν πέταξα τίποτα δικό της. Τα αντικείμενα που μου έδωσε για να την θυμάμαι είναι τα μόνα που μένουν τελικά. Γιατί οι άνθρωποι πάντα φεύγουν. Όταν μυρίζουν αληθινή αγάπη τρομάζουν και φεύγουν. Μπορούσα να της δώσω ολόκληρο τον κόσμο αν μου το ζητούσε. Ακόμα μπορώ να το κάνω. Ήθελα να μείνω, εκείνη με έδιωχνε. Την αγαπάω κυρία..ακόμα και τώρα..”
Η καθηγήτρια δεν μίλησε.
Το κουδούνι χτύπησε.
Ο μαθητής έβαλε τον αναπτήρα στην τσέπη του και προχώρησε προς την τάξη.
Μετρούσα μέρες, ώρες, λεπτά και δευτερόλεπτα για την στιγμή που θα ακουμπούσες ξανά το σώμα μου.
Γοργονάνθρωπος.
Αυτό το συναίσθημα που δε νιώθεις ακριβώς στενοχωρημένος αλλά απλά κενός είναι ότι χειρότερο
Ότι δεν κυνηγάς, δεν αξίζεις να το έχεις
Η μαμά μου σήμερα
Η γιαγιά μου έχει πάει στο εξοχικό της. Την παίρνω τηλέφωνο. “ Που κοιμήθηκες γιαγιά;”. “Στον καναπέ που κοιμόταν ο παππούς σου”
Υ.Γ Το σπίτι έχει 4 κρεβάτια
Παππού μας λείπεις, σε αγαπώ
Ενας μόνιμος κόμπος στο στομάχι και ένα μόνιμο άγχος πως για ολα φταίω.
Χθες η καθηγήτρια της Χημείας μας είπε “Η Χημεία είναι έρωτας. Δεν ταιριάζουμε με όποιον θέλουμε αλλά με όποιον ορίζει η φύση”. Κι έτσι από το πουθενά, πήρα ίσως ένα από τα σημαντικότερα μαθήματα μέσα σ’ εκείνη την αίθουσα…
Πάντα ο ένας θ´ αγαπάει πιο πολυ κι ο αλλος θ´ αγαπιέται.
going through it rn