„Posiadałem” dziewczynę marzeń. Posiadałem bo oddała mi siebie całą, fakt zdobywałem ją każdego dnia na nowo, poznawałem kolejne wady i zalety. I uwierzcie, że była to dziewczyna marzeń, tak cudowna, tak delikatna i absurdalnie dziecinna. A wszystko zaczęło się kiedy kończyłem gimnazjum trochę czasu minęło bo aktualnie kończę liceum. Nasze pierwsze spotkanie nie było jakoś wyszukane, wyjątkowe, bo kto by się spodziewał spotkać miłość na zatłoczonym chodniku kilka dni przed świętami. Wpadła na mnie śpiesząc się do domu, nic dziwnego przecież każdy w tym czasie chcę być z najbliższymi. Była tak zakręcona jakby wszystko co ją otaczało przestało istnieć, jak się okazało była taka na co dzień. Zostawiłem jej swój numer, tak na wszelki wypadek, nie spodziewając się, że kiedykolwiek coś z tego będzie. Minęło kilka dni a ja całkowicie zapomniałem o tej całej sytuacji, skupiłem się na przygotowaniach do świąt. W dzień wigilii napisała mi krótkie życzenia, nie będę cytował bo nie pamiętam co było w nich zawarte, pewnie zwykłe „wesołych świąt” przecież nawet nie znałem jej imienia więc czego chcieć więcej. W przerwie między świętami a sylwestrem spotkaliśmy się kilka razy, zaczęliśmy się poznawać. Nie była idealna, bo ideałów nie ma. Ale jej wady zawsze wypełniały się z zaletami tworząc mój własny ideał. Miała taki słodki wyraz twarzy, rzadko się uśmiechała, raczej miała spojrzenie niewinnego/przestraszonego dziecka. Z początku musiałem się sporo natrudzić aby zobaczyć jej uśmiech, później było z górki bo cieszyliśmy się jak dzieci na swój widok. Jej włosy były tak delikatne, zawsze przysłaniały jej twarz, lubiłem je, lubiłem jak kładła się na mnie a jej brązowe, roztrzepane włosy wpadały mi do oczu. Spędzaliśmy ze sobą całe dnie, później doszły do tego noce. Wiem, że dziewczyny wyglądają ślicznie umalowane, w sukienkach ale mi wystarczył widok gdy stała w drzwiach swojego pokoju w za dużym sweterku i koku. Potrafiliśmy siedzieć na łóżku z winem czy herbatą i godzinami rozmawiać o pierdołach. Dni mijały, my rozkwitaliśmy a ona płakała z miłości i z tego, że jestem z nią. Za każdym razem, gdy uświadamiała sobie, że kiedyś jej zniknę. Bo przecież nic nie trwa wiecznie – żyła w takim przekonaniu i może miała racje, patrząc z perspektywy czasu. Noce z nią były cudowne i nie chodzi mi tylko o seks, fakt to też było ale nawet nie wyobrażacie sobie jak uwielbiałem chodzić z nią na spacery o trzeciej w nocy. Kochałem jej ciało, idealna figura, piersi, ale usta przebijały wszystko. Nie wyobrażaliśmy sobie życia bez siebie, dotykałem jej włosów, całowałem w nos, drapałem po brzuchu. Ale pewnego dnia wszystko prysło jak bańka mydlana, nagle przestało być idealnie, przestaliśmy się starać. Wszystko się skończyło a teraz mijając się na ulicy tylko serce mnie ściska a minęły dwa lata. Więc nie myślcie, że zdobyliście kogoś raz i to wystarczy na całe życie, udowadniaj to człowieku codziennie bo pewnego dnia obudzisz się z niczym.
theartofmadeline
pixelskylines
kianamaiart
stormborns
