Η θλίψη της γενιάς μας έχει μαυρίσει κάθε γωνιά της εφηβικής και ανέμελης ψυχής μας.
Τι έχει συμβεί σε εκείνο το παιδί που έτρεχε στους δρόμους της γειτονιάς και δεν φοβόταν εαν τα ρούχα του θα λερωθούν;
Εκείνο το παιδί που είχε πείσμα και θάρρος.
Που μπορεί να φοβόταν να τα βάλει με τον νταή, αλλά όταν τα έβαλε, έγινε ένας μικρός ήρωας...και του έμοιαζε τόσο μεγάλο επίτευγμα που εκτός απο γρατζουνιές, είχε κερδίσει τον θαυμασμό όλων των φίλων.
Εκείνο το παιδί που μιλούσε και ρωτούσε ανοιχτά. Που αγαπούσε χωρίς όριο και που ποτέ δεν έκανε διακρίσεις.
Που το μόνο παράλογο του φαινόταν η άρνηση των γονιών του για δεύτερο παγωτό.
Που οι εφιάλτες του μέναν πάντα στο σκοτάδι.
Τι έχει απογίνει; Κάποιοι θα πούνε ότι μεγάλωσε και έμαθε. Πως έτσι παει η ζωή και πως τα παιδιά δεν έχουν την ίδια αντίληψη με τους μεγάλους.
Σάμπως οι μεγάλοι συνενοούμαστε;
Η μόνη μας διαφορά είναι στην ψυχή.
Η ψυχή μας φθείρεται και μαυρίζει.
Κάνουμε την κατάθλιψη τέχνη και τραγουδάμε δυνατά.
Τόσο ψέμα πίσω απο τα καλοβαμμένα χείλια και τα εφαρμοστά φορέματα. Τόσο ψέμα πίσω απο τα ακριβά αυτοκίνητα και τα τρομακτικά γυμνασμένα μπράτσα.
Τόση κατανόηση και σύνδεση με τα τραγούδια που έχουν γραφτεί ένα μοναχικό βράδυ κάποιου καλοκαιριού.
Χορεύουμε με την θλίψη και την αποξένωση σε ενα ταγκό που οδηγεί σε γκρεμό.
Βάφουμε τους πίνακες μας μαύρους.
Και όσο μεγαλώνουμε, τους αφήνουμε απλά άσπρους.
Πρέπει να θυμηθούμε τι μας έχει κάνει έτσι. Να πάμε πίσω και να πιάσουμε από το χέρι τον μικρό μας εαυτό.
Και όσο περπατάμε μαζί, να ακούσουμε και να μάθουμε.
Όταν έρθει η ώρα του αποχωρισμού, να ζητήσουμε ευγενικά όλους του τους μαρκαδόρους και τις κυρομπογιές του.
Έτσι... Για να έχουμε στο μέλλον μας και κάτι διαφορετικό για τον πίνακα μας
jacobvanloon
origamiaround
germansingergirl
romaincrisis
blakekathryn
