On jest moją mekką, ostoją, lekiem na całe zło. Przy nikim nie czułam się nigdy tak dobrze, tak bezpieczna, kochana, potrzebna... Tak naprawdę tylko jemu zależy na moim życiu, zdrowiu, szczęściu. Tak naprawde tylko JEMU zależy na mnie. Całym sercem czuje jak bardzo mnie kocha i mu na mnie zależy. Tak jak mi zależy na nim. Tylko jest w nim jeden minus. Zazdrość. Jest cholernie zazdrosny. NIGDY nie czułam się aż tak komuś potrzebna, tak dla kogoś ważna! Kocham go całym sercem, duszą i ciałem... Tak samo jak on mnie. Jestem gotowa spędzić z nim resztę życia j mam nadzieję, że on czuje to samo. Mam nadzieję, że ta pieprzona zazdrość nie zniszczy fundamentów naszej wieczności. Mam nadzieję, że będzie ten ślub, że razem dożyjemy starości, że to jest to NA ZAWSZE. ON jako jedyny we wszechświecie pokochał mnie, moje fobie, moje blizny i moje chore jazdy, kiedy tracę kontrolę nad sobą. On Jeden pomaga mi zapanować nad moimi osobowosciami. On jeden daje powód. Daje mi siłę, bym przeżyła kolejną chwilę. Nie jest idealny, ale dla mnie jest najlepszy w swojej niedoskonałości... Kocham go i nie pozwolę, by cokolwiek to zniszczyło... Nie pozwolę, by ktokolwiek się wpierdolił w ten mały Eden, który razem próbujemy stworzyć. TYM RAZEM NIKT NIE ZNISZCZY MI TEGO SZCZĘŚCIA! Dość mam już łez, wystarczająco dużo w życiu cierpiałam. Tylko on potrafił pokazać mi szczęście i miłość. Tylko on dał mi rodzinę, której KURWA tak bardzo zawsze potrzebowałam!!! Wierzę w to, że tym razem "póki śmierć nas nie rozłączy" przestanie być fikcją. Że nadejdzie ten dzień, kiedy to usłyszę. Dzień, w którym już na zawsze ślubujemy sobie wzajemne oddanie. Tylko on jest w stanie wyciągnąć mnie z matni... Tylko on potrafi pokazywać mi kolory świata. ON TO WSZYTKO. Tyle lat żyłam w przekonaniu, że mi nie jest pisane to szczęście, że cierpienie nigdy się nie skończy. Ale wytrwanie w tym gównie zwanym życiem okazało się mieć ogromny sens. Błądzenie w labiryncie zła dało w końcu wyjście. Pierwszy raz widzę promienie światła w mroku ulic, ran, narkotyków i łez... Rany przeszłości powoli się goją. Nie powiem, że nie powstają też nowe. Ale te są tylko małymi kreskami, zagubionymi pomiędzy głębokimi, psującymi się od dawna ranami zadanymi mi kiedyś... Zadanymi przez ludzi, których POWINNAM nazywać rodziną... Jeszcze bardzo długa droga przede mną, abym odzyskała pewność siebie.... Ale psychiki nikt nie zdola mi naprawić, odbudować...
tangentwithtanner
