Of Shutters and Memories

Photography, Music, Bowling and Arts. Hi, there! My name is Chabs, and this is my story.

[poems-and-word]

[poems-and-word]

[shuttermemory]

Just when I was starting to like you, you start being distant. This is one of the reasons why falling in love is so fucking hard.

[shuttermemory]

I still love you and I’m kind of afraid that I won’t ever really stop doing so..

I hope he’s treating you well out there.

I miss you, everyday.

[shuttermemory]

I'm so tired of it all..

[shuttermemory]

If you don't have any intention of coming back, then just walk away. Never give me false promises.

[shuttermemory]

Kung talagang mahal mo ako at totoo yung mga salitang sinabi mo sa akin, gumawa ka ng paraan. Alam mo numero ko, alam mo din kung saan ako nakatira. Kung gusto mo talaga ako makasama katulad ng sinabi mo, gagawa ka ng paraan. Mag aantay ako hanggang kaya ko. Alam mo kung saan ako hahanapin.

Dahil sa totoo lang napagod na ko sa kakahabol sa'yo. Mahal kita pero ayoko na magmukhang tanga. Ayoko nang umasa sa matatamis mong mga salita. Sumuko na ako nung pinakita mo sa harapan ko na siya ang pinili mo at hindi ako.

Mahal kita pero pagod na ako. Pagod na pagod na ako.

[shuttermemory]

Ano bang mahika meron ka? Na kahit gaano ako kagalit sa'yo ay kayang kaya mo parin paikutin ang puso ko na mahulog sa'yo?

[shuttermemory]

I always dreamt of having my own family

Today was family day, so my brother and sister-in-law came to visit along with their children. I got to hang out with my niece and nephew after a while and it was so fun being with them. I don’t really mind baby sitting kids, I love being around them and taking care of them. They bring out this amazing feeling inside of you that’ll just make you instantly happy despite whatever you might be feeling that day.

I have always been good around children. I have this kind of ‘power’ to them where shortly after carrying them around, they just immediately fall asleep. Some of my friends were actually amazed on how easy it was for me to make their child fall asleep in my arms. At that point in my life, I knew I wanted my own family one day - with the right person, of course.

I was holding my nephew a while ago, this little dude doesn’t smile a lot so it’s like of an achievement if you actually make him smile. I was playing with him for a little bit - baby talking included, and finally, I saw his lips move to a very wide smile. I felt all giddy and happy inside. He was laughing a lot when I was playing with him, and then he just smiled at me. I almost cried to be honest. I never wanted to have my own family so bad.

And then I thought of you. I was actually fighting my feelings ever since that night. I wanted to move on, and I wanted you to be happy now. But then I thought of you once again and wondered what would have been if I asked you to marry me early on in our relationship. I also wondered what would our children look like. Will our daughter, Sofia, be as beautiful as her mother? Will she have those beautiful almond eyes just like her, or will she have my big round eyes? Will our son, Ethan, be as athletic as his mother? Or will he be a gamer just like me? I don’t really mind what my children would become in the future. I will support them all the way in a heartbeat.

My nephew just smiled at me and as if he was whispering to me that everything will be okay and that I shouldn’t be sad anymore. I wish it was that easy, little dude. I really wish it was.

I wish he is treating you better than I ever did. And I wish you’re happy now that I’m out of the picture.

I miss you.

[poems-and-word]

[shuttermemory]

Our lips were puzzle pieces that fit together perfectly. No other piece will fit otherwise.

[shuttermemory]

Sampung Taon

‘Di alintana ang pag buhos ng ambon nung gabi na ‘yon. Wala akong pakealam dahil yakap naman kita - balewala na ang lahat sa paligid ko.

“Ano ba naman yan, ang malas naman ng Anniversary natin, umuulan.” Tanda tanda ko pa nung sinabi mo ‘yon habang punong puno ng pag mamahalan ang ating mga mata. Maulan din no’n nung araw na sinabi mo sa akin na gusto mo akong maging katipan. Pakiramdam ko noon, ako ang pinakamasayang tao sa buong mundo - sampung taon na nakalipas.

Sobrang dami na nangyari sa atin matapos noon. Lahat ng mga una sa aking buhay ay naranasan ko habang hawak ang mga kamay mo. Nakatapak ako sa mga kaitas-taasang kabundukan kasama ka. Nakarating sa mga lugar na hindi ko alam na kaya ko palang puntahan. Natutunan ko magluto para magpakitang gilas sa’yo. Ginawa ko ang lahat para maipakita ko sa’yo araw-araw kung gaano ako nagpapasalamat sa pagbigay mo sa akin ng puso mo’t matamis mong “oo”. Sampung taon nang nakalipas.

Palakas ng palakas ang ambon, pero wala pa rin akong pakialam. Mas mahalaga sa akin ang sandaling iyon. Na pinag dadasal ko sa Diyos na sana tumigil na lang ang oras sa pagkakataong iyon na mahigpit ang pagkakayakap mo. Para bang atin lang ang gabi at walang makakapigil sa atin. Kasabay ng mga tibok ng puso at pagbulong mo sa akin ng “I love you.” Alam ko sa sarili ko na sa’yo ko lang gustong marinig iyon at wala nang iba. Sa pagkakataong iyon, lahat ay perpekto. Ang yakap mo, ang mga salita mo, ang huling halik mo. At ikaw.

Habang papalakas ng papalakas ang ambon, lalong humihirap na ika’y bitawan. Ilang beses na tayong nagsabing paalam, pero hindi ko talaga kaya bitawan ang mga kamay mo. Ayaw ko na sana matapos ang gabing ito. Kung maaari lang talaga. Kung maaari lang. Pero lahat nga’y may hangganan, pati na rin siguro tayo. Kahit ayaw ko. Kahit hindi ko matanggap na hindi na matutuloy ang sampung taon nating pagsasama. 

Niyakap muli kita sa huling pagkakataon, sa ilalim ng palakas at palakas ng ambon, kasabay ng pagbuhos ng puso’t damdamin ko sa’yo. Wala eh, ganito kita kamahal. Mahal na mahal kita higit pa sa buong mundo - na kahit anong unos at bagyo ang mapaglayo sa atin; na kahit ano pang pandemya ang dumating; na kahit marami na pagkakataong kailangan kong mamili - ikaw parin talaga ang pipiliin ko. Araw-araw, oras-oras, minu-minuto. Ikaw lang ang pipiliin ko palagi.

Nang magbitiw ang ating mga kamay, dun ko nanaman naramdaman ang sakit. Kasabay ng pagbitaw ng ating mga kamay ang sampung taon ng masasaya’t mapapait na ala-ala. Na hindi ko ipagpapalit kailanman. Nakakapit parin ako sa ating pangako na “kapag tayo talaga ang tinadhana - tayo parin ang magkakatuluyan sa kabila ng lahat”. 

Maaaring ito na ang huling sulat na isusulat ko para sa’yo. Maaari ring hindi. Sino nga ba nakakaalam ng hinaharap diba? Basta wala na akong pakialam sa paligid ko. Dahil tumigil na ang mundo ko sa mga yakap at halik mo - at ang pagmamahal ko sayong pinagtibay ng sampung taong at higit pa sa habambuhay.

10/27/10

[shuttermemory]

I miss you.

[shuttermemory]

Ilang oras ko nang tinititigan ang larawan mo. Parang awa, patulugin mo na ako.

[shuttermemory]

Pakiuntog nga ako ng paulit ulit hanggang hindi ko na maramdaman ang sakit. Kailangan ko na tanggapin na hindi na ako kasama sa mga prioridad mo. Pero eto ako, kapit parin ng kapit sa katiting na pag-asa na kapag tayo talaga - tayo talaga sa huli. Ilang luha pa ba ang sasayangin ko gabi gabi para lang pumasok sa kokote ko na tama na, wala ka na, at hindi na babalik pa? Pero ano pa’t ito na lang ang natitirang pag-asang pinang hahawakan ko para manatili pa rin sa mundong ito. Yung isang mundong kasama ka at wala nang ibang hahanapin pa. Yung isang mundong unti unti na palang naglalaho dahil hindi mo na ako kayang ipaglaban pa.

[shuttermemory]

Parang atin ang gabi

Kasabay ng mga mahihigpit na yakap at mga buntong hininga - na tila bang ayaw na natin bitawan ang isa’t isa. Nung gabing iyon habang nasa bigkis ka ng mga yakap ko, ngayon ko lamang ulit naramdaman matapos ang matagal na panahon. Pakiramdam ko, habang yakap kita.. Nakauwi na ako.

[shuttermemory]

Why would you assume that I’m already moving on from you? Have you ever seen my life for the past few months? It’s all you I ever think about, and I still long for the day that I can be with you until the day I die.