αν θες να ονειρεύεσαι ξύπνα @smellslikeautumn - Tumblr Blog

Nick Cave in a letter to PJ Harvey:

“Polly Jean, I love you. I love the texture of your skin, the taste of your saliva, the softness of your ears. I love every inch and every part of your entire body. From your toes and the beautifully curved arches of your feet, to the exceptional shade and warmth of your dark hair. I need you in my life, I hope you need me too.”

ngalitzine

DAVID LYNCH 🕊️ as GORDON COLE Twin Peaks, 1990-1992

dietmountaindew-girly

icon.

ola-pan-skata

«Φυσικά και σκέφτομαι το θάνατο. Τυπικά τουλάχιστον οι πιθανότητες επιβίωσης στον αγώνα μου είναι σημαντικά εναντίον μου. Σε στιγμές φιλοσοφίας όμως καταλαβαίνω το εξής: είμαστε όντα περίεργα αγαπητέ. Ο θάνατος μου θα έρθει -μάλλον- είτε στον ύπνο μου, είτε σε κάποιο κώμα, είτε με κάποια ανακοπή, στα πλαίσια του καρκίνου. Μάλλον.

Υπάρχουν ελπίδες να σκάσω από το φαγητό νωρίτερα. Μετά το θάνατό μου όμως για μένα μαύρο. Ένας βαθύς ασυνείδητος ύπνος. Μετά τίποτα. Ούτε ανησυχία, ούτε σκέψεις, ούτε πόνος, ούτε φόβος, ούτε αγάπη, ούτε έρωτας, ούτε γέλιο, ούτε κλάμα. Τίποτα. Τότε τι φοβόμαστε;

Τι μας νοιάζει το μετά αν δεν θα είμαστε εκεί για να το αντιληφθούμε; Καταλήγω ότι απλώς κάποιους τους αγαπάμε πιο πολύ από εμάς. Φοβάμαι περισσότερο πια για το τι θα απογίνουν οι άλλοι, κάποιοι περισσότερο από άλλους. Για τον πόνο που θα τους προξενήσω, το ότι δεν θα μπορώ να κάνω τίποτα για να το πάρω πίσω. Δεν είμαστε τόσο εγωιστικά όντα τελικά. Υπάρχει και η άλλη βέβαια όψη, άκρως εγωιστική. Γιατί να συνεχίζει η ζωή να “ζείται” -παθητική κι ας μην υπάρχει- αν δεν είμαι εγώ στον κόσμο.

Τι μέρες, νύχτες, χαμόγελα, στιγμές με πλεγμένα χέρια, παιχνίδια στην κουζίνα, αδιάφορους καυγάδες, βόλτες στην καλοκαιρινή Αθήνα, ταινίες, βιβλία, μουσικές θα χάσω.

Γράφοντας το παραπάνω, βούρκωσα στις δύο τελευταίες σειρές. Τελικά είμαστε εγωιστές. Θέλω να μείνω κι άλλο εδώ».

#tolislovedmaria

ofallingstar

Fantasia (1940)

louisegluck

Sylvia Plath, from The Unabridged Journals

lilathanasiou

Γνώρισα κάποιον που σου μοιάζει

Θυμάσαι που σου έλεγα για εκείνον που σου μοιάζει;

Ήταν καλός. Ήταν εντάξει. Ήθελε να με μάθει , λίγο.

Δεν ήθελε να εμβαθύνει. Ήταν καλός , για λίγο.

Σου έμοιαζε εκπληκτικά! Αλήθεια! Είχε μέχρι και το περπάτημα σου!

Όμως, δεν είχε τα μαλλιά σου. Ούτε τα δάχτυλα σου.

Και τα μάτια του, δεν ήταν τα δικά σου.

Όμως, ήταν ό,τι πιο κοντινό είχα σε ‘σένα.

Καλός, για λίγο.

Όμως, δεν ήθελε να έρθει να δει το σπίτι μου . Γιατί να μην θέλει? Τον προσκάλεσα.

Ίσως ήταν κάτι παραπάνω από το λίγο; Παραβίασα κάποιο νοητό όριο του λιγοστού άθελά μου;

Καλύτερα, θα μου πεις. Καλύτερα που δεν ήρθε.

Τώρα δε θα χρειαστεί να του εξηγήσω για τους δίσκους σου που είναι ακόμα απλωμένοι στο τραπέζι .

Τώρα δε θα χρειαστεί να βρω τρόπο για να τον αποτρέψω από το να καθίσει σ’εκείνη τη γωνιά του καναπέ .

Τώρα δε θα χρειαστεί να κρύψω το ένα από τα τέσσερα μαξιλάρια στο κρεβάτι μου.

Δε θα χρειαστεί να πετάξω την κίτρινη οδοντόβουρτσα.

Δε θα χρειαστεί να αλλάξω τις φωτογραφίες στις κορνίζες.

Ούτε να μιλήσω για εκείνα τα πόστερ ταινιών που έχω στο σαλόνι, ταινίες που δεν είδα ποτέ.

Ούτε να πετάξω εκείνη τη γόπα απ’το τσιγάρο σου που έχω αφήσει στο τασάκι εδώ και τόσους μήνες.

Ή για εκείνο το μπουκάλι τζιν που έχω πάνω στο τραπέζι ανοιχτό, ενώ δε πίνω τζιν.

Δε θα χρειαστεί να να βρω δικαιολογία για να μην μείνει τη νύχτα.

Καλύτερα. Όλα γίνονται για καλό.

Τίποτα δε θα χρειαστεί, κανένας κόπος.

Ευκολία. Η γνώριμη ευκολία της μοναξιάς.

Κλειστό το σπίτι. Το κλειδί στη πόρτα.

Ασφαλείς κι εγώ κι αυτός. Ασφαλείς και μόνοι.

Κι εκείνο το καρδιοχτύπι τελικά,

Αχρείαστο ήταν.

somebodywhere

RUDOLF BONVIE

[dialog]

Ποτέ δεν αγαπάμε κάποιον. Αγαπάμε απλώς την ιδέα που σχηματίζουμε για κάποιον. Τελικά αυτό που αγαπάμε είναι μια δική μας έννοια και ο εαυτός μας. Αυτό είναι αλήθεια σε όλη την κλίμακα του έρωτα. Στο σεξουαλικό έρωτα αναζητάμε τη δική μας απόλαυση με τη μεσολάβηση ενός ξένου κορμιού. Στον έρωτα που διαφέρει από τον σεξουαλικό αναζητάμε τη δική μας απόλαυση με τη μεσολάβηση μιας δική μας ιδέας. Ο αυνανιστής είναι αποτρόπαιος, αλλά, στην απόλυτη αλήθεια, ο αυνανιστής είναι η απόλυτη λογική έκφραση του ερωτευμένου. Είναι ο μόνος που δεν προσποιείται μήτε κοροϊδεύει τον εαυτό του.

Φερνάντο Πεσσόα, Το βιβλίο της ανησυχίας, 1982 (via christinsplit)