[slangmagazine]

ONDERTEKEND (11), DOOR SASKIA WATERMAN

Dit is het elfde en laatste deel van Saskia Watermans beeldverhaal ‘Ondertekend’. In #11 Dode Zee staat haar geïllustreerde verhaal ‘Brug’, en lezers van deze serie zullen enkele bekende personages tegen het lijf lopen.

Lees hier deel 1, deel 2, deel 3, deel 4, deel 5, deel 6, deel 7, deel 8, deel 9 en deel 10 terug.

***

  Het is januari geworden. Dit zijn de verwarrende dagen aan het begin van het jaar, wanneer ik me nog vergis als ik ergens een datum moet noteren. Het is geen nacht meer, en nog geen dag. Onder de dekens lig ik wakker en wacht ik tot het autoverkeer buiten aanzwelt. De verwarmingsbuizen langs het plafond tellen de minuten stotterend af.

Tijd om op te staan. Het linoleum plakt aan m’n blote voeten. Ik zet de gordijnen op een kiertje, net genoeg om de brug aan het eind van de stad te kunnen zien. In de brandgoot liggen nog de restanten van een afgestoken vuurpijl. Het natte papier heeft de kleur van roest. De lucht is een waas van grijze vlekken, net zoals de inktsporen op mijn pols. Goh, je hebt een stukje wolk op je huid, zeg ik tegen mezelf. Ik ben thuis. Voorlopig ben ik hier nog niet weg. Er is een brief binnengekomen van de woningbouwvereniging. Het contract voor de kamer van Maud is opgezegd. Binnenkort zal er een nieuwe medehuurder worden toegewezen.

Ik schrijf nog wel eens een mail, maar er is al een tijdje geen antwoord meer gekomen. Niet dat ik dat echt verwacht, als ik eerlijk ben. Ik doe het meer omdat ik af en toe iets van mezelf kwijt moet. Stukje bij beetje, totdat ik ook weer plaats kan maken voor een ander.

Gisteren zag ik dat de bushalte weer in gebruik is. Alles is hersteld. Ze zijn alleen vergeten om het zebrapad opnieuw op het wegdek te schilderen. Je kunt mijn krassen in de glazen achterwand ook niet meer zien. Iemand heeft er een flyer overheen geplakt: 

IK KRIJG JE NIET MEER UIT MIJN HOOFD Jij: blonde haren, LIEF! Gekleurde sjaal, zwarte jas, in lijn 12 Ik: bruine haren, rode sjaal, bruine jas Tegenover je in lijn 12 Wanneer: donderdag rond 1730 u. 

Gevolgd door een telefoonnummer. Maud zou er hard om gelachen hebben, zou net zo lang hebben geroepen dat ze ging bellen totdat ik zou blozen van gêne en haar fysiek tegen probeerde te houden. Dan had ze haar doel bereikt. 

In mijn portemonnee zitten nog steeds twee donorcodicils. Welk deel van haar het ook was dat ik heb geprobeerd in mezelf op te nemen, ook al kon het mij niet verdragen, ik probeer het toch ergens te bewaren. Ze laat zich niet vinden of er is niemand meer om te vinden, dus ze zal het niet missen.

Het ontbijt ruim ik af en de vaat stapel ik op het aanrecht. Die achtergelaten pan met restjes heb ik maar in de vuilnisbak gegooid. Vandaag hoef ik de theesalon niet te openen, dus ik heb de tijd. Ik pak een boek uit mijn kamer en ga weer aan de keukentafel zitten. Dit gaat niet eeuwig duren. Over een paar weken landt er wellicht alweer een vogeltje in de takken tegenover mijn raam. Misschien kan ik een nestkastje tegen de buitenmuur spijkeren. Ik begin in het boek.

Saskia Waterman (1982) schrijft korte verhalen, gedichten en graphic novels. Voor Saskia zijn schrijven en tekenen complementair. In Dode Zee staat haar verhaal ‘Brug’, dat ze ook zelf illustreerde. Met zo sober mogelijke beelden, wil ze uitdrukken wat zich niet in tekst laat vatten. 

[slangmagazine]

ONDERTEKEND (10), DOOR SASKIA WATERMAN

Dit is deel tien van Saskia Watermans beeldverhaal ‘Ondertekend’. In #11 Dode Zee staat haar geïllustreerde verhaal ‘Brug’, en lezers van deze serie zullen enkele bekende personages tegen het lijf lopen.

Lees hier deel 1, deel 2, deel 3, deel 4, deel 5, deel 6, deel 7 en deel 8 en deel 9 terug.

***

De bushalte is een puinhoop. Ik zou er een moord kunnen plegen nu. Iemand een duw in de rug geven, in de donkere mansdiepe kuil laten struikelen, een stoeptegel langs de rand loswrikken en die er achteraan smijten. En dan alles begraven, in ieder geval tot de ochtendploeg weer begint. Buiten kantooruren is alles een puinhoop.

Ik krabbel iets te snel omhoog van mijn knieën en het bloed zoemt duizelig door m’n hoofd. Een adertje trilt in mijn linkerslaap en ik heb steun van de glaswanden nodig om het bankje te bereiken. Mijn vingers zijn rauw van het klauwen rond de betonblokken, de nagels zwart van het vuil. Ik klop het zand van m’n handen en uit de jurk. Mijn telefoon valt bijna uit de capuchontrui. Er is net een berichtje binnengekomen: WACHT NOU De condensatie van mijn adem verraadt dat m’n longen oppervlakkig werken. Ik blijf zitten, sluit m’n ogen en stel me voor dat ik een koolmeesje ben, ergens diep onder de grond. Dat al mijn weke delen wegsijpelen in de aarde totdat er een schoon skelet overblijft.

‘Emma.’ Hij is naast me gaan zitten, met opgetrokken schouders en zijn handpalmen stevig op de knieschijven gedrukt. Er vallen schaduwen in zijn oogkassen. Hij kijkt me niet aan. ‘Sorry. Ik heb haar nog een paar keer gesproken. Gemaild.’ Hij haalt zijn schouders op. ‘Ze had iets.’ Ik grijns even. Hij zucht. ‘Het ligt niet aan jou. Okee? Ik heb gewoon veel aan m’n hoofd.’ Ik knik. Hij was ook iemand anders in die berichten. Warmer, kwetsbaar, langer van stof. Iemand die ik nu liever naast me had gehad.

Voorzichtig beweeg ik mijn tenen in mijn schoenen, haal ik mijn vingers los van de koude zitting die ik had omklemd. Mijn mondhoeken zijn schraal en barsten zodra ik spreek. ‘Heb je nog iets in de flat liggen?’ ‘Nee. Niet echt.’ ‘Geef je sleutels dan.’ Ik houd een hand op. Even lijkt hij me te negeren, maar dan hoor ik de sleutels rinkelen. Het metaal uit zijn broekzak is nog warm. Ik leun naar achteren en kijk langs hem heen, alsof ik de dienstregeling raadpleeg die normaal in de wandvitrine zou hangen. ‘Je moet gaan.’ Hij ritst zijn jas dicht tot vlak onder zijn kin. ‘Ik heb nog even.’ Dan pakt hij mijn pols en ligt de zwarte stift al in zijn hand. De alcohol in de inkt verdampt als dun speeksel op mijn huid. ‘Klootzak.’ zeg ik zachtjes tegen het bloemetje dat op mijn pols is verschenen. ‘Dat gaat eeuwen duren om er weer af te krijgen.’ Hij glimlacht en wrijft over mijn bovenarm. ‘Hee. Het komt goed. Jij gaat een geweldig iemand worden.’

 Ik wacht tot hij de hoek om is voordat ik van het bankje overeind kom. Voor de zekerheid kijk ik nog een paar keer om me heen. Met zijn sleutels trek ik tergend luide krassen door de twee zwarte bloemen op de achterwand en door mijn spiegelbeeld. Daarna gooi ik de sleutels in de kuil, naast Maud en de losgetrokken stoeptegels. 

Twee felle lichtbundels zeilen vanaf het kruispunt over de kiezelplaatgevels naar me toe. Ik knijp mijn ogen dicht. Er wordt niet geremd, niet geclaxonneerd. De zoom van mijn jurk trekt alleen even mee in de luchtstroom. Ik open mijn ogen en de taxi is alweer verdwenen. Langs de opgebroken busbaan loop ik naar huis.

Wordt vervolgd…

Saskia Waterman (1982) schrijft korte verhalen, gedichten en graphic novels. Voor Saskia zijn schrijven en tekenen complementair. In Dode Zee staat haar verhaal ‘Brug’, dat ze ook zelf illustreerde. Met zo sober mogelijke beelden, wil ze uitdrukken wat zich niet in tekst laat vatten. Voor wie deze serie volgt, zal ‘Brug’ enkele bekende elementen bevatten…

[slangmagazine]

ONDERTEKEND (9), DOOR SASKIA WATERMAN

Dit is deel negen van Saskia Watermans beeldverhaal ‘Ondertekend’. In #11 Dode Zee staat haar geïllustreerde verhaal ‘Brug’, en lezers van deze serie zullen enkele bekende personages tegen het lijf lopen.

Lees hier deel 1, deel 2, deel 3, deel 4, deel 5, deel 6, deel 7 en deel 8 terug.

***

Midden in de winter loop ik over straat in een gebloemde zomerjurk. Het voelt alsof de felle kleuren alle warmte uit mijn lijf zuigen, om maar niet uit de dunne stof te verbleken.  De statige gevels in deze oude wijk maken me jaloers, ook al wonen de meeste mensen hier in onderhuur op onderhuur. Ik controleer mezelf in de hoge ramen voordat ik aanbel bij Maartens huis: laat mijn ribbenkast los, druk mijn schouders omlaag. De troebele ruitjes in zijn voordeur lijken uit ijs te zijn gesneden. Hij doet open, gelukkig. ‘Wat bezielt jou?’ Ik frunnik wat aan een schouderbandje van de jurk. Maarten schudt zijn hoofd en schuift de voordeur verder open. ‘Doodvriezen op de drempel heeft ook geen zin.’ Terwijl hij voor me uitloopt door de lange gang mompelt hij nog iets over fukking longontsteking. Hij laat me zijn kamer binnen en slaat zelf af naar de keuken. 

Het lukt me niet om warm te worden, ik krijg alleen maar een knoop in mijn buik. Mijn vingers raken even de bakelieten lichtschakelaar aan. Het is schemerig in de kamer, maar ik draai de zware knop niet om - ik ben hier te gast. Het gipsen plafondornament kraakt als er iemand boven opstaat om een televisie harder te zetten. In de vensterbank slingeren allerlei pennen en viltstiften rond. Maarten komt terug en duwt met zijn voet de kamerdeur wat verder open. Hij beweegt voorzichtig, met in zijn handen een dampende theepot en twee mokken die niet bij elkaar passen. Samen zitten we op de grond voor de slaapbank, dichter bij de gaskachel. We staren naar de trillende rij van blauwe vlammetjes.

‘Waarom die zwarte bloemetjes?’ vraag ik. Hij klemt zijn handen rond zijn gloeiende mok. ‘Weet ik niet. Het was een begin, hoopte ik. Geen mensen meer afbeelden. Dan moet ik écht gaan tekenen.’ ‘Schiet nog niet erg op dan.’ Ik zie hoe zijn kaakspieren zich aanspannen. ‘Het is te makkelijk. Te makkelijk mooi te maken. Mooier dan het is.’ Onze blikken vallen op het ruwe vloerkleed. Maarten wrijft even over zijn neus. Ik schuif een vingerbreedte naar hem toe en zet mijn mok naast me op de grond. ‘Heb ik je ooit verteld dat ik vroeger bang werd van Egyptische kunst?’ Eindelijk kijkt hij me aan. ‘Ik was vier of zo. Vijf. Geen idee waar het vandaan kwam. Misschien waren we in een museum en vertelde iemand me dat alle spullen in een Egyptische graftombe bedoeld waren om in het hiernamaals weer te gebruiken. Dat de beeldjes van bedienden dan tot leven zouden komen en zo. En ik weet niet, maar ergens heb ik altijd het idee gehouden dat de grafschilderingen zouden gaan bewegen als ik niet keek. Dat ze ’s nachts van de muren af zouden komen. En rondlopen in mijn kamer.’ Maarten zegt niets, staat op om een lamp aan te doen. Ik sluit mijn ogen even en wanneer ik ze weer open, is hij iets verder van mij af gaan zitten. Ik drink mijn laatste slokjes thee. Op het bureau in de hoek liggen een paar uitgebrande waxinelichtjes en daarboven is zijn verzameling vogelschedeltjes in een lange rij op een boekenplank uitgestald. Ik moet het niet vragen, maar ik vraag het toch. ‘Weet je iets over Maud?’ Maarten verslikt zich bijna. ‘Maud? Hoe kom je daar nou bij?’ ‘Heb je iets van haar gehoord?’ ‘Hoezo? Ze is toch jouw vriendin?’ Ik voel mijn wangen rood worden. Een vrachtwagen dendert buiten over de klinkers. De vloerplanken trillen en de geur van diesel dringt door de beslagen ramen naar binnen.

Maarten probeert te glimlachen, maar het overtuigt niet echt. ‘Je draagt nooit jurken.’ ‘Jij ook niet.’ ‘Ik weet niet of dit nou bij je past.’ Hij haalt even diep adem. ‘Sorry.’ ‘Weet ik.’ Ik klauter overeind van de vloer.

Onze voetstappen weerkaatsen door de donkere gang. Hij waarschuwt me voor fietsen en lege bierkratjes. Mijn ogen blijven haken aan de wandtegelpatronen in de vestibule. Maarten loopt nog even zijn kamer in en keert terug met een capuchontrui die me bekend voorkomt - ik geloof zelfs dat ie ooit van mij is geweest. Ik trek hem aan over mijn jurk en bal mijn vuisten in de zakken op het voorpand. We staren elkaar nog even aan. Hij heeft een mouw opgestroopt en ik zie een schaafwond op zijn onderarm zitten. Terwijl ik naar buiten stap bedenk ik er verschillende scenario’s voor: Hij is betrapt op een expositie, hij probeerde de ontsnapte kat van een huisgenoot te vangen, hij is dronken van z’n fiets gelazerd. Ik zal het nooit weten.

Wordt vervolgd…

Saskia Waterman (1982) schrijft korte verhalen, gedichten en graphic novels. Voor Saskia zijn schrijven en tekenen complementair. In Dode Zee staat haar verhaal ‘Brug’, dat ze ook zelf illustreerde. Met zo sober mogelijke beelden, wil ze uitdrukken wat zich niet in tekst laat vatten. Voor wie deze serie volgt, zal ‘Brug’ enkele bekende elementen bevatten…

[slangmagazine]

Ondertekend (8), door Saskia Waterman

Dit is deel vijf van Saskia Watermans beeldverhaal ‘Ondertekend’. In #11 Dode Zee staat haar geïllustreerde verhaal ‘Brug’, en lezers van deze serie zullen enkele bekende personages tegen het lijf lopen.

Lees hier deel 1, deel 2, deel 3, deel 4, deel 5, deel 6 en deel 7 terug.

***

Het is drie uur ‘s nachts, ik zit op mijn bed en ik ben niet alleen.

  Het was al donker toen ik thuiskwam. (Waarom de theesalon open moet blijven in december is mij een raadsel, maar ik stel geen vragen.) De voordeur was zwaar en mijn kamerdeur ging moeizaam van het slot. Vanuit het halletje zag ik al dat het raam open was gelaten. Ik proefde nog wat sigarettenlucht toen ik het hard dichtsloeg. Er lag as in de brandgoot.

Uit de televisie spoelde onrustig licht over de muren. Het geluid was uitgeschakeld en er rolde een aftiteling over het scherm. Ik stond stil en las de namen totdat ik mijn hart niet meer voelde bonzen. Onder mijn huid vloeide iets wat leek op blauwe plekken, iets wat misselijkmakend stroperig over m’n lijf trok, telkens weer. In de keuken vulde ik twee glazen wijn. Ik zette ze naast de schedeltjes op mijn bureau, om dezelfde reden dat ik mijn voornaam nooit bij de deurbel heb vermeld – niemand hoeft te weten dat hier een vrouw alleen zit. 

Ik hoorde wel dat er achter de gordijnen op het glas werd getikt, maar ik stelde me voor dat het de kale takken waren, in de wind. Het tikken werd bonzen. En ik dacht dat het misschien – ik wilde – dat het Maud was.

Ik maakte geen oogcontact met de gedaante in het raam. Ik probeerde er doorheen te kijken en ik zag mijn eigen spiegelbeeld. Ik ben zelf eigenlijk ook maar een insluiper. Dus ik liet het binnen, ik liet het toe. Een voorhoofd bonkte nog ongeduldig tegen het kozijn toen ik de knip weer loshaalde. Een voet bleef haken achter de vensterbank. ‘Kun je niet gewoon door de muur komen?’ snauwde ik.

Het slaapt nu, ergens onder de dekens. Ik blijf wakker, houd mijn lege wijnglas in de hand. Het andere glas staat onaangeraakt op het bureau.

Twee schedeltjes. Schoon, leeg, klaar om een vitrine in te gaan. Het bewijs dat ik me dit niet heb ingebeeld. ‘Zou je ze houden?’ Ik sluit mijn ogen. ‘Nee, ik denk 't niet.’ ‘Waarom niet?’ ‘Omdat ik zo'n domme trut ben.’ ‘Daar gaan we weer. Altijd hetzelfde excuus. Kom op zeg.’ ‘Ik heb het verkeerd gedaan.’ ‘Je hebt het verkeerd gedaan. God, was het maar zo makkelijk.’ ‘Wat is het dan, Maud? Is hij dan zo'n klootzak?’ Het blijft stil. Ik zucht. ‘Dus? Wat ben ik dan?’ ‘Het is niet jouw schuld.’ ‘Het is niet mijn schuld. Ik ben gewoon de verkeerde.’ ‘Je bent niet de verkeerde, je bent alleen iemand anders.’ Ik open mijn ogen weer en zet het glas op de grond. ‘Je mag boos op me zijn. Je mag heel erg boos op me zijn.’ De televisie gaat uit.

’s Ochtends slaat de regen een harde, doffe ruis op het raam. Het tocht door de openstaande kamerdeur en de schedeltjes zijn verdwenen. Het bureau is opgeruimd. Ik kom overeind, wil de kussens opschudden – en zie dan een zwart bloemetje op de muur boven het bed. De klootzak.

Mijn mobieltje ligt in de vensterbank. Zijn nummer staat nog veel te hoog in de gesprekslijst. ‘Emma? Ik bel je over vijf minuten terug–’ ‘Nee. Niet nu.’ ‘Emma–.’ ‘Ik kon altijd bellen, zei je.’ ‘Ja. Nee. Maar–.’ ‘Maar wat?’ Maarten zucht. ‘Niks. Sorry. Gaat het?’ ‘De flat. Deze fucking flat.’ Het blijft stil.

‘Nou?’ Mijn stem klinkt raar. Ik schaam me nu al. Hij slaat een deur dicht. Stoelpoten schuren over een vloer. Ik leun tegen het glas. ‘Laat maar. Maar niet ophangen, okee? Vertel maar iets. Wat dan ook. Hoe het met je is.’ ‘... en dan verwacht je nu een spontaan gesprek?’ Ik vloek zachtjes. ‘Kom op nou,’ zegt hij. ‘Over een paar minuten is het weer over.’ ‘Kan ik je even zien?’ ‘Niet nu. Ga naar buiten. Loop een rondje. Komt allemaal goed.’

Wordt vervolgd…

Saskia Waterman (1982) schrijft korte verhalen, gedichten en graphic novels. Voor Saskia zijn schrijven en tekenen complementair. In Dode Zee staat haar verhaal ‘Brug’, dat ze ook zelf illustreerde. Met zo sober mogelijke beelden, wil ze uitdrukken wat zich niet in tekst laat vatten. Voor wie deze serie volgt, zal ‘Brug’ enkele bekende elementen bevatten…

[slangmagazine]

Ondertekend (7), door Saskia Waterman

Dit is deel vijf van Saskia Watermans beeldverhaal ‘Ondertekend’. In #11 Dode Zee staat haar geïllustreerde verhaal ‘Brug’, en lezers van deze serie zullen enkele bekende personages tegen het lijf lopen.

Lees hier deel 1, deel 2, deel 3, deel 4, deel 5 en deel 6 terug.

***

Het was inmiddels april toen ik Maarten betrapte. We hadden afgesproken dat we naar het museum zouden gaan – we moesten nou eenmaal iets te doen hebben. Op het plein voor de ingang wachtte ik nog een paar minuten. De lucht was egaal wit. ‘Hoi kleine ninja.’ Hij raakte me niet aan, maar was wel zo dicht op me afgeslopen dat ik hem in eerste instantie alleen maar kon ontwaren in losse, gezichtsloze fragmenten. De draden die uit de zoom van zijn spijkerbroek hingen. Een button op zijn jas: BOMB SQUAD. De vale halsopening van zijn t-shirt waar een paar haartjes bovenuit krulden. Ik vroeg hem of hij me al lang stond te begluren. ‘Wie zal het zeggen?’ Hij klikte een dop op een dikke viltstift en stopte die weg.

In de grote hal bestudeerde hij het bonnetje met ons garderobenummer zorgvuldig. Hij maakte er een paar vouwen in – ik herkende de aanzet tot een kraanvogel – maar hij bedacht zich en schoof het papiertje in zijn broekzak. De trap naar de eerste zaal strekte zich over de hele breedte van het vertrek uit. We liepen steeds verder uit elkaar omhoog, ieder afgeleid door wat aan de muren hing. Eenmaal bovenaan kwamen we aan weerszijden van de laatste trede uit. We zwaaiden naar elkaar en lachten.

Hij probeerde zo dicht mogelijk bij de schilderijen te komen, leek zichzelf te verliezen in de barstjes in het vernis, in het lichtpuntje dat in een pupil was gezet. Ik denk dat het hem ging om de vorm en kleur van penseelstreken, voordat ze zouden veranderen in een onderwerp.

Ik hield me op afstand, tussen landschappen en portretten, vrouwen en mannen en velden en luchten. De stillevens liep ik snel voorbij – tafels vol levenloze spullen werken op de één of andere manier altijd op m’n zenuwen. Maarten ging op in een wand vol schetsen en voorstudies, één en al zoekende potloodlijnen. Voorzichtig schuifelde ik op hem af, totdat ik ongemerkt een plooi in het rugpand van zijn shirt kon vastpakken. ‘Vind je het mooi?’ vroeg ik. Ik keek naar de grond, wreef de stof zachtjes heen en weer tussen mijn vingers. Hij antwoordde zonder zich om te draaien. ‘Het is zo jammer dat je het niet mag aanraken.’

Zodra hij een blik over zijn schouder wierp liet ik los.

Bij de uitgang van de laatste zaal moest ik even op hem wachten. Ik zag de viltstift nog door zijn handen gaan toen hij in de deuropening verscheen.

De vloer en de wanden van de snackbar aan de overkant van het plein waren identiek betegeld. Aan het systeemplafond hingen verkleurde reclameslingers. Onze knieën drukten tegen de onderkant van het tafelblad. Maarten nam een te grote slok cola uit zijn blikje en keek gepijnigd terwijl ik het zout onhandig van m'n vingers likte.

Ik deed alsof ik te weinig ruimte had en schoof een knie tegen die van hem aan. Iets wat Maud zou doen. Maarten trok zijn been weg. Hij liep even rood aan, maar haalde tegelijk zijn schouders op. Ik vroeg of hij het garderobenummer nog had. Terwijl hij onze frietbakjes en servetjes in elkaar drukte, voltooide ik tot zijn verbazing de kraanvogel. Hij wilde het vouwwerkje van tafel pakken, maar ik duwde zijn arm zachtjes opzij. ‘Deze mag iemand anders vinden,’ zei ik.

We zeiden elkaar gedag op de stoep voor de snackbar, met onze handen in de jaszakken. Maarten wiegde even heen en weer op zijn tenen en zijn hakken en draaide zich toen van me weg. Ik wachtte tot hij bijna de hoek om was voordat ik hem begon te volgen. Natuurlijk trof ik hem niet aan op mijn eigen bushalte bij de flats. Dit was nog ergens in het centrum. Maar het was wel hetzelfde type wachthokje waarin hij met een dikke zwarte stift op de achterwand stond te tekenen.

Je kunt zoveel dingen bewaren achter glas. Zo bescherm je iets, leg je het vast om rustig te bestuderen, kan niemand het meer aanraken. Maar onder glas maak je iets ook kwetsbaar, stel je het bloot aan voortdurende observatie. En glas vraagt erom gebroken te worden. In gedachten heb ik dat al honderd keer gedaan, hield ik mijn adem in voor de klap.

Zonder mij te zien gaf Maarten me een hol gevoel in mijn borstkas. Spierpijn in m’n kaken. Deze keer greep ik hem bij de schouders en draaide hem om. Sloot mijn ogen, boog naar voren. Hij schrok, maar zijn mond ontspande zich snel. Ik maakte mezelf los om adem te halen. Mijn vingers gleden in zijn jaszak en haalden de stift tevoorschijn. De metalen houder was nog warm. Ik voelde een paar deukjes en krassen in het oppervlak zitten. Maarten liet het toe dat ik twee zwarte bloemetjes op de rug van zijn hand tekende. De inkt trok in zijn huid. ‘Misschien heb je een muze nodig,’ zei ik en ik voelde me meteen ongemakkelijk. Hij lachte en schudde zijn hoofd. Samen liepen we het bushokje uit. Zijn hand zocht bij iedere stap de mijne, maar hij pakte me niet vast.

Wordt vervolgd...

Saskia Waterman (1982) schrijft korte verhalen, gedichten en graphic novels. Voor Saskia zijn schrijven en tekenen complementair. In Dode Zee staat haar verhaal ‘Brug’, dat ze ook zelf illustreerde. Met zo sober mogelijke beelden, wil ze uitdrukken wat zich niet in tekst laat vatten. Voor wie deze serie volgt, zal ‘Brug’ enkele bekende elementen bevatten…

[slangmagazine]

Ondertekend (6), door Saskia Waterman

Dit is deel vijf van Saskia Watermans beeldverhaal 'Ondertekend'. In #11 Dode Zee staat haar geïllustreerde verhaal 'Brug', en lezers van deze serie zullen enkele bekende personages tegen het lijf lopen.

Lees hier deel 1, deel 2, deel 3, deel 4 en deel 5 terug.

***

In het donker schuifel ik langs de afzetting bij de bushalte. Machines hebben zich de afgelopen dagen door de straat heen gevreten en zijn weer afgevoerd. Het opengescheurde wegdek is bezaaid met modder. Doorgesneden kabels en leidingen steken uit de aarde. Op de glazen achterwand van het bushokje staan nog steeds twee zwarte bloemetjes. Ik ga zitten op het bankje en wacht. Rond de hoge straatlantaarns hangt een lichte nevel.

Het gebroken schedeltje ligt nu een week op mijn bureau en ik heb het niet aangeraakt. Het pincet heb ik niet teruggelegd en zelfs de bureaulamp heb ik niet versteld. Ik maak nu bijna iedere avond deze wandeling rond de flat. Als een koolmeesje dat vergeefs oefent op de zwaluwtrek. 

Ik leg mijn hoofd een paar keer tegen de glaswand. Natuurlijk heeft dit geen zin. Sla jezelf er doorheen. Je graaft hier niets meer op dan betekenisloze fragmenten. Scherven, splinters, onderhuidse bloedingen, losse zinnen. Maud die vraagt hoe het met me gaat, ook al heeft ze me allang doorzien. Maud die rolt met haar ogen. Die zegt dat ik beter voor mezelf moet zorgen. Grappig en slim zijn is niet genoeg. Al die keren dat ze me een compliment en een duw gaf. Aan de keukentafel, voor de spiegel, op feestjes: Hee, je hoeft ook weer niet zo’n hekel aan jezelf te hebben, muts. Heb maar een hekel aan mij en dan zorg ik wel voor de hekel aan jou. Deal?

Maud die een arm om me heen slaat. Jouw probleem is dat je denkt dat hij er nog steeds is. Hoor wie het zegt, roep ik bijna hardop. Bijna.

Naast de knop op het laatste voetgangerslicht zijn twee ronde stickers geplakt. Ik herken ze al van een afstandje, ik hoef ze niet meer van dichtbij te zien. Waren die zwarte bloemen maar gewoon reclame voor een obscure band, een drankje, een kledingmerk. Dan had ik iets kunnen kopen en dan was het klaar geweest.

Eenmaal weer binnen laat ik het donker. Ik schop mijn schoenen uit en laat mijn jas op de vloer liggen. Door de openstaande gordijnen glinsteren tientallen lichtjes van televisieschermen in andere kamers. Ik werp een blik in de brandgoot. De zwaluw is weg. Tussen de beschimmelde broodkruimels is een leeg plekje achtergelaten. Ik zet me af op de vensterbank om beter onder het raam te kunnen kijken. Onder mijn handpalm voel ik weer een kleine bolling. Deze keer haal ik mijn gewicht er tijdig af. Voor het raam ligt een nieuw vogelschedeltje. Alles erop en eraan en nog een beetje klam.

Ik verplaats het schedeltje naar het bureau. Hij staart me aan vanaf het werkblad, naast de resten van afgelopen week. Langzaam laat ik mezelf op het bed zakken, probeer geen geluid te maken. Door de kleine lege oogkassen tegenover me spelen flauwe schaduwen. Lichtvervuiling. Ik bestudeer de twee verschillende snaveltjes, maar ik durf niet te zeggen of er een zwaluw tussen zit. Zoiets hoefde ik ook nooit te weten.

Zodra ik me languit op de matras uitstrek en mijn ogen sluit, voelt het alsof ik twee keer zo zwaar word. Er ligt iets naast me in dit bed en ik weet niet wat het is. Het is warm. Het prikt en het kriebelt. Het zet uit en zakt weer in, alsof het ademt. Het wil niet tot rust komen, het houdt me vast, alsof ik elk moment zou kunnen verdwijnen. Het is geen liefde meer. In geen enkele zin. Het woelt heen en weer, als de cijfers op mijn wekker. Tegen de ochtend verlaat het pas de kamer.

Ik beweeg me voordat ik m’n ogen open en voel dat ik m’n werkkleren nog aanheb. De pantalon en de pantykousjes zullen striemen op mijn buik en kuiten hebben achtergelaten. Mijn ene arm heeft zich uit de mouw van mijn vestje gewrongen. Ik denk aan de zwarte takken onder mijn raam. Straks in mei zullen die bomen haast weer bezwijken onder bloesem. Ik stel me voor dat ik dan in de brandgoot durf te zitten, met één been over de rand geslingerd. Gekleed in die fleurige zomerjurk, mijn blote voet bungelend tussen de bloemblaadjes.

Wordt vervolgd…



Saskia Waterman (1982) schrijft korte verhalen, gedichten en graphic novels. Voor Saskia zijn schrijven en tekenen complementair. In Dode Zee staat haar verhaal ‘Brug’, dat ze ook zelf illustreerde. Met zo sober mogelijke beelden, wil ze uitdrukken wat zich niet in tekst laat vatten. Voor wie deze serie volgt, zal ‘Brug’ enkele bekende elementen bevatten…

[slangmagazine]

Ondertekend (5), door Saskia Waterman

Dit is deel vijf van Saskia Watermans beeldverhaal 'Ondertekend'. In #11 Dode Zee staat haar geïllustreerde verhaal 'Brug', en lezers van deze serie zullen enkele bekende personages tegen het lijf lopen.

Lees hier deel 1, deel 2, deel 3 en deel 4 terug.

***

‘Buona sera. Wat zal het zijn?’ vroeg de ober die bij onze binnenkomst nog bezig was met een kruiswoordpuzzel in een Turkse krant.

‘De shoarma,’ antwoordde Maarten droogjes. Ik bestelde een pizza. ‘Kom op. Hij doet al die moeite om Italiaans te lijken.’ ‘Dus? Moet ik meedoen?’ ‘Nou. Ik heb trek in pizza. Lekker, goedkoop, ranzig.’ ‘Tuurlijk.’ Ik stak mijn tong uit. Ik dronk rode wijn, Maarten cola. Hij droeg zijn haar los die avond, het was pluizig van de wind. We keken om de beurt naar het plastic fruit aan het plafond, naar de kwastharen in de muurverf, de barst in de plavuizen.

Na een minuut of tien gaven we het op en begonnen we schoorvoetend elkaar te vragen wat we verder eigenlijk deden, zoal. Ik zei dat ik daar liever niet over nadacht. Maarten trok een vies gezicht boven zijn cola. ‘Aanstellerij.’ Ik vroeg me af wat Maud zou zeggen. In haar eerste mailtjes aan hem had ik dat nog makkelijk kunnen invullen. Ik wou dat ik net zo licht kon praten als zij, vrijblijvend en tegelijk onverstoorbaar. Voor haar was het net zo goed een rol geweest. Het was een manier van lachen, een manier van bewegen die ik inmiddels kon dromen. 

‘Denk jij dat er leven is na de dood?’ Maarten nam een grote hap uit zijn broodje shoarma en keek opzij. ‘Na de dood,’ herhaalde ik, ‘Leven?’ ‘Hoezo?’ ‘Gewoon.’ ‘Daar denk je aan als je pizza eet?’ ‘Waarom ook niet?’ ‘Waarom ook niet, nee.’ Hij legde het broodje op zijn bord, vouwde zijn handen tegen elkaar. ‘Ik denk niet dat er iets is. Tenminste, ik hóóp dat er niets is.’ 

Ik leunde weer naar hem toe, over de doffe glazen, het plakkerige bestek. Over de kringen die de vorige gasten op het tafelblad hadden achtergelaten. ‘Ik heb mijn opa gezien toen hij was opgebaard,’ vertelde hij. ‘Mijn tante zei dat het nodig was, dat je dan pas echt beseft dat iemand dood is. Maar hij voelde alleen maar heel koud aan. Voor de rest was het gewoon alsof hij sliep. Onder de kist stond een soort koelapparaat dat om de paar minuten aansloeg, als een vriezer. Ik schrok me de pleuris. Elke keer. Het was alsof hij elk moment wakker kon worden, en ik zat daar maar te hopen dat hij dat niet zou doen. Het was alsof we 'm levend gingen begraven.’

Dat is wat ik nu doe. Iemand levend begraven.

Het duurde lang voordat we de rekening kregen. Maarten raakte geïrriteerd en de irritatie bleef hangen tussen zijn schouders. Ik stopte mijn jaszakken vol met pepermuntjes. Buiten trok ik mijn sjaal op tot over mijn neus. ‘Ninja.’ Maarten lachte, rechtte zijn rug weer. ‘Je kunt me niet zien.’ Ik sloot mijn ogen. ‘Ik ben onzichtbaar.’ ‘Keep the day job.’ ‘Vind je?’ Ik opende mijn ogen weer. ‘Jij bent te lief om een ninja te zijn.’ Hij kon niet zien dat ik bloosde onder mijn sjaal. Ik maakte een klein werpgebaar naar hem: ‘Onzichtbare shuriken.’ Maarten dook opzij. ‘Mis.’ Ik deed mijn wanten aan. Haar wanten eigenlijk, ik had ze gevonden in de vensterbank naast de voordeur. Verstandig. In het voorjaar kon het inderdaad toch koud zijn. ‘We gaan nog wel iets leuks doen, hè?' vroeg ik. Maarten wreef even over mijn bovenarm en zei me gedag.

Eén voor één losten de pepermuntjes op in mijn mond. De motregen kleefde tussen mijn wimpers en mijn wangen gloeiden.

Wordt vervolgd…



Saskia Waterman (1982) schrijft korte verhalen, gedichten en graphic novels. Voor Saskia zijn schrijven en tekenen complementair. In Dode Zee staat haar verhaal ‘Brug’, dat ze ook zelf illustreerde. Met zo sober mogelijke beelden, wil ze uitdrukken wat zich niet in tekst laat vatten. Voor wie deze serie volgt, zal ‘Brug’ enkele bekende elementen bevatten…

[slangmagazine]

Op de kraakzolder werd alles kraakhelder, door Bart J.G. Bruijnen

Na een feestelijk academisch leven van een jaar of dertien in Utrecht, waarin hij maar liefst één studie wist te voltooien, woont de schrijver Bart J.G. Bruijnen nu al ongeveer dertien jaar in Waalre, het Brabantse dorp waar het gemeentehuis hooguit eens per jaar brandt. Lees hier elke woensdag een stuk van zijn “nonsenseproza”.

De tijden dat Frits Pauw op een willekeurige zomerdag zijn dealers een exemplaar van Sun Tzu’s Winnen Zonder Strijd cadeau gaf, liggen ver achter hem. Misschien had hij meer dan twee boeken op voorraad moeten nemen, maar misschien had hij ook gewoon te veel dealers. Enfin, de kwestie speelt niet meer.

Toen bleek dat hij zijn sigaret helemaal verkeerd vasthield heeft hij nog drie jaar geprobeerd om de goede greep aan te leren. Tevergeefs. En hij stopte er toen maar mee. Met pijn in zijn hart nam hij afscheid van zijn cardioloog. Maar Frits zou niet Frits heten als hij geen Frits heette en hij stortte zich vol overgave en al overgevend op een volgend project en dat had alles te maken met spreadsheets. Frits ging met spreadsheets naar bed en hij stond ermee op.

  De vrienden van Frits konden geen samenzijn met hem meemaken zonder dat hij het over matrices of matrixen had. Toen MS Office Excel 2007 uitkwam lukte het Frits om 1.048.331 van de 1.048.576 rijen te tellen en zelfs 16.381 van de 16.384 kolommen! Ja, Frits kon blind over rekenbladen dromen zonder met zijn ogen te knipperen.

  Velen zullen het dan ook niet verwonderend vinden dat Frits het na verloop van tijd schopte tot Excelinspecteur. En wel bij het gerenommeerde keuringsinstituut KIWA!  Eerst was hij nog gewoon Excelinstructeur, maar al gauw bleek dat hij weinig geduld had. Hij had namelijk nogal dunne schijt aan mensen met een luie en afwachtende Lotus-1-2-3-houding. En afwezig zijn tijdens de lesmomenten dat hij dingen voor moest doen, daar deed hij alles voor. Al met al was hij keurig geknipt als inspecteur annex controleur annex verificateur.

  Veel mensen krijgen een verkeerd, bevooroordeeld beeld als ze voor de eerste keer van het begrip Excelinspecteur horen. Maar een Excelinspecteur is allerminst zomaar een inspecteur annex controleur annex verificateur. En dat komt natuurlijk omdat iedereen weet dat een inspecteur doorgaans hetzelfde kan als vijftien en een halve kilo gemiddelde aardappels na precies drie maanden vmbo. (Let wel, ik heb het hier over gemiddelde aardappels!) Maar een Excelinspecteur kan meer. Een Excelinspecteur moet namelijk kunnen rekenen!

Ach, dat het vak zo ontzettend veel onbekendheid geniet kunnen we natuurlijk niemand kwalijk nemen. Het is ook een betrekkelijk nieuw vak. Maar daar komt verandering in. Binnen nu en twee, drie jaar heeft elke ondernemer een brief in de bus gekregen dat zijn spreadsheetsoftware geijkt dient te worden. Nou ja, elke ondernemer… Alleen ondernemers die weleens met een rekenblad te maken hebben, natuurlijk.

  Dat ijken van Excel (en andere spreadsheets) is geen flauwekul. Het is niet alleen in het leven geroepen om de overheid of stalinistische takken daarvan aan geld te helpen. Nee hoor! Spreadsheets ijken is van levensbelang. Daarom is het goed dat Frits vandaag of morgen ook bij u aan de deur komt.

  En de mensen die denken dat ze hun eigen Excel wel kunnen ijken, die kunnen beter nog een ritje op de koude kermis maken. Het is zeker niet een beetje 1 en 2 invullen en dan kijken of de ‘intelligent cell recomputation’ in de derde cel ook echt 3 neerzet. Daar zijn heuse tabellen voor en zo! Tabellen met reeksen. Reeksen met getallen, maar ook met cijfers. Allemaal complex en zo en nog niet eens chronologisch of alfabetisch.

Technisch verhaaltje misschien, maar het is niet anders. En meer ga ik ook niet verklappen. Morgen komt Frits namelijk mijn groen met witte icoontje aanklikken. Rataplan, ratado, ratacheck, rata-act.

[slangmagazine]

Genetische marsipulami, door Bart J.G. Bruijnen

Na een feestelijk academisch leven van een jaar of dertien in Utrecht, waarin hij maar liefst één studie wist te voltooien, woont de schrijver Bart J.G. Bruijnen nu al ongeveer dertien jaar in Waalre, het Brabantse dorp waar het gemeentehuis hooguit eens per jaar brandt. Lees hier elke woensdag een stuk van zijn “nonsenseproza”.

‘Never a dull century,’ zei God.

God moest lachen en lachte: ‘Ja, dat zeg je goed, al versta ik geen buitenlands.’

Intussen was God erbij komen zitten. Hij stak een sigaret op en God vroeg of hij er ook een mocht.

God en God onderbraken hun boeiende gesprek en riepen vanaf de overkant naar God: ‘Hee, was jij niet gestopt met roken?’

‘Nee hoor,’ antwoordde God. ‘Ik ben dirk-poep-in-’t-handje niet! Ik stop wel als ik dood ben. Het is alleen dat ik niet meer bij de sigarettenwinkel op de hoek kom.’

‘Waarom is dat dan?’ vroeg God, terwijl hij opkeek van zijn boek.

‘Ik ben nou eenmaal bang om verkracht te worden,’ zei God. ‘Maar wat zit je me raar aan te kijken, man?’

‘Heb je het tegen mij?’ vroeg God.

‘Ja, drolflap, heb ik iets van je aan of zo?’

‘Eh, nee.’

‘Mooi!’

‘Ik wilde alleen weten of je me misschien zou kunnen helpen.’

‘Altijd!’

‘Kun je misschien even mijn schoenen uittrekken?’

‘Hoe kan ik nou jouw schoenen uittrekken als ik die niet aanheb?’

De sfeer was als een mes. En messen zijn om te snijden.

*** 

Daar kwam God aanlopen en dat was maar goed ook, want God kon dingen altijd goed sussen en iedereen wist dat er niet veel voor nodig was om God door het lint te laten gaan en het was al zo goed als veel.

‘Het is maar goed dat ik aan kom lopen,’ zei God. ‘Ik voel dat het uit de hand en spuigaten loopt. Wat is er precies aan de knikker?’

‘Nou, hij begon,’ zei God.

‘Wat heb ik ermee te maken?’ riep God verontwaardigd.

‘Ik bedoel jou niet,’ zei God. ‘Ik bedoel God.’

‘Ja maar hij zat met een oog naar mij te kijken en zo,’ zei God. ‘En tevens naar.’

‘Doe eens lekker normaal, man!’ bulderde God.

‘Nee, jij ziet er tof uit!’ schreeuwde God.

*** 

‘Sus, sus!’ zei God, met bedarende gebaren. ‘We zijn hier niet alleen en we zullen het allemaal zowel samen als met elkaar moeten rotten. Zo meteen komt God met de pizza’s en dan moeten we natuurlijk ook elkaar een stukje van onze pizza gunnen.’

God en God keken elkaar eventjes zwijgend en precies even schuldig aan. Toen gaf God God een hand en God deed hetzelfde. Terwijl ze dat deden vulde de ruimte zich met de geur van pizza’s met extra veel pizzageur.

God liet de pizzadozen bijna uit zijn handen vallen en God stortte zich op de pizza’s.

*** 

‘Voor wie was de Pizza Quattro Formaggi?’ riep God.

‘Yo! Hiero!’ schreeuwde God vanaf de wc. ‘Wacht even. Hoeveel kazen zijn het eigenlijk?’

‘Gorgonzola, mozzarella, pecorino en taleggio,’ zei God, terwijl hij de laatste hand legde aan het repareren van de klink van de wc-deur.

‘Nee, dat er gorgonzola op zit en tevens mozzarella, pecorino en taleggio weet ik wel. Dat vroeg ik ook niet. Mijn vraag was hóéveel kazen het zijn!’

‘Vier!’ riepen God, God en God tegelijkertijd. God, God, God en God ook.

‘Drie!’ riep God, maar God, God en God ook. En God, God en God trouwens ook.

‘Nee, vier!’ riep God.

‘Nee, drie!’ riep God.

Zo ging het door tot de pizza’s koud werden.

‘Maar vier is in ieder geval ook drie,’ zei God toen ineens zachtjes en slim.

God moest lachen en iedereen lachte met hem mee.

‘Jij hebt gelijk,’ zei God tegen God.

‘Nee, jij hebt gelijk!’ zei God tegen God.

‘Nee, jij hebt gelijk!’ zei God tegen God.

‘Nee, jij hebt gelijk!’ zei God tegen God.

‘Nee, jij hebt gelijk!’ zei God tegen God.

‘Nee, jij hebt gelijk!’ zei God tegen God.

‘Nee, jij hebt gelijk!’ zei God tegen God.

‘Nee, jij hebt gelijk!’ zei God tegen God.

‘Nee, jij hebt gelijk!’ zei God tegen God.

‘Nee, jij hebt gelijk!’ zei God tegen God.

‘Nee, jij hebt gelijk!’ zei God tegen God.

‘Nee, jij hebt gelijk!’ zei God tegen God.

‘Nee, jij hebt gelijk!’ zei God tegen God.

[slangmagazine]

Ondertekend (4), door Saskia Waterman

Dit is deel vier van Saskia Watermans beeldverhaal 'Ondertekend'. In #11 Dode Zee staat haar geïllustreerde verhaal 'Brug', en lezers van deze serie zullen enkele bekende personages tegen het lijf lopen.

Lees hier deel 1, deel 2 en deel 3 terug.

***

Het is november en ik kom gewoon terug uit mijn werk, zoals ik al deze maanden ben blijven doen. Ik stap nu uit bij de laatste halte die op de route in gebruik is en wandel verder naar de flats. Wanneer ik langs een plantsoen met afgekloven speeltoestellen loop, controleer ik in het voorbijgaan of de aarde hier in de hoeken misschien is omgewoeld.

Mijn woonwijk is niet lang na een oorlog gebouwd. Dit is waar mensen televisie kijken terwijl ze wachten op het avondeten. Ter hoogte van de opgeheven bushalte is in de loop van de dag het asfalt al uit de weg gebikt. Een paar kinderen rennen gillend rondjes rond een geparkeerde graafmachine. Er staat iemand bij de halte te wachten. Een magere schaduw die me doet denken aan Maud en ik kijk snel een andere kant uit. Haar ouders zouden mij bellen, hadden ze beloofd. Zodra. In het geval dat. Als er zich.

Ik besluit om vandaag boodschappen te doen in de dure supermarkt. Ik pak meer uit de schappen dan dat ik nodig heb, meer dan ik nu door mijn keel kan krijgen. Ik druk het puntje van m’n neus heel zachtjes tegen de glazen deur van een vriezer. Alsof ik niet kan kiezen tussen erwtjes of sperzieboontjes.

Ik kom op adem. Herinner me dat Maarten die eerste ochtend een glas melk dronk en probeer dat nog beter te onthouden. We wandelden graag door de stad na sluitingstijd. Onze weerkaatsing in de donkere etalages deed me vaak nog even omkijken. Daarom struikelde ik zo vaak, en hij vond het lief. Ik heb me altijd iets te graag laten vertellen dat ik mooi was.

Ik reken af. Naast de supermarkt worden restpartijen kleding verkocht. Tussen de regenplassen staat een paspop zonder hoofd. Ze draagt een gebloemde zomerjurk. Ik heb geen jurk nodig. Ik heb geen jurk nodig om te dragen in het bijzijn van anderen. Ik heb een jurk nodig om mezelf van binnen te kleden, los van mijn lijf. Het bloemmotief speelt door mijn handen. Dit kan ik me niet veroorloven. Het voelt zo goed.

Bij de halte staat nog steeds iemand te wachten, ook al is de straat afgezet met plastic linten. Alsof het een plaats delict is. Ik kijk weer weg en loop er zo snel mogelijk langs. Als Maud me zou zien, zou ze zeggen dat het wel lijkt alsof ik moet overgeven. Ze zou mijn tassen overpakken om te kijken wat erin zit. Vragen wat ik met een jurk moet. Leuke jurk. Met me meelopen en tegen niemand in het bijzonder roepen dat we allang uit die rotflat weg zouden moeten zijn. Ik zou haar het donorkaartje teruggeven. Zou ze dan nog beginnen over het briefje met Maartens mailadres? Gekkie, zou ze misschien zeggen. Dat zou jij niet doen. Dat zou jij nooit durven. Ik glimlach nog terwijl ik de deur van mijn kamer open. De brandwerende deuren in de gang die alle licht en lucht tegenhouden. De fietsenkelder. De vloerbedekking en de gordijnen die je van de vorige huurder kon overnemen. Het leek allemaal zo veilig en verstandig toen we hierheen kwamen, niemand kenden, ons inschreven en elkaar als huisgenoot kregen toegewezen. Onze studies hadden we allebei gekozen uit kleurige folders.

Ik zet de tassen naast mijn bureau. Op het werkblad ligt een gebroken vogelschedeltje, in een cirkel van gesorteerde botsplinters. Alles is klaargezet voor een reparatie. Mijn pincet is van het wastafelplankje gepakt. Het flesje houtlijm is uit de la gehaald. Zelfs de arm van de bureaulamp is een stuk naar beneden getrokken. Of had ik die gisteravond al zo staan? Ik loop naar de vensterbank – inderdaad, leeg. 

Buiten schuiven koplampen en remlichten stilletjes door de verte. De nacht boven de stad is donkerbruin. Natte boomtakken maken stuiptrekkende bewegingen. In de brandgoot ligt een zwaluw. Tussen de broodkruimels van vanochtend heeft hij zichzelf opgerold tot een bijna volmaakt bolletje. Ik open het raam, klim op de vensterbank en schuif mijn benen één voor één naar buiten. Laat mezelf naast het vogeltje op de betonnen vloerplaat zakken. Het beweegt niet. Het waait en de leuning waar ik me aan vastklamp is laag, dus ik blijf gehurkt zitten. Aan het eind van de brandgoot zie ik nog net een smal trappetje om de hoek van het gebouw verdwijnen. Hoe lang zal het duren voordat zo’n zwaluw volledig is vergaan, in de kou, op de zevende verdieping?   Ik laat hem liggen. Eenmaal binnen sluit ik de gordijnen. Mijn telefoon licht op. U heeft één nieuwe voicemail. Nieuw bericht. Vandaag. Om. Zeventien uur. Achtendertig. Een paar tellen stilte, die ik direct uit mijn geheugen wis. In de keuken slaat de vriezer aan. In de muren rammelt iets. Water, verwarming, vage gesprekken. Paarse muren – ik heb nooit de moeite genomen om ze over te schilderen.

Ik houd de gebloemde jurk omhoog voor mijn lijf, bekijk mezelf in de spiegel op de gang. De boodschappen staan in de koelkast, ik heb geen honger. Ik denk dat ik liever nog even naar buiten ga. Gewoon. Gewone dingen maken me bang. De normale gang van zaken, het dagelijks leven. Dat is waar ik uiteindelijk dood aan zal gaan, net als iedereen.

Wordt vervolgd…



Saskia Waterman (1982) schrijft korte verhalen, gedichten en graphic novels. Voor Saskia zijn schrijven en tekenen complementair. In Dode Zee staat haar verhaal ‘Brug’, dat ze ook zelf illustreerde. Met zo sober mogelijke beelden, wil ze uitdrukken wat zich niet in tekst laat vatten. Voor wie deze serie volgt, zal ‘Brug’ enkele bekende elementen bevatten…

[slangmagazine]

Andere Getijden, door Bart J.G. Bruijnen

Na een feestelijk academisch leven van een jaar of dertien in Utrecht, waarin hij maar liefst één studie wist te voltooien, woont de schrijver Bart J.G. Bruijnen nu al ongeveer dertien jaar in Waalre, het Brabantse dorp waar het gemeentehuis hooguit eens per jaar brandt. Lees hier elke woensdag een stuk van zijn “nonsenseproza”.

Zie de maan kijkte geschrokken op zijn rapport. Een onvoldoende voor Nederlands! Daar krijgde hij vast en zeker straf voor thuis.

  Misschien komde het ook wel omdat hij niet echt goed ligde in de klas. Met een naam als Zie iste hij nogal het pispaaltje en als maan hebde hij natuurlijk ook zijn stonden.

  Zie loopte altijd en overal alleen en zijn klasgenoten scheldden hem voortdurend uit dat hij door de bomen schijnde, blinkte en glimde. Dat blinken en glimmen daar kande hij zo goed als niks aan doen. Hij iste namelijk allergisch voor bomen. Van bomen krijgde hij zelfs pukkeltjes en tijdens een aanval zendde hij per dag wel twaalf vaginamonologen naar zowel de Quote als de Kempener Koerier. Nooit wordde er een geplaatst, maar daar doede Zie het ook niet voor. Daar geefde hij naar eigen zeggen ook nogal belabberd weinig om. Hij schrijfde niet voor zijn plezier. Hij leesde trouwens ook niet graag, maar dat weette u waarschijnlijk al.

  Nee, Zie zijn liefde gade uit naar slapen. Soms slaapte hij zelfs dertig keer per dag. En hij trekte er zich niks van aan wat anderen ervan zegden. Hij vindde het gewoon zalig, fijn, lekker én de overlap van die drie!

  Door al dat geslaap valde Zie enorm af. Hij eette namelijk verrekte weinig door al die dutjes. Zijn energiegebrek geefde hem het cadeau dat hij lijdde aan hallucinaties en waanideeën. Hij verzinde van alles en nog wat bij elkaar. Al doede je hem een blinddoek om, hij ziede nog steeds dingen als een stoomboot die aankomde met op het dek een of andere knecht die stade te lachen.

En dat vindden de mensen eng. Nee, de ikjes en jijtjes loopten graag een blokje om als Zie ineens opduikte.

  Maar Zie draagde zijn lot met trots. Het slade tenminste nergens op en dat kande niet iedereen zeggen, al zingden sommigen het stiekem wel.

[slangmagazine]

Verboden voor en/of na homo's, door Bart J.G. Bruijnen

Na een feestelijk academisch leven van een jaar of dertien in Utrecht, waarin hij maar liefst één studie wist te voltooien, woont de schrijver Bart J.G. Bruijnen nu al ongeveer dertien jaar in Waalre, het Brabantse dorp waar het gemeentehuis hooguit eens per jaar brandt. Lees hier elke woensdag een stuk van zijn “nonsenseproza”.

Als je gewaarschuwd bent door een gewaarschuwd man, ben je in feite twee keer gewaarschuwd. Minstens!

Er is nogal wat onduidelijkheid over of er verder verband bestaat tussen het aantal waarschuwingen dat je krijgt en het aantal mannen waar je dan voor telt. Als je twee keer gewaarschuwd bent, tel je dan voor vier? En als je drie maal gewaarschuwd bent, tel je dan voor zes (2 + 2 + 2) of voor acht (2 x 2 x 2)? Of blijf je gewoon voor twee tellen ongeacht het aantal waarschuwingen dat je krijgt?

  Niet alleen frappant is het, maar ook opvallend en misschien zelfs opmerkelijk dat een uiting als ‘een gewaarschuwd man telt voor twee’ zo ingeburgerd is, terwijl ze juist meer vragen oproept dan antwoorden geeft.

  Geen wonder dat er steeds meer stemmen zijn die kreunen om een herwaardering van onze uitdrukkingen. In vergetelheid geraakte gezegden krijgen daarbij ook welverdiende aandacht en dan hebben we het niet over flauwigheden als ‘als de kut van huis is, dansen de meisjes op tafel’. Zowel in de jaren negentig (vorige eeuw) als in Huize Vorvolaka werden prachtige zegswijzen gebruikt die van de ene op de andere dag verzwegen werden. Neem nu een juweeltje als ‘hij heeft zeker een wc in zijn zwembad’. Nu zijn er natuurlijk altijd meer puisten dan uitdrukkingen, maar deze is zeker rijp en opvallend. De spijker op z’n kop. Je vraagt je af waarom er geen gebruik meer van gemaakt wordt. Een vergane frase van gelijke strekking: ‘nou, die heeft zijn zuignap in de bovenste la liggen’. Nergens hoor je die meer en dat terwijl de nuance zo treffend is.

  Is het niet uitermate bevredigend om een kist vol geslepen gereedschap tot onze beschikking te hebben als we willen vertellen dat iemand zo gek als de som van zijn delen is? Waarom zouden we ons blijven behelpen met vergelijkingen met deuren en dergelijke?

  Wij pleiten derhalve – en met wij bedoel ik dan ik – voor een heropleving van vergeten spreekwoorden en gezegden als ‘voor speler A t/m V is het veld even nat’, ‘het varken weet echt wel hoe zijn krul draait’ en ‘hij heeft de stront aan zijn nieren hangen’. Gebruik ze gewoon eens een volgende keer als je bij de kapper bent. Of bij je tante. Of misschien is jouw tante wel kapper. In dat laatste geval heb jij een ideale situatie om eens te testen of de kracht van de herhaling inderdaad zo sterk is.

  Het niet in het bezit zijn van doekjes, of er op andere manieren geen toegang toe hebben, is vaak de reden dat men ergens geen doekjes om kan winden.

  Dat is zo. Misschien is het nu nog onduidelijk, maar vroeg of laat krijg ik klein gelijk!

[slangmagazine]

Ondertekend (3), door Saskia Waterman

Dit is deel 3 van Saskia Watermans geïllustreerde verhaal 'Ondertekend'. Lees hier deel 2 en deel 1 terug.

***

Ben ik op die dag in maart misschien ook te voet naar de theesalon gegaan? Zou goed kunnen. Ik weet het niet meer precies. Soms, als ik om de één of andere reden zenuwachtig ben, ga ik liever niet met de bus naar mijn werk. Ik had die dag en dat tijdstip gekozen omdat ik de ochtendshift in m’n eentje zou draaien. Het was al een halve week slecht weer, dus ik gokte erop dat er ook die morgen nauwelijks gasten zouden zijn. Geen kinderwagenclubjes in ieder geval. 

Eenmaal in het park durfde ik niet meer recht voor me uit te kijken. Ik opende de zaak, deed de overgebleven afwas van gisteren drie keer en wachtte af. Zodra ik hem buiten zag verschijnen, draaide ik mijn rug naar de voorpui toe. Hij liep niet meteen vanaf het modderige grasveld naar binnen. De terrasplanken bleven een paar minuten lang kraken. Van de ene hoek naar de andere, en weer terug. De sigarettenlucht proefde ik zodra de deur werd geopend. Het deed me stiekem grijnzen. Hij wist zich net zo min een houding te geven als ik. Tekende denkbeeldige figuurtjes op het tafelblad met de onderkant van z’n aansteker.   Hij keek niet op van de menukaart toen hij een glas melk bestelde. Toen ik het kwam brengen, bleef hij door de pui naar buiten staren. Het was gaan regenen en het geratel op het dak maakte me weer een beetje rustig. Ik hield mezelf bezig door de theedoeken opnieuw te vouwen en hoorde hem dus niet met het lege glas terugkomen naar de toonbank. Hij vroeg iets te luid naar de appeltaart, ik schrok, hij viel stil en ik keek hem net iets te lang aan. ‘Wacht even,’ zei hij. ‘Jij was met haar mee. Jij hielp haar weer omhoog toen ze viel.’ Hij wreef wat over zijn neus. Ik schoot in de lach, schudde m’n hoofd. ‘Ik denk niet dat ze nog komt.’ Hij keek maar weer naar de appeltaart. ‘Maud zoent niet graag met rokers,’ liet ik me ontvallen. Hij boog langzaam naar voren en liet zijn voorhoofd zachtjes op de toonbank botsen. Ik zette een schoteltje met een punt appeltaart naast zijn gezicht neer. ‘Joh. Je bent niet de eerste.’

Voor mezelf had ik een warme chocomel gemaakt. Ik vouwde mijn vingers rond de mok en stelde me voor dat de warmte van zijn handen kwam. Hij had zijn nagels idioot kort geknipt. Zijn halflange haar droeg hij die ochtend in een laag staartje. In zijn gezicht telde ik drie sneetjes van het scheren. Misschien had ik iets onverstandigs gedaan, bedacht ik toen al.

We hadden niks om over te praten, totdat er een koolmeesje op het terras landde en over de planken heen en weer bleef trippelen. ‘Ha, ze zijn weer in het land,’ zei ik. ‘Dit zijn m’n favoriete vogeltjes.’ Hij lachte. ‘Koolmezen zijn geen trekvogels.’ Zijn mond bleef lachen, maar hij fronste zijn wenkbrauwen. ‘Dus je werkt in het park en je hebt een lievelingsvogeltje, maar je doet geen moeite om je te verdiepen-’ Ik stak mijn tong uit. Het koolmeesje fladderde op en kwam terecht op een terrastafel die pal naast de onze stond, aan de andere kant van de glazen pui. Op mijn ellebogen leunde ik een klein beetje naar voren. ‘Maud zei dat je vogelschedeltjes verzamelt.’ Hij grijnsde. ‘Ik doe ook minder ranzige dingen. Zeg dat maar tegen d‘r.’ En hij stelde zich voor. Maarten.

Het bleef miezeren en hij begon te vertellen dat de schedel van een koolmeesje wel erg bewerkelijk was, maar niet onmogelijk om te prepareren. Hier in de theesalon kon je bijna alles vinden wat je nodig had. Messen natuurlijk, en de spoelkeuken kwam ook goed van pas. Je kon het vogelkopje in een thee-ei stoppen en dat met heet water in zo’n jampotje (uit dat rek met streekproducten) een week lang op die warmhoudplaat zetten. Dan zouden de laatste vleesresten verteren en in het vocht oplossen. ‘Help me herinneren dat ik jou nooit achter de toonbank laat komen,’ zei ik. ‘Hoeft ook niet. Ik zou het anders aanpakken.’ Als kind had hij eens een dode vogel in de achtertuin begraven en een jaar later weer boven de grond gehaald. Zo was het begonnen. Nu zat hij op kamers en gebruikte hij een paar plekjes in de stad waar niemand acht op sloeg. ‘Een soort wildtuinieren.’ Daar grinnikten we allebei om. ‘Je zou er een mooi hangertje van kunnen maken,’ zei hij ten slotte.

 Hij vroeg me of het nog zin had om Maud weer te mailen. ‘Je kunt mij ook een mailtje sturen,’ antwoordde ik.

Ik weet niet of ik iets verkeerd heb gedaan. Had hij maar gezegd dat ik iets verkeerd deed. Of dat hij niets wilde beginnen met meisjes die korter haar hadden dan hij zelf.

Wordt vervolgd... Saskia Waterman (1982) schrijft korte verhalen, gedichten en graphic novels. Voor Saskia zijn schrijven en tekenen complementair. In Dode Zee staat haar verhaal ‘Brug’, dat ze ook zelf illustreerde. Met zo sober mogelijke beelden, wil ze uitdrukken wat zich niet in tekst laat vatten. Voor wie deze serie volgt, zal ‘Brug’ enkele bekende elementen bevatten…

[slangmagazine]

Vormgever Bas Bakx was het lange wachten op het nieuwe nummer zat. Dus bouwde hij zijn eigen drukpers om SLANG te drukken.

[slangmagazine]

Zinloos Geduld, door Bart J.G. Bruijnen

Na een feestelijk academisch leven van een jaar of dertien in Utrecht, waarin hij maar liefst één studie wist te voltooien, woont de schrijver Bart J.G. Bruijnen nu al ongeveer dertien jaar in Waalre, het Brabantse dorp waar het gemeentehuis hooguit eens per jaar brandt. Lees hier elke woensdag een stuk van zijn “nonsenseproza”.

‘Sorry hoor, maar excusez le pardon, zeg maar,’ zei Watson tegen Holmes.

‘Het is evident, mijn beste Watson, bijna zoete koek,’ zei Holmes. ‘Je kunt zien dat het slachtoffer linkshandig was en rechtsogig. Alleen de linkerkant van de kamer hangt namelijk vol met posters van Noam Chomsky en bovendien mist het slachtoffer zijn rechterarm. Over het anachronisme wil ik me overigens niet druk maken.’

‘Welk anachronisme?’ vroeg Watson.

‘Naast de schouw hangt een foto van Noam Chomsky bij de opening van het wereldcomedyfestival in Tripoli in 2015. Ik ben van veel markten thuis, maar ik ben godverdomme Dr. Who niet! Bovendien is tijdreizen passé. Je kent mijn methoden, Watson! Maar waar was ik?’

‘Bij de missende rechterarm van het slachtoffer,’ zei Watson.

‘Juist! Het kan niet anders dan dat de dader een Jood is. Het moordwapen, een mes, was vorige week in de aanbieding bij de plaatselijke marskramer. Als de dader echt voor kwaliteit zou gaan had hij wel een paar weken gewacht en was hij dan wel naar Victorinox Zwitserland gefietst. Kijk, in dezelfde maand dat ze de voorjaarscollectie introduceren, bieden ze de najaarscollectie voor de helft van de prijs aan. En dan heb je het goeie spul!’

‘Dat is wel een eind fietsen,’ sms’te professor Moriarty.

‘Hm, ja, ja,’ mompelde Holmes. ‘Met een Batavus is het goed te doen. Als je deze week een Batavus koopt krijg je trouwens een tweede stuur gratis.’

‘Tegen wie heb je het?’ vroeg Watson.

‘Leid me niet af!’ snauwde Holmes. ‘Even kijken… O, ja! Het slachtoffer was ook een Jood. Kijk maar goed, nergens in zijn kamer is een swastika te zien. Maar: dat is nog geen bewijs! Er zijn bijvoorbeeld voldoende niet-Joden die te lui of te onhandig zijn om een swastika in hun kamer op te hangen. Verder zijn er duidelijk bijtsporen op het lichaam van het slachtoffer aanwezig. Alleen Joden bijten elkaar. In andere culturen komt dat niet voor. Dat weet een varken zelfs.’

‘Een varken?’ vroeg Watson.

‘Nou, één varken misschien niet. Maar twee varkens zeker! Het belangrijkste is dat het hier gaat om een moord op een Jood door een Jood. Je kunt bijvoorbeeld ook zien dat het slachtoffer met zijn laatste krachten zijn cola nog opgedronken heeft. Anders zou de prik uit de cola gaan en dat is natuurlijk zonde. De stand van het rietje is een overduidelijk teken dat de dader meegeholpen heeft. Ook hij vond het blijkbaar jammer om cola van prima kwaliteit te verspillen. Nu zijn tong goed zichtbaar is, begrijp ik ineens waarom het slachtoffer door de mand gevallen is. Men dacht dat hij een groot dichter was maar dat kwam eigenlijk alleen omdat door zijn belabberde uitspraak alles wat hij zei allitereerde. Kortom, we hebben een motief en een dader.’

‘Dus?’

‘Dus onze dader is niemand minder dan onze eigen zondagsslager Sam Cohen!’

‘Sammy Cohen? The one and only? Ik sta perplex!’

‘Als je alles wat onmogelijk is hebt geëlimineerd, moet dat wat in het YouTube-filmpje waarvan het webadres met bloed op de muur geschreven staat allemaal te horen en te zien is de waarheid zijn.’

[slangmagazine]

Ondertekend, door Saskia Waterman (2)

Dit is deel 2 van Saskia Watermans nieuwe, prachtig geïllustreerde beeldverhaal 'Ondertekend'. Lees hier nog even deel 1 terug.

***

Vannacht voelde ik het weer, ergens vlak naast me: een ademhaling, nerveuze droomschokjes, een gewicht op de dekens. Maar ik ben alleen. Ik ben nu echt weer alleen. Iedere dag moet ik me dat opnieuw realiseren. Maarten is weg.

Het lukt me steeds beter om vroeg op te staan. Ik maak het bed nu echt op, trek de plooien uit het laken, schud de warmte uit mijn nachtshirt. Ik dek nu echt de tafel om te ontbijten, en de radio houdt het gesprek gaande. Er staat alleen nog een pan op het aanrecht die nooit is afgewassen. Na al die maanden durf ik het deksel niet meer op te tillen.

Ik kan douchen zo lang als ik wil. Ik kan naakt door het halletje weer naar mijn kamer lopen. De deur van Mauds kamer zit nog steeds op slot.

Rillend trek ik een trui aan. Ik open de gordijnen en het is november. Vandaag houdt alles op achter de flats, maar ik weet dat ergens in het grijs de bogen van de snelwegbrug nog steeds boven de rivierdijk uitsteken. Zo’n gevaarte kan niet in één nacht verdwijnen. Mijn ogen dwalen over honderden ramen zoals de mijne. Koude balkons, een opengescheurde vuilniszak op een noodtrap, kale boomtoppen. Aan de zwarte takken bloeien waterdruppels, schijnbaar uit het niets ontstaan. Ik kan ze aanraken als ik naar buiten klim, als ik in de brandgoot zou stappen die onder mijn raam langs de hele gevel loopt.

Mijn handen zetten zich af op de vensterbank, maar ik voel iets kraken onder mijn linker handpalm. Maarten heeft in zijn haast nog een vogelschedeltje laten slingeren en ik heb het nu half verbrijzeld. Ik schuif het opzij, achter het gordijn en het hoofdeinde van het bed. Druk mezelf weer tegen het glas. De brandgoot is een smalle, lage betonnen bak. Ik kan me niet voorstellen dat er een vluchtend mens in zou passen, maar dieren kunnen zich ook door onmogelijk kleine openingen persen. Een nestkastje, een muizenval. In de keuken pulk ik een sneetje brood uit de vriezer en ik keer terug naar mijn kamer. Voorzichtig kantel ik het raam open. Versplinter de boterham in mijn handen en laat de kruimels naar buiten vallen.

Alle dagen die ik nu door moet komen, het is niet erg als ze allemaal hetzelfde zijn. Ik wacht wel. Ook als er niemand terugkomt.

De bladeren rotten weg op het gazon, zeven verdiepingen lager. In een strook bruin water tussen de bomen en de weg zwemmen een paar eenden rond een omgekieperd winkelwagentje. Ik leun met mijn hoofd tegen de reclamewand van de bushalte. Kijk naar mijn warme adem die in de lucht beslaat. Mijn blik volgt het wolkje, maar valt stil bij twee zwarte bloemetjes op het glas.

Dit is mijn bushalte. Ik kom hier bijna iedere dag. Hoe lang zijn ze er al? Ik wrijf over de dikke stiftlijnen met mijn jasmouw. Ze verdwijnen niet. Ik bevochtig m’n vingertoppen en probeer ze opnieuw van het scherm te poetsen, maar de inkt geeft niet af. Ik stap het bushokje uit, laat mezelf even wankelen op de stoeprand. Pas nu dringt het tot me door dat er helemaal geen verkeer is in de straat. Het haltebord is afgeplakt: tijdelijk opgeheven in verband met werkzaamheden. Ik zal moeten lopen. Ik moet gaan. Het is al te laat.

Wordt vervolgd...

Saskia Waterman (1982) schrijft korte verhalen, gedichten en graphic novels. Voor Saskia zijn schrijven en tekenen complementair. In Dode Zee verschijnt haar verhaal ‘Brug’, dat ze ook zelf illustreerde. Met zo sober mogelijke beelden, wil ze uitdrukken wat zich niet in tekst laat vatten. Voor wie deze serie volgt, zal 'Brug' enkele bekende elementen bevatten...

[slangmagazine]

Achter de schermen #5: januari

De vormgeving van #11/Dode zee is het resultaat van een bijzondere samenwerking tussen SLANG, een vormgever, een kunstenaarsduo en een striptekenaar. Uittredend art director Saskia Buddelmeijer hield hiervan een logboek bij. Deze aflevering: skypesessies tot in de nacht.

Christen of niet: in januari is alles weer op orde. De zorgvuldig geredigeerde teksten stromen binnen – ze zijn prachtig! – en eindelijk kan ik Bas het sein geven om de eerste proeven te maken. Zo nu en dan wapper ik met voorbeelden (het maken van dit nummer is meteen een snelcursus Zwitserse typografie) om erachter te komen waar we het beste naartoe kunnen met het ontwerp, en of Bas daar ook iets mee kan. De concepten die hij stuurt zien er veelbelovend uit.

Bij onze besprekingen krijg ik in de gaten wat het betekent om samen te werken met een industrial designer. Wat ik verwacht is een ontwerper die zijn concepten als een leeuw bewaakt, en die verleid moet worden tot aanpassingen. Wat ik krijg is een ontwerper die bijna geen genoeg krijgt van commentaar maar altijd even kritisch blijft en, toegegeven, dat vraagt het uiterste van mijn kunnen als art director, maar dat maakt het meteen een heel leerzaam proces. Bovendien zorgt de ruimte voor discussie ervoor dat we samen op zoek kunnen naar de beste manier om de teksten tot hun recht te laten komen, en dat is maar goed ook. Want oh, oh, wat zijn die mooi.

Dit is de laatste aantekening van Saskia over het maken van Dode Zee. Op 1 april durven we geen tijdschrift uit te brengen, maar...