con ou sen gafas: presente e futuro da poesía galega
Nos últimos meses vénse xerando un debate, sempre cíclico en toda literatura, arredor da poesía galega dos máis novos. Por novos, entenderemos neste caso aqueles autores nados nas décadas dos 80 e 90. É dicir, os que lembran a naranjito e os que temos vago recordo do 11S.
Algúns críticos resaltan constantemente a necesidade de explicar, sempre de maneira velada, que a poesía nova nada ten de novidoso. Ao contrario, somos rapaces ben educados: nin matamos o pai nin mexamos por el.
Sumándome a unha moda secular, a das clasificacións, e intentado achegar algo novo ao estado da cuestión (non abordado con xeito dende aquela clasificación profética de Iris Cochón), propoño distinguir dous grupos de poetas entre os máis novos: os que levan gafas e os que non.
Realmente, é moito máis complexo do que aparenta. Pensemos, por exemplo, nos poetas con lentes de contacto, nos que só poñen gafas de cando en vez, nos que só as empregan para ler, nos das gafas de sol… Esta clasificación ha ser máis ben xeral, xa que ningunha clasificación é boa se non tende a xeneralizar. É dicir, se non é nesgada. Ademais, decidín por amor aos posibles lectores do texto, aforrar listas de nomes e datas. E fotos, que non sempre hai necesidade…
Comecemos entón polos poetas con gafas. Os poetas con gafas queren ser recoñecidos como tales, de aí o artefacto binocular. Consumen café en abundancia e frecuentan bos restaurantes. Procuran, ante todo, ser sinceros. Quizais por iso non recitan moi alá. E é esta mesma sinceridade, esta confianza absurda na verdade, o que os leva en ocasións a resultar mesmo antirretóricos, no sentido pexorativo da palabra.
Que leven gafas non implica necesariamente que sexan máis intelixentes, moi ao contrario, considéranse a si mesmos bastante zoupóns. Pero o galego, coma calquera outro sistema, vive das aparencias. Doutra banda, habería que desmentir o mito de que se crean menos guapos: teñen un ego ben xeitoso.
Polo xeral, son bos na cama.
No tocante aos poetas sen gafas, aquí a clasificación torna xa máis complicada. Primeiramente, temos aos poetas sen gafas de natural. É dicir, sen problemas de visión de ningún tipo. Saben quen son, onde están e o nome completo do Papa Francisco. Son áxiles e delgados. É difícil saber se comparalos con coellos ou con raposos. En todo caso, todos teñen tobeira.
Continuemos agora polos poetas con lentes de contacto. Realmente, estes son poetas con gafas, mesmos se levan ben con eles. Cousa difícil, pois se en algo se caracterizan as clasificacións é no seu afán por canonizar e crear antagonismos.
Estes poetas ou ben levan lentes de contacto por comodidade na súa vida diaria, ou ben o fan para confundírense cos poetas sen gafas orixinais. Pode parecer desleal, pero na poesía galega a loita polo recoñecemento é un día de rebaixas.
Moi próximos a estes últimos está o grupo de poetas que empregan gafas só para ler. Xente curiosa. Dende logo, a súa vivencia do tempo e a súa visión do mundo son pausadas. Non quere dicir isto que estean a papar moscas, máis ben que buscan atopar o momento adecuado.
Poderiamos seguir coa clasificación pero penso que así abonda. O que que si queda claro á fin e ao cabo, é que a poesía nova en galego, como diría un membro de calquera dos moitos premios literarios deste noso país: goza de vitalidade, ten unha altísima calidade, un presente vizoso e o futuro asegurado.
Despois veñen os pinchos.
baratheonpilled
jacobvanloon
discoholicmusic
theartofmadeline
stormborns
tangentwithtanner
izzy806
titsay
yousharknotpass
germansingergirl
romaincrisis
