Onbevattelijk (abstruse)

Unlimited time and limited time afford an equal amount of pleasure, if we measure the limits of that pleasure by reason. Epicurus

[smartegeld]

Ik besta 12 jaar op Tumblr 🥳

[smartegeld]

Aelita also known as Aelita: Queen of Mars, is a 1924 Soviet silent science fiction film directed by Yakov Protazanov, martian sets by Isaac Rabinovich and Victor Simov, costume designs by Aleksandra Ekster. Produced at the Mezhrabpom-Rus film studio and projected in cinema de Balie in Amsterdam in 2025 with live music.

[barcarole]

This is what cinema is all about. Images, sound, are what we use to construct a way which is cinema, which is supposed to produce effects, not only in our eyes and ears, but in our “mental” movie theater in which image and sound already are there. There is a kind of on-going movie all the time, in which the movie that we see comes in and mixes, and the perception of all these images and sound proposed to us in a typical film narration piles up in our memory with other images, other associations of images, other films, but other mental images that we have, they preexist. So a new image in a film titillates or excites another mental image already there or emotions that we have, so when you propose something to watch and hear, it goes, it works. It’s like we have sleeping emotions in us all the time, half-sleeping, so one specific image or the combination of one image and sound, or the way of putting things together, like two images one after another, what we call montage, editing — these things ring a bell. These half-asleep feelings just wake up because of that — that is what it is about.

From Agnès Varda: A Conversation, by Barbara Quart.

[smartegeld]

Cinema: mirror of our soul, may be not before but after we hve seen the images. They reshape us.

[abridurif]

Si je m’occupais un peu de moi, pour changer. J’y serai acculé tôt ou tard. Cela semble impossible, au premier abord. Me faire charrier, moi, dans le même tombereau que mes créatures ? Dire de moi que je vois ceci, que je sens cela, que je crains, espère, ignore, sais ? Oui, je le dirai, et de moi seul.

Samuel Beckett, L’Innommable, Les Éditions de Minuit, 1953 (via abridurif)

Il serait bien étonné de voir nos sociétés confessionnelles.

[smartegeld]

‘Met elk nieuw dossier, begint hij aarzelend, 'raak ik verder van dat van mijn vader verwijderd en toch lijk ik dichter bij hem te komen. Ik heb lang gedacht dat ik hem moest doorgronden, maar ik begin meer en meer te geloven dat een mens een web is en dat het doorgronden van dat web, de structuur ervan, de enige manier is om iemand echt te leren kennen.

En we noemen hem, Marjolijn van Heemstra

[smartegeld]

Max Havelaar [motto]

GERECHTSDIENAAR. Mynheer de rechter, daar is de man die Barbertje vermoord heeft.

RECHTER. Die man moet hangen. Hoe heeft hy dat aangelegd?

GERECHTSDIENAAR. Hy heeft haar in kleine stukjes gesneden, en ingezouten.

RECHTER. Daaraan heeft hy zeer verkeerd gedaan. Hy moet hangen.

LOTHARIO. Rechter, ik heb Barbertje niet vermoord! Ik heb haar gevoed en gekleed en verzorgd. Er zyn getuigen die verklaren zullen ‘dat ik ‘n goed mensch ben, en geen moordenaar.

RECHTER. Man, ge moet hangen! Ge verzwaart uw misdaad door eigenwaan. Het past niet aan iemand die … van iets beschuldigd is, zich voor 'n goed mensch te houden.

LOTHARIO. Maar, rechter, er zyn getuigen die het zullen bevestigen. En daar ik nu beschuldigd ben van moord …

RECHTER. Ge moet hangen! Ge hebt Barbertje stukgesneden, ingezouten, en zyt ingenomen met uzelf … drie kapitale delikten! Wie zyt ge, vrouwtje?

'VROUWTJE. Ik ben Barbertje.

LOTHARIO. Goddank! Rechter, ge ziet dat ik haar niet vermoord heb!

RECHTER. Hm … ja … zoo! Maar het inzouten?

BARBERTJE. Neen, rechter, hy heeft me niet ingezouten. Hy heeft my integendeel veel goeds gedaan. Hy is 'n edel mensch!

LOTHARIO. Ge hoort het, rechter, ze zegt dat ik 'n goed mensch ben.

RECHTER. Hm … het derde punt blyft dus bestaan. Gerechtsdienaar, voer dien man weg, hy moet hangen. Hy is schuldig aan eigenwaan.

[smartegeld]

Reiziger er is geen weg

Reiziger, er is geen weg de weg maak je zelf, door te gaan. Alles gaat voorbij en alles blijft, maar het is aan ons om te gaan, verder gaan en wegen banen, wegen over de zee. Nooit heb ik roem nagestreefd en de mensen mijn lied willen inprenten; ik houd van werelden die subtiel zijn, gewichtloos en vriendelijk, als zeepbellen. Ik houd ervan om te zien hoe ze geel en rood kleuren, gaan trillen, plotseling en uit elkaar spatten. Nooit heb ik roem nagestreeefd. Reiziger, de weg, dat zijn jouw sporen, en niets anders. Reiziger, er is geen weg, de weg maak je zelf, door te gaan. Door te gaan maak je de weg en als je achterom kijkt, zie je het pad dat je nooit meer zult hoeven betreden. Reiziger, er is geen weg alleen een schuimspoor in de zee. Een tijd geleden hoorde men, op deze plaats, waar nu een doornbos staat, de stem van een dichter die riep: Reiziger, er is geen weg, de weg maak je zelf, door te gaan stap voor stap, regel voor regel. De dichter stierf ver van zijn huis, hem bedekt het stof van een naburig land. Toen men van die plek wegliep, hoorde men hem huilen: Reiziger er is geen weg, de weg maak je zelf, door te gaan, stap voor stap, regel voor regel. Als de vink niet kan zingen, als de dichter een pelgrim is als bidden ons niets oplevert: reiziger, er is geen weg, de weg maak je zelf, door te gaan stap voor stap, regel voor regel Waarom de sporen van het toeval wegen noemen? Ieder die voortgaat, wandelt, als Jezus, over de zee. Antonio Machado ( 1875 – 1939) uit: “Cantares y Proverbios” Vertaling: Tjeerd de Boer en Kathleen Ferrier

[smartegeld]

[smartegeld]

Serious Moonlight

Serious moonlight fell brightly on the mountains tonight Elegant moonlight fell loudly on the deer asleep in the yard Broken moonlight fell splendidly on the swing set Moody moonlight fell hard on the weedy pond Pretty moonlight fell recklessly on the garden beds Fierce moonlight fell thoughtfully on the recycling bins Actual moonlight fell wildly on the coyotes falling on the rabbit Personal moonlight fell purposely on my desk and books Ancient moonlight fell perfectly on my bed sheets Modern moonlight fell roughly scattering my thoughts awfully Bowie died last night his exquisite alien soul has taken off You are with another and I’m falling repeatedly Shattered by this silently falling terrible moonlight Camille Guthrie

[smartegeld]

Holidays

The holiest of all holidays are those Kept by ourselves in silence and apart; The secret anniversaries of the heart, When the full river of feeling overflows;— The happy days unclouded to their close; The sudden joys that out of darkness start As flames from ashes; swift desires that dart Like swallows singing down each wind that blows! White as the gleam of a receding sail, White as a cloud that floats and fades in air, White as the whitest lily on a stream, These tender memories are;— a Fairy Tale Of some enchanted land we know not where, But lovely as a landscape in a dream. Henry Wadsworth Longfellow

[smartegeld]

Most Sweet It Is With Unuplifted Eyes

Most sweet it is with unuplifted eyes To pace the ground, if path be there or none, While a fair region round the traveller lies Which he forbears again to look upon; Pleased rather with some soft ideal scene, The work of Fancy, or some happy tone Of meditation, slipping in between The beauty coming and the beauty gone. If Thought and Love desert us from that day, Let us break off all commerce with the Muse: With Thought and Love companions of our way, Whate’er the senses take or may refuse, The Mind’s internal heaven shall shed her dews Of inspiration on the humblest lay. William Wordsworth, 1770 - 1850

[smartegeld]

November

This is the treacherous month when autumn days With summer’s voice come bearing summer’s gifts. Beguiled, the pale down-trodden aster lifts Her head and blooms again. The soft, warm haze Makes moist once more the sere and dusty ways, And, creeping through where dead leaves lie in drifts, The violet returns. Snow noiseless sifts Ere night, an icy shroud, which morning’s rays Will idly shine upon and slowly melt, Too late to bid the violet live again. The treachery, at last, too late, is plain; Bare are the places where the sweet flowers dwelt. What joy sufficient hath November felt? What profit from the violet’s day of pain Helen Hunt Jackson

[smartegeld]

Het gesmeerde draaien van tientallen kettingen bundelde zich tot één grote hymne van gedrevenheid, een reuzenwerk van gelukkige insecten, met als basso continuo de tientallen tubes die hartstochtelijk aan het asfalt leken te zuigen en het met één langgerekte kus weer loslieten.

Tom Lanoye, Sprakeloos

[commetombeunarbre]

[smartegeld]

The day of the Locust

“Being with her was like being backstage during an amateurish, ridiculous play. From in front, the stupid lines and grotesque situations would have made him squirm with annoyance, but because he saw the perspiring stage-hands and the wires that held up the tawdry summerhouse with its tangle of paper flowers, he accepted everything and was anxious for it to succeed.”

Nathanael West

[smartegeld]

Summer Rain

All night our room was outer-walled with rain. Drops fell and flattened on the tin roof, And rang like little disks of metal. Ping!—Ping!—and there was not a pin-point of silence between them. The rain rattled and clashed, And the slats of the shutters danced and glittered. But to me the darkness was red-gold and crocus-colored With your brightness, And the words you whispered to me Sprang up and flamed—orange torches against the rain. Torches against the wall of cool, silver rain!

Amy Lowell (1874-1925)

[smartegeld]

Song for Lonely Roads

Now let us understand each other, love, Long time ago I crept off home, To my own gods I went. The tale is old, It has been told By many men in many lands. The lands belong to those who tell. Now surely that is clear. After the plow had westward swept, The gods bestowed the corn to stand. Long, long it stood, Strong, strong it grew, To make a forest for new song. Deep in the corn the bargain hard Youth with the gods drove home. The gods remember, Youth forgets. Doubt not the soul of song that waits. The singer dies, The singer lives, The gods wait in the corn, The soul of song is in the land. Lift up your lips to that.