Jakbyśmy nie chcieli wykręcać, i tak wrócimy z głupoty wieku cielęcego do mądrości naszych rodziców. Ja, na przykład, po wycieczce do Nowogrodu chyba już na wieki pozostanę wierna wałówkom.
Jedzenie na drogę zawsze brali ze sobą moi rodzice. Po co kupować batoniki na stacjach benzynowych, skoro można kupić je wcześniej za pół ceny w supermarkecie? Po co zatrzymywać się na drugie śniadanie w restauracji, skoro można przekąsić kanapkę w parku? Oczywiście, coś ciepłego zjeść trzeba, więc raz dziennie wpadaliśmy do jakiegoś baru... chyba, że w miejscu, w którym się zatrzymaliśmy była kuchnia, a my nie mieliśmy napiętego grafiku.
Zawsze miałam wrażenie, że takie oszczędzanie jest bez sensu. Skoro stać nas na kanapki z piekarni, albo herbatę na mieście, to po co zawracać sobie głowę wałówkami? Odpowiedź, jaką miałam w głowie za młodu: “bo na mieście drogo”. Gdy poszłam na studia, okazało się, że wcale nie tak drogo, żeby śniadania nie zjeść w kawiarni, a napitków nie zakupić na wynos. Nawet ze studenckim budżetem. Wałówki więc były dla mnie zapomnianym reliktem PRL-u.
Zdziwiło mnie więc, gdy moja towarzyszka podróży na weekend w Nowogrodzie wzięła termos z herbatą i kanapki.
- No, a jak zgłodniejemy, a będzie przepięknie, to głupio szukać wtedy sklepów - tłumaczyła. - Zresztą, kawiarnie są wszędzie takie same, a my możemy szukać sobie swoich własnych miejscówek.
I miała rację. Pierwszym naszym wałówkowym przystankiem była galeria sztuki ulicznej in situ na nowogrodzkim blokowisku. Odwiedzający mogli usiąść sobie na ławeczkach pod śmietnikiem i podziwiać piękno twórczości lokalnej młodzieży przy trelach ptaków. Pogoda była piękna, a babuszki - miejscowi krytycy sztuki - wychodzące z klatek schodowych uśmiechały się do nas. Można było pogadać i wymienić poglądy.
Uwielbiam chodzić na dobrą kawę do sympatycznych lokali i nie sądzę, żebym miała z nich kiedykolwiek zrezygnować... ale jak tu odmówić kawki (obrzydliwej i na wynos, za to za kopiejki) z Leninem? Wódz stawia.
Zatrzymałyśmy się też w restauracji, gdzie grali rosyjską muzykę tradycyjną na żywo. Ciepło, schludnie, nad rzeką, z widokiem na Kreml i kompleks średniowiecznych cerkwi. Do pełni szczęścia brakowało mi tylko partnera do poleczki.
Zatańczyłam mimo wszystko. Stałam się tym samym natchnieniem dla miejscowego artysty.
Nowogród, jak na kolebkę Rusi przystało, cerkwiami stoi. W cerkwiach (bagatelka, XII - XIV w.) freski malowane przez bizantyjskich mistrzów i ich ruskich uczniów, nad którymi rozpływali się moi wykładowcy. W muzeach - niepojęta liczba średniowiecznych ikon pisanych przez uczniów szkoły nowogrodzkiej (musicie wiedzieć, że stare ikony, to coś, co tygryski lubią najbardziej), na widok których napływały mi łzy do oczu. Wstępy albo za darmo, albo za pół darmo. Dodatkowo często z darmowym przewodnikiem (babuszki, widząc dziki entuzjazm zagranicznych turystek przybyłych poza sezonem, chętnie oprowadzały nas po wystawach).
Rozsmakowałyśmy się w galeriach sztuki, więc zatrzymałyśmy się również w galerii sztuki współczesnej, gdzie akurat mieli wystawę czasową z upcyclingu.
Wstąpiłyśmy też do zoo. Mieli białe niedźwiedzie.
A skoro już o upcyclingu mowa - zawitałyśmy przez przypadek na szycie patchworkowych torebek. Gdyby nie to, że cerkwie same się nie zwiedzą, zostałybyśmy na lepienie glinianych rzeźb.
W skansenie zostałam bojarynią...
A, zagrałam też na gęślach w miejscowym centrum rekonstrukcji muzyki tradycyjnej. Coś czuję, że jeszcze tam wrócę.
WEEKENDOWY BUDŻET: 130 zł (blablacary Petersburg - Nowogród, wstępy do muzeów, jedzonko, transport do smakowitości za miastem, wypożyczenie stroju w skansenie, kupno 2 butelek miodu z ziołami, nocleg za darmo u couchsurfera).
Uwielbiam takie podróże. Wydając bardzo mało, czułam się najbogatsza na świecie. Dzięki wałówkom odkryłam nowy sposób na dodanie luksusu do swoich podróży. Sposób, który polecam wszystkim Wam, czytającym mnie bogaczom :)
titsay
discoholicmusic
turnnoffyourmind
dailybridgerton
jbbartram-illu
pixelskylines
baratheonpilled