[smus]

What about eCall if 2G-GSM calls do not answer?

The Dutch arm of T-Mobile prepares the phasing out of its GSM (2G) network by 2020, with the other Dutch mobile operators doing the same according to Telegeography . A web page incites T-Mobile Nederland customers to migrate to other technology phones to keep services and enhance coverage. By March 2018, any car sold in the EU has to be equipped with an eCall in band modem (working on 2G or 3G cellular networks) for emergency call in case of accident. However a large part of eCall cellular modules for sale to OEMs are GSM (2G) only. As OEMs are cost sensitive and 2G modems are less expensive than 2G /3G models, a large part of cars are and will be 2G only eCall capable. This means that even if lawfully equipped with mandatory 2G eCall modems, new owners would not be able to enjoy eCall security beyond 2020 in such countries, while a car life duration is about 14 years. I would bet similar 2G decommissioning would happen in many other EU countries. 3G networks may last slightly longer, but do not expect MNOs to keep costly empty networks operational for long, while traffic is migrating heavily to LTE-4G. A few years ago, the vision was that there would be basic 4G-LTE network across Europe and MNOs would keep 2G dedicated to Internet of Things (IoT). However, IoT specific LTE protocols with low power consumption capabilities and a clear path towards 5G have changed the landscape. It is of utmost importance for the automotive ecosystem that they quickly implement eCall over LTE (for which complete specifications are available) in order to avoid a dead call with 2G and possibly 3G technologies. OEMs should embed their requirements and the specificities of their industry , so that they become more independent from MNOs and of their own strategic decisions such as phasing out a cellular technology. A connected car approach without a resolute independent telecommunication strategy may be lacking in vision from OEMs. Taken From : Eric Aroule (MVNO Global)

[smus]

Liderlik fonksiyonu; ‘insanları yönetmek’ değil, insanları yönlendirerek ‘işi yönetmek’tir.

[smus]

Liderlik : otorite kullanımı değil, insanları güçlendirmektir

[smus]

Bir gece adam ofiste geçirdiği yorucu günün ardından elinde gazetesiyle dinleniyormuş. Oyun oynamak isteyen oğlu onu bir türlü rahat bırakmıyormuş. Sonunda sabrı taşan baba gazeteden dünyanın bir resmini yırtıp koparmış ve bir sürü parçaya bölmüş. 'Al bakalım oğlum, bu resmi tekrar bir araya getirmeye çalış,' demiş gazetesini bitirene dek bunun oğlunu oyalayacağına umut ederek. Çocuk babasını şaşırtarak yalnızca bir dakika sonra dünyanın mükemmel bir şekilde yeniden birleşmiş resmiyle dönmüş. Hayret içinde kalan baba bunu nasıl başardığını sorunca çocuk usulca gülümsemiş ve demiş ki ' Dünyanın arka tarafında bir insanın resmi vardı baba, insanı bir araya getirince, dünya da tamamlanmış oldu.'

[smus]

Başkalarına üstün gelmenin asil bir yanı yoktur. Gerçek asalet kendi eski benliğine üstün gelmekte yatar.

Kadim Hint Atasözü

[smus]

En iyi liderler, insanların kendinden haberdar olmayan liderlerdir. Liderin görevi tamamlandığında ve amacı gerçekleşince, insanlar bunu kendi kendimize yaptık diyecektir.

LAO-TZU

[smus]

Kız Kulesi - İstanbul

[smus]

Kaçkarlar

[smus]

Vienna / Austria

[smus]

Yokluğu mazeret edinmedi, başarıyı yakaladı!

İnsan başarısızlığa birçok neden bulabilir. Ancak başarı dediğiniz şey içinde birçok mazereti, olmazı, sıkıntıyı, karşı koymayı barındırıyor. Birazdan öyküsünü anlatacagimiz Richard Turere yokluğu mazaret bilmeyen birinin hikayesi..

21. yüzyılda yetenek tanımlarında “yaratıcılık” en önemli bileşenlerden biri olarak karşımıza çıkıyor. Yaratıcılık kulağa ürkütücü gelebilir; genellikle yoktan var etmek, sıfırdan bir şey geliştirmek gibi çağrışımları var. Ama öyle olmak zorunda değil. Bazen de içinde bulunduğun ortamı ya da dünyayı gözleyip, öne çıkan problemleri tespit edip, mevcut yaklaşımlardan farklı yaklaşımlar geliştirmeyi denemek son derece yaratıcı çözümlerle sonuçlanabiliyor.

Kenya’nın Masai kabilesinden 13 yaşındaki Richard Turere buna güzel, ilham verici bir örnek. İşte Turere’nin hikayesi…

Turere, gergedanlar, zürafalar, sığır ve aslanlarla dolu bir milli parkın yakınında yaşıyordu. Parkın güney kısmı çitlerle tam çevrili olmadığından, parktaki aslanlar kaçıp halkın tek geçim kaynağı olan büyükbaş hayvanlara saldırıp onları parçalıyordu. Bölgedeki savaşçılar aslanlarla mücadelenin tek yolunu onları öldürmekte bulmuştu.

“Bir sabah kalktım. Sahip olduğumuz tek bir boğa vardı ve bir aslan ona saldırıp onu parçalamıştı. Kendimi çok kötü hissettim.”

Richard sadece kötü hissetmekle kalmayıp bu konuda ne yapabileceğini düşünmeye başladı. 9 yaşından beri babasının büyükbaş hayvanlarını gütmek onun göreviydi. Kabilede, 6-9 yaş arasındaki çocuklara böyle bir görev veriliyordu. Öncelikle ateşle ilgili bir çözüm düşündü, çünkü aslanların ateşten korktuğunu sanıyordu, ama öyle olmadığını keşfetti. “Pes etmedim. Devam ettim.”

İkinci fikri korkuluk kullanmak idi. “Ama aslanlar akıllıydı. İlk gün gelip bir baktılar ve o gün saldırmadan geri döndüler.” Aslanlar, ikinci gün geldiklerinde korkuluğun hala aynı yerde hareket etmeden durduğunu görünce bunun bir hile olduğunu anladılar ve yine çiti aşarak inekleri öldürdüler.

Richard boş zamanlarında elektrikli aletlerle oynamayı seviyordu. Onları parçalara ayırıp tekrar birleştiriyordu. Hatta bir gün annesinin yeni radyosuna da aynı şeyi yapınca elinden zor kurtulmuştu. “Olsun, elektroniği bu şekilde öğrendim”. Araba yedek parçalarından fanlar yapmıştı ve daha birçok ufak tefek buluşu vardı.

Bir akşam ahırda bir el feneriyle oynarken aslanların hareket halindeki ışıktan korktuğunu keşfetti. Bunun üzerinde çalışmaya başladı. Sonunda “aslan ışıkları” adını verdiği, el feneri parçalarından ve güneş enerjisiyle şarj olan pillerden ürettiği, aslanların yanıp sönen ışıkları görünce hızla korkup kaçırtan bir çit geliştirdi. Önce kendi bahçesine, sonra yandaki yaşlı teyzenin bahçesine, sonra köydeki diğer bahçelere kurduğu bu sistem, bir süre sonra bütün Kenya’da uygulanmaya başladı. Sadece aslanlar değil, filler, leoparlar, çıyanları da kaçıran buluşu sayesinde 11 yaşında Kenya’nın en iyi uluslararası okullardan birinden burs kazandı ve dünyanın da dikkatini çekmeyi başardı.

“Daha bir yıl öncesine kadar, Kenya’nın savanalarında inek güden bir çocukken, geçen uçaklara bakar ve bir gün onların içinde olmanın hayalini kurardım. İşte bugün o uçağın içinde buraya geldim”.

yokluk mazeret olamaz

Hikayeye bakınca, yaratıcılık sürecinin en azından Turere için nasıl işlediğini analiz etmek mümkün:

Ortada ciddi bir sorun var: Aslanların saldırısı.

Sorumluluk duygusu var: Ailenin tek geçim kaynağı olan boğanın aslan tarafından saldırıya uğrayıp öldürülmesi.

Harekete geçiren, yoğun bir his var: “Kendini çok kötü hissettim.”

Kötü hissetme var, ama çaresizlik ya da kadercilik yok, eyleme geçme var: “Ne yapabilirim?”.

Çocuğa küçük yaştan sorumluluk kazandırmak var: “6-9 yaş arası her çocuğa kabilede hayvanları gütme sorumluluğu veriliyordu”

Gözlem, veri toplama, deneme yanılma ile farklı alternatifleri test etmeye dayalı bir araştırma süreci var: “Önce ateşi denedi, ama bunun bir çözüm olmadığını gördü”

Sebat var: “Ama pes etmedi”.

Merak ve geliştirici boş zaman faaliyetleri var ve içsel motivasyona sahip: “Boş zamanlarında elektrikli aletlerle oynamayı seviyordu”.

Sorunu tespit ettikten sonra çözüm geliştirme sürecinde yoğun bir çalışma var ve ardından gelen büyük, hatta uluslararası bir başarı… Turere, küçük yaşında, hayalini kurduğu uçağın içinde TED Konferansı’na konuşmacı olarak gitti.

Yazan : Dr. Bahar Eriş

[smus]

'Şimdi'ye övgü

Her koşulda kısa yaşamış olacaksın, öldüğün zaman az yaşadığını çoktaan unutmuş olacaksın, arkanda bırakacağın, senin için üzülecek insanların hepsi de zaten kısacık yaşayıp yok olacaklar. Bu çaresizlik ve anlamsızlıkla baş edebilmek için, tek yapabileceğin şey var. 'şimdi'nin değerini bilmek.

Uçak yerden havalandı. İnecek mi bilemezsin. İnerse, tutacağın taksi kamyonun altına girecek mi onu da bilemezsin. Akşam evde otururken deprem olacak mı bilemezsin. Yattığında beyninde bir damar çatlayıp yarın sabah uykudan kalkamama olasılığının ne kadar olduğunu bilemezsin. Gelecek hafta için planladığın tatile bir gün kala sana kanser tanısı konulup konulmayacağını bilemezsin. O kanserden kurtulacak mısın, yoksa birkaç aya ölecek misin onu da bilemezsin.

Bildiğin tek şey var. O uçağa, o taksiye bineceksin, yoksa sevdiklerine kavuşamazsın. Evine gidecek, uyuyacak, o tatile gideceksin. Başına kötü bir şey gelme olasılığı yokmuş gibi. Çünkü bunları yapamadığın zaman yaşamın bomboş, kurak bir şey olacak. Çünkü, yatağının sakinliğinde bile, zavallı kırılgan vücudunun sana ihanet edebileceği pek çok durum var.

O zaman, yani vücudun seni  bir kazayla ya da hastalıkla sırtından bıçakladığı zaman, kaç yaşında olursan ol, az yaşamış olacaksın. Senden önce yaşamış ve ölmüş milyonlarca insanı düşün. Senden sonra yaşayacak nesilleri düşün. Zamanın sonsuzluğunu ve senin kısacık (100 yıl bile olsa kısacık) ömrünün onun içinde nokta gibi kaldığını düşün. Ömrü 12 saat olan bir kelebeğin 11 saat yaşaması dünya için ne kadar büyük bir kayıp olabilir ki?

Her koşulda kısa yaşamış olacaksın, öldüğün zaman az yaşadığını çoktaan unutmuş olacaksın, arkanda bırakacağın, senin için üzülecek insanların hepsi de zaten kısacık yaşayıp yok olacaklar.

Bu çaresizlik ve anlamsızlıkla baş edebilmek için, tek yapabileceğin şey var. ŞİMDİ'nin değerini bilmek. Kötü olasılıkları düşünüp yatağına kıvrılmak yerine hiçbir şey olmayacakmiş gibi oyunu sürdürmek. Kahkaha atmak, insanları tanımak, dansetmek, öğrenmek, ağlamak, yardım etmek. ŞİMDİ hangisi en uygunu ise.

Bu oyun, ne yaparsan yap sonunda bitecek. "Biteceği gün bugün mü, yoksa yarın mı?" diye düşünürken saha kenarından oyuna bakarak mutsuz olamazsın. Sen varsan, ölüm yok. Carpe diem o zaman, başka şansımız mı var?

Kaynak : Defne Eraslan

[smus]

Ayna Nöron Etkisi: Satın Alma Kararının Arkasındaki Bilim

Lüks güzel bir araba gördüğümüzde neden ona sahip olmak isteriz ya da o arabayı kullanan kişinin neden havalı, karizmatik olduğunu düşünürüz? Duygusal bir film izlediğimizde neden duygulanıp ağlamaya başlarız? Gucci marka saat taktığımızda neden elit ve özel hissederiz kendimizi? Karşımızdaki kişi yüksek sesle konuştuğunda neden istemdışı olarak yüksek sesle konuşmaya başlarız?

Bu ve benzeri duygular ayna nöronlardan kaynaklanmaktadır. Bu nöronlar amaca yönelik hareketi ve hareketi tetikleyebilecek her türlü durumdan sorumludurlar. Örneğin, Gucci marka saat aldığımızda aslında satın aldığımız şey ürün değil, markanın kişiye kattığı değerdir. Gucci Yönetim Kurulu Başkanı Robert Polet'ın markalarına olan ilginin nedeni sorulduğunda ''Biz bir rüya yarattık ve insanlar bu rüyanın bir parçası olmak için çabalıyorlar'' şeklinde cevap vermesi bu değeri işaret etmektedir.

Ayna nöronlar 1992 yılında, Giacomo Rizzolatti isimli bir İtalyan bilim insanının ve araştırma ekibinin beynin motor davranışlarını nasıl etkilediğini incelemek üzere makak maymunları üzerinde yaptıkları deneyler sırasında keşfedildi. Özel olarak beynin F5 dedikleri bölgesini araştırıyorlardı. Ancak bu araştırmalarla ilginç bir sonuca ulaştılar. Beynin bu bölgesindeki nöronların, maymunların yalnızca cevize uzanırlarken değil, aynı zamanda diğer maymunların da cevizi almak için hamle yaptığında da ışıldadığını gözlemlediler. Ayna nöronların tam olarak keşfedilmesi ise lisansüstü öğrencilerinden birinin elinde bir külah dondurma ile deney alanına girmesiyle öğrencinin elindeki dondurmaya imrenerek bakan maymunun yüzündeki ifadenin incelenmesi ile bulunmuştur. Bunlar bir eylem gerçekleştirilirken ve eylemi başkasında gözlemlerken harekete geçen nöronlardı. Bu nedenle “ayna nöronlar” olarak adlandırıldı.

Ayna nöronlar yalnızca başkalarının davranışlarını gözlerken aktif hale gelmez. Yapılan bir araştırmaya göre, beyin taraması yapılan deneklerin “şeftali ısırma”, “kalem tutma” gibi hareketleri anlatan yazıları okuduklarında da aynı korteks bölgelerinin aktive olduğu saptanmıştır.

Ayna nöronlar satın alma kararlarını da önemli ölçüde etkilemektedir. Reklamlarda ünlü kişilerin kullanılmasının da nedeni budur. Örneğin, bir reklamda çok sevmediğimiz bir sanatçı olsa dahi reklamda ürünü kullandığını gördüğümüzde, bir bildiği vardır diye düşünür ve o ürünü almak isteriz.

Satın alma kararlarımızın arkasında ayna nöronlarla birlikte büyük ölçüde dopaminin de etkisi vardır. Beyinde dopamin salgılanması o kişiye mutluluk verir. Ancak dopaminin etkisi kısa sürmektedir. Mesela, çok istediğimiz bir ayakkabıyı satın aldığımızda mutlu olmamızın nedeni, beynin salgıladığı dopaminden kaynaklanmaktadır. Alışverişi yaptığımızda aslında kendimizi ödüllendirdiğimiz hissine kapılırız. Sonrasında, mantıksal beyin devreye girdiğinde aslında o ayakkabıya ihtiyacımız olmadığını düşünür ve gereksiz yere harcama yapmanın mutsuzluğunu yaşarız. Aynı şekilde masada duran, sevdiğimiz bir tatlıyı gördüğümüzde hemen yeme isteği duyarız. Ancak yedikten sonra aslında fazlasıyla tok olduğumuzu fark eder ve yok yere perhizimizi bozduğumuzu düşünüp pişmanlık duyarız.

Empati kurma, çevreye uyum sağlama ve satın alma kararlarımız üzerine ayna nöronlar oldukça önemli roller üstlenmektedirler. Hatta bazı bilim adamları ayna nöronları psikolojinin DNA’sı olarak görmektedirler. Reklamlarındaki kapak açma sesinden etkilendiğimiz için markete gidip Coca-Cola almamız, sevdiğimiz bir yarışmacının yarışmayı kazanabilmesi için SMS atıyor olmamız, karşımızda esneyen birini gördüğümüzde esnemeye başlıyor olmamız ayna nöronların etkisindendir.

Görüldüğü üzere, reklam ve pazarlama aktivitelerinin başarısında ayna nöronların etkisi yadsınamaz. Dolayısıyla aslında yapmamız gereken şey tüketici içgörüsünü anlamak ve empati yapmak. Buradan yola çıkarsak Apple'ı Apple, Ferrari'yi Ferrari yapan şeyin ne olduğunu daha net görebiliriz.

Kaynak : HBRTurkiye

[smus]

Sunumlarınızın kurgusunu “fragman” hazırlar gibi yapın

Uzun süreli film veya dizilerden birkaç dakikalıkcan alıcı yanlarıyla özet çıkarabilmek, fragman çıkartabilmek ne kadar önemlidir değil mi? Belki de çalışmanın tamamını ortaya çıkarmak kadar hayati ve işin en zor taraflarından biri. Gişe, rating, izleyici vb. başarısına giden yolda ilk adım! O halde fragman yapımcılarının kullandıkları yöntemlere göz atmak, özlü, yalın anlatımlar için çok yararlı ipuçları verebilir. Bir göz atalım; Kısa aslında uzundur!

İyi konuşma yapmanın ipuçları… Harika bir hikaye anlatıcısı olmanın beş yolu… Büyüleyici sunumlar hazırlamanın sırrı… Tarzındaki yazıların, paylaşımların çoğunda şöyle bir anekdot aktarılır;

Bir uzmandan üç saatlik seminer vermesi için bütçe isterler. Konuşmacı rakam belirtince de “Oo çok pahalıymış. O zaman süreyi 30 dakika yapalım, bütçeyi indirin” derler. Konuşmacı da şu yanıtı verir: Aksine bu durumda bütçe daha da artar, çünkü ben üç saatlik konuşma için birkaç saat, 30 dakikalık konuşma için üç gün çalışmak zorunda kalıyorum. Kısa konuşmak, anlatmak; uzun konuşmaktan çok daha fazla zaman ve emek, hazırlık ister.

Evet doğrudur. Karmaşık, uzun içeriği, hangi formatta olursa olsun sadeleştirmek, kısaltmak çok daha zordur. Bu yüzden sinema endüstrisi fragmana müthiş önem verir. Çünkü fragman bir filmi rezil de vezir de edebilen kilit unsurlardan biridir.

İşte bu yüzden, günümüzün hızlı rekabet ortamında her an bir yerlerde, bir şeyleri sabırsız, dikkati dağınık insanlara sunmak, anlatmak ve etkilemek zorunda olanların fragman yapımı konusunda uzman kişilere kulak vermesinde yarar var.

Genellikle film, dizi fragmanı hazırlayanların önerilerinden derlenmiş ipuçları: Artık hikayeciliğin gücünü, olmazsa olmaz etkisini kimse tartışmıyor. Tüm kaynaklar, üstatlar “alan, format ne olursa olsun, konuyu kolay anlaşılır bir hikaye ile örmek, aktarmak iyi konuşma ya da sunum yapmanın, anlatmanın ön koşuludur” diyor.

Ancak iyi bir hikaye kurgusu tek başına yetmiyor. Öyküyü can alıcı, akıl çelici, unutulmaz kılacak teknikler, taktiklerle ve çok kısa sürede aktarmak gerekiyor. İşte fragman uzmanlarından bazı tavsiyeler:

Hızlı başla, büyük bitir! Bunların ilki de hemen başlar başlamaz konu ile ilgili çok güçlü ve duyanı, göreni kıskıvrak yakalayan bir diyalog, görsel, müzik, ses ya da örnekle başlamak ve çok çok etkileyecek, unutulmaz bir sonla bitirmek oluyor. Beynin bağlantı mekanizmasına göre insanlar ilk önce son sahneleri hatırlayıp, sonra başlangıç sahnelerine, başa dönüyorlar. O yüzden hikayenin sondan başa doğru “dinleyenler, izleyenler ne hissetsin, kafalarında ne götürsünler, ne iz bırakmak istiyorum?” sorusuna yanıt vermeye çalışarak yapılandırılması gerekiyor.

Sürprizli, şaşırtıcı sorular ve yanıtlarla donat! Sorular, şaşırtmak, düşündürmek vb. izleyiciyi bağlamak, dikkat kesilmesini, katılmasını sağlamak için her zaman ve her uzunluktaki sunum, aktarım için en etkili yöntem. Ana konuyla ilgili şaşırtıcı detayları pat pat, peş peşe aktarmak yerine sorularla açmak, merak uyandırmak gerekiyor. Bu şekilde izleyenlerin katılmasını, düşünmesini sağladıktan, iyice yükselttikten sonra da yine güçlü bir stille yanıtların anlaşılır, yalın, sahici örneklerle verilmesi gerekiyor. Düz düşünme, karıştır!

Doğal olarak, hikayelerin güçlü başlangıç ve bitişleri arasında, gövde bölümünde de bir çok alt öykücükler, kısımlar oluşuyor. Klasik anlatıda bunların her biri için de önce girişi yap, ana unsurları tanıt, konuyu anlamalarını sağla, sonra detaylandır, karıştır, dolandır, hikayeyi genişlet ve son olarak daralt, toparlayarak sonlandır diye bir sıra olması öğretiliyor. Daha ilkokulda, kompozisyon yazarken öğrendiğimiz; başlangıç, gelişme, sonuç sıralamasına uyulması bekleniyor. Oysa artık hiçbir şey bu kadar tek düze ve lineer değil. Hem hayat hem de izleyiciler, okuyucular, dinleyenler daha sofistike. İnsanlar karmaşık, şaşırtıcı şeyler bekliyorlar. Kısacası usta fragman yapımcıları “sırayı bozun, çok boyutlu düşünün” diyorlar. İlgi çekici olmak için sıradan çıkmak, sürüden kopmak, ezberleri bozmak gerekiyor.

Yazıyı harika hikaye anlatıcılığı için en popüler 21 teknikle tamamlayalım:

Anlatmak yerine gösterin. Görselleri konuya göre edit edin. Gereksiz video bölümlerini kesin. Taklit ve benzetmelerle canlandırmalar yapın.

Dinleyicilerinizle bağlantılı bir karakter kullanın. Gerçek biri yerine hayali birini de kurgulayabilirsiniz. Önemli olan dinleyicilerinizin benimsemesidir. 

Yer, zaman, ortam vb. bilgilerini verin. İnsanlar kafalarında sahneyi canlandırabilsinler. 

Bir ton belirleyin. Duygusal, gergin, ciddi, neşeli, mizahi vb. Ama her halükarda bunu en içten, en sıcak halinizle aktarın. Tekdüze olmayın. 

Bitişte toparlayın. Başlangıç, gelişme, sonuç sıralamasına tam uymasanız da her dinleyici sonunda bir kapanış bekler.  Eee ne oldu şimdi? Sonuç? Sorusu kafalarda hep dolaşır. Onları yanıtlamalısınız. 

Aralara gizem, soru serpin. Merak dinleyiciyi hikayeye bağlayan en önemli şeydir.  Merak edilmeyen, ilgi duyulmayan şey dinlenmez, izlenmez. 

Gerçekçi diyaloglar kullanın. Aktarmak istediğiniz konuşmaları mutlaka önceden prova edin. İçselleştirin. Duyduğunuz gibi, aynen kullanmayın.  Kulağa nasıl geldiğini algılayın.  Tonlamalar, jest ve mimiklerle içselleştirin.

Anlatınızı, sunumunuzu ses, görüntü ve müzikle çekici hale getirin. Bunları kolayca ekleyebileceğiniz, edit edebileceğiniz pek çok uygulama var artık.

Bir karışıklık, karmaşa, sıkıntı yaratın. Konuyu bir soruna bağlayın. Bir problemin çözümü olduğunuzu anlamalarını ancak bu şekilde mümkün kılarsınız.

Arketipler kullanın. Hikayenizin kahramanları, iyi, kötü, masum vb. tipleri olsun. Hepimiz bunları severiz. Çok bilinen bir hikayeyi alıp, kendinizinkine de uyarlayabilirsiniz. Kötü bir muhasebeci, iyi kalpli finansçı, masum çalışan vb.

Olayları kimin gözünden anlatacağınıza karar verin. Bir kadın mı, finansçı mı, patron mu, çalışan mı konuşacak, anlatacak, karar verin. Aktarımın o duyguları yansıtması önemli.

Çok çarpıcı bir video, viral bir film, marka hikayesi ile başlayıp, dinleyiciyi hemen kendinize bağlayın. Tüm masalların “Bir varmış, bir yokmuş… Bir zamanlar köyün birinde ” diye başladığını ve daha ilk cümle ile dinletmeyi başardığını hatırlayın.

Başlamak ve bitirmek en önemli kısımlar biliyoruz. Meşhur bir filmin en çarpıcı sahnesini, konuyla ilgili komik bir görseli, çarpıcı herhangi bir örneği kullanabilirsiniz.

Bir tema belirleyin ve her şeyi onun etrafında örün. Bu yüzden en önce temayı bulup, sonra hikayeyi örmek çok daha sağlam bir yapı oluşmasını sağlar.

İnteraktivite katın. Katılım sağlayın. Bunun için dijital araçlardan yararlanın. Dinleyiciyi, izleyiciyi sunumunuzun doğal parçası yapın.

Mutlaka kuvvetli görseller kullanın. Ne anlatırsanız anlatın görselleştirmeye gayret edin.  Çöp adam dahi olsa görsel anlatımın gücünden yararlanın.

Dinamik karakterler kullanın. Anlatının merkezinde bazen bir öğrenci, bazen hata yapan biri olsun, sonunda da hatasını düzeltsin, başarsın. Herkes kendinden bir parça bulsun.

Bir tane de değişmez bir karakter, unsur olsun. Zorluklar onu etkilemesin ve temel konunun daha iyi anlaşılmasına yardımcı oyuncu rolünü üstlensin. Bunun ille de insan olması gerekmez.

Duygularınızı seyircinize, dinleyicinize geçirin. Dinleyicilerinizin sizinle aynı duygusal frekansa girmesini sağlayın.

Bir doruk noktası, hikayenin en yüksek, en önemli olduğu noktayı belirleyin ve orayı hakkıyla vurgulayın.

Sonunda çözümü verin. Olayı, sorunu çözün. İnsanların rahatlamasını, bir umut ışığı dahi olsa onu görmesini, yanlarında bir şeyler götürmelerini sağlayın. Harekete geçme isteği uyandırın.

Yukarıdaki tekniklerin hepsini aynı anda uygulamanız mümkün olmasa da en başta anlattığımız “fragman” hazırlama ipuçlarını hatırlayın: Hızlı başla, büyük bitir; sürprizli, şaşırtıcı sorular ve yanıtlarla donat; düz düşünme, karıştır!

Yazan : Ufuk Tarhan | HBR Türkiye

[bulbthings]

         The Internet of Things (IoT) Paradigm

In this article we’ll take a look ‘under the hood’ of the IoT and delve into the communities developing the industry standards, network infrastructure, devices (‘things’) and industry terms. Whilst still in its infancy, the IoT is generating a buzz about the industry and gaining momentum with several different standards currently competing with each other, and more may be joining the contest soon.

With the IoT set to pick up speed in the coming years over 200 member companies are contributing to the specifications, which provide a standardised framework for communications between wireless-enabled devices. The new standards cover architecture, security requirements, Application Programming Interfaces (API’s) specifications and mapping to industry protocols such as CoAP, MQTT and HTTP.

Having such a set of specifications working together at the service layer to truly stitch the IoT together will allow service providers to support applications and services across a range of industries. This opens up a whole new world - a future of seamless interaction to transform the way we all work and play in the future.

The ‘Internet of Things’ (IoT), or more prosaically ‘Machine to Machine’ (M2M) communication, is well under way — after all, microprocessors are to be found in all manner of ‘things’: domestic white goods, cars, credit cards, your passport, your family pet, the CCTV camera in your street, the lift (elevator) in your office and many more. Add the magic ingredient of internet connectivity (or the ability to be read by an internet-connected device), bake with applications and services that make use of the data gathered by this vastly expanded network, and you’ve cooked up another technology revolution.

The IoT represents a major step forward in the history of the Internet and is truly a state-of-the-art solution to connectivity and interoperability across almost endless applications of use.  

The IoT/M2M ecosystem

The current IoT/M2M technology landscape is complex and filled with multiple players. Future IoT applications can be built using any subset of the following ecosystem components that are broadly categorised into four layers as mentioned below:

Things

The ‘things’ in the IoT, or the ‘machines’ in M2M, are physical entities whose identity, state (or the state of whose surroundings) is capable of being relayed to an internet-connected IT infrastructure. Almost anything to which you can attach a sensor — a cow in a field, a container on a cargo vessel, the air-conditioning unit in your office, a lamppost in the street — can become a node in the Internet of Things.

Sensors

These are the components of ‘things’ that gather and/or disseminate data — be it on location, altitude, velocity, temperature, illumination, motion, power, humidity, blood sugar, air quality, soil moisture… you name it. These devices are rarely ‘computers’ as we generally understand them, although they may contain many or all of the same elements (processor, memory, storage, inputs and outputs, OS, software). The key point is that they are increasingly cheap, plentiful and can communicate, either directly with the internet or with internet-connected devices.

Comms (local-area)

All IoT sensors require some means of relaying data to the outside world. There’s a plethora of short-range, or local area, wireless technologies available, including: RFID, NFC, Wi-Fi, Bluetooth (including Bluetooth Low Energy), XBee, Zigbee, Z-Wave and Wireless M-Bus. There’s no shortage of wired links either, including Ethernet, HomePlug, HomePNA, HomeGrid/G.hn and LonWorks.

Comms (wide-area)

For long range, or wide-area, links there are existing mobile networks (using GSM, GPRS, 3G, 4G, LTE or WiMAX for example) and satellite connections. New wireless networks such as the ultra-narrowband SIGFOX and the TV white-space NeulNET are also emerging to cater specifically for M2M connectivity. Fixed ‘things’ in convenient locations could use wired Ethernet or phone lines for wide-area connections.

Some modular sensor platforms, such as Libelium’s WaspMote, can be configured with multiple local- and wide-area connectivity options (ZigBee, Wi-Fi, Bluetooth, GSM/GPRS, RFID/NFC, GPS, Ethernet). Along with the ability to connect many different kinds of sensors, this allows devices to be configured for a range of vertical markets.

What about the standards?

Six emerging standards are tackling the interoperability of M2M communication, these are as follows:

The Thread Group

Developed by Google’s Nest Labs, ARM and Samsung, Thread is designed to build a low-power mesh network as an alternative to Wi-Fi, Bluetooth and more. Thread, which uses 2.4GHz unlicensed spectrum, is built on existing standards, such as IEEE 802.15.4, IETF IPv6 and 6LoWPAN, meaning that existing devices which use ZigBee / 6LoWPAN etc. can easily migrate to Thread.

It doesn’t rely on a central hub, unlike other smarthome platforms, even though it already connects more than 250 products on the market.

Nest already uses Thread for its smart thermostat and smoke and carbon monoxide alarm, and has also partnered with Mercedes-Benz, Whirlpool and light bulb maker LIFX to integrate their products too.

Open Interconnect Consortium

Unlike Thread, the Open Interconnect Consortium (OIC) is still defining the wireless connectivity requirements that would enable billions of devices to connect with each other.

Set up in June 2014 by Intel, Samsung, Dell and others, OIC is looking to build up on existing technologies, such as Bluetooth, Wi-Fi and Zigbee, with plans to reveal its own open-source software by the third quarter of this year. The organisation is currently focusing on smart home and office technologies and then plans to target vertical sectors like automotive and health care. It also plans to certify devices that are compliant with its standards.

AllSeen Alliance

Led by the Linux Foundation and Qualcomm, the alliance includes big names like LG, Sharp, Panasonic and Cisco. The group is working on an IoT standard based on Qualcomm’s AllJoyn opensource code, which members can use in their products for free.

There are now 51 organisations in the alliance, which also welcomes software giant Microsoft.

HyperCat

A group of 40 UK-based companies, including IBM, ARM and BT, have developed an Internet of Things (IoT) standard called Hypercat.

Hypercat is a thin interoperability layer that allows devices, such as lamp posts and smart meters, to interact with each other. Like an address book, it lets applications ask data hubs what types of data it holds and what permission it needs to ask them, making sense of it without human involvement.

Hypercat can browse machines, searches by metadata and uses standards such as HTTPS, Restful APIs and JSON as a data format. Hypercat, which officially passed the first phase of development in June 2014, was developed by 40 UK-based tech firms, including IBM, Intel and ARM, startups and universities that banded together 2 years ago thanks to a £6.4m grant from the UK government’s Technology Strategy Board (TSB)

HomeKit

Apple announced a software platform it claims will allow devices, such as locks, lights and thermostats, to be unilaterally controlled from one app. Apple claim the interface will save users from having to access different home devices through the manufacturers’ respective apps. Manufacturers can also now label their home devices as ‘Made for iPhone/iPad/iPod.

Industrial Internet Consortium

Intel, IBM, AT&T, GE and Cisco formed the Internet Consortium Alliance, an open membership group, earlier last year. Managed by the Object Management Group (OMG), the group is focused on “industrial internet” apps in markets including manufacturing, oil and gas exploration, healthcare and transportation.

The group is likely to collaborate with other research organisations and standards bodies that are already conducting research activities in the IoT space.

[smus]

Catlak Kova..

Bir ülkede boynuna astığı uzun sopanın uçlarına taktığı iki kovayla dereden doldurduğu suyu çiftliğe taşıyan bir adam varmış. Adamın kovalarından bir tanesi “çatlakmış.” Sağlam olan kova her seferinde dereden çiftliğe kadar uzanan yolu dolu olarak tamamlarken çatlak kovanın içindeki su gelene kadar döküldüğünden sucu suyun ancak yarısını eve ulaştırabiliyormuş. Bu durum aylarca böyle devam etmiş.

Bu arada sağlam kovanın bu durum çok hoşuna gidiyor, kendi kendine gururlanıyormuş, çatlak kova ise suyun yarısının yola dökülmesine sebep olduğu için suçluluk duygusuna kapılıyor işe yaramadığını düşünüyormuş…

Bir gün çatlak kova dayanamamış dile gelmiş ve sucuya seslenmiş “Kendimden utanıyorum ve senden özür dilemek istiyorum…” “Neden” diye sormuş sucu şaşkınlıkla “utanacak ne var ki?” Çünkü demiş çatlak kova; “Kaç yıldır çatlağımdan su sızdığı için ancak yarısını çiftliğe getirebiliyorsun. Benim bu kusurumdan dolayı sende zor durumda kalıyor bu yüzden de emeğinin tam karşılığını alamıyorsun…”

Sucu ise gülümsemiş: “Çiftliğe giderken yolun kenarlarındaki çiçekleri ve onların güzelliğini hiç fark ettin mi?” diye sormuş. Kovanın gözünün önüne hemen o yol gelmiş. Evet çiftliğe gelirken güneşin ısıttığı o çiçekler kendinin de dikkatini çekiyor ve çok beğeniyormuş.

Bu kez sucu “çatlak kovaya” sormuş. “Benden özür dileme. Yolun sadece senin tarafındaki çiçeklerin yeşerdiğini diğer taraftaki çiçeklerin tamamının kuruduğunu fark etmedin mi? Bunun sebebi senin kusurun olarak gördüğün şeyden benim yararlanmamdır. Sızan suları farkettikten sonra senin tarafına çiçek tohumları ektim ve her gün ırmaktan dönerken sen onları suladın, çiçekler böylece açtılar. Bende kaç yıldır bu çiçeklerden toplayıp patronumun sofrasını süslemesine yardımcı oldum. Ben o sofraları senin sayende yetişen çiçeklerle süslemeseydim o evde bu güzellikler yaşanmayacaktı. Belki de benim buradan aldığım ücretin artışında senin sızan suyunla büyüyen çiçeklerin çok büyük payı vardır…”

Evet aslında hepimiz birer “çatlak kovayız”. Hepimizin farklı farklı kusurları, engelleri var. Önemli olan bunlarla birlikte yaşamayı ve yaşam içerisinde de bu zayıf yönlerimizden bir fayda sağlamayı öğrenmek… Kendimizin değerinin farkında olmalı ve bu dünyada hepimizin bir görevi olduğundan emin olmalıyız.

[smus]

Fark Yaratmak İçin Bu Yazıyı Mutlaka Okuyun!

Bir ürün ya da hizmet satın alacağınız zaman satın alım kararınızı neye göre verirsiniz? Kendimize yakın hissettiğimiz kişi ve markalar rakiplerine göre neyi farklı yapıyorlar da fark yaratabiliyorlar?

Rekabetin olduğu her yerde kendini gösteren “fark yaratmak”, hepimizin iş ve özel hayatında başarmaya çalıştığı ve emek harcadığı bir konu. Sunduğumuz hizmet ve ya ürünlerle fark yaratabilmek sadece pastadan daha büyük pay almamızı değil, aynı zamanda içgüdüsel olarak kendimizi diğerlerinden üstün hissetmemizi, dolayısıyla mutluluk ve tatmin duygularımızın da öne çıkmasını sağlıyor.

Fark yaratmak adına birçok marka ve kişi de ürün ya da fikir satarken, müşterileriyle başarılı bir şekilde empati kuruyor, yenilikçi yaklaşım veya ürünlerle ihtiyaçlara cevap veriyor ve sözlü/sözsüz iletişimlerini başarıyla gerçekleştirebiliyor. Peki, bunlar fark yaratmak için yeterli oluyor mu?

Örneğin, elektronik ve lojistik firmaları ve bu firmaların çalışanları fiyat rekabetinin dışında birbirlerinden farklı ne sunuyorlar da biz satın alma kararımızı içlerinden birinden yana kullanıyoruz? Ya da her yerde reklamlarını gördüğümüz kolejler; başarmak ve kazanmak üzerine kurulu benzer marka iletişimleri, sınıf düzenlemeleri, müşteri odaklı yaklaşımları ve sundukları yenilikçi eğitim sistemleri ile ne kadar birbirlerinden ayrılabiliyorlar?

Bu sorunun cevabını zaten güvenmediğiniz kişi ya da markaları değerlendirme listesine almadığımız gerçeğinden hareketle, güven kıstasını formülün dışında bırakarak yanıtlayalım.

Acı gerçek şu ki, aslında insanlar kim olduğunuzla ya da ne söylediğinizle pek ilgilenmezler; onların tek ilgilendiği, onlara ne kazandıracağınız ya da ne fayda sağlayacağınızdır. Kabul edelim ya da etmeyelim aslında hepimiz biraz benmerkezciyizdir. İletişimimizin aslında bizimle ilgili olmasını ve/veya daha sonra anlatabileceğimiz bir hikaye barındırmasını isteriz.

İşte kişisel ya da ticari olarak fark da müşterilerimizin içgüdüsel olarak kendilerini diğerlerinden üstün hissetmelerine yol açacak bir hikayeyi, sunduğumuz ürün ya da fikirle birlikte verebilmemizde yatar. İçinde olduğumuz rekabetten bağımsız gerçek farkı, müşterilerimize ürünümüz ya da bizim hakkımızda konuşmayı tercih edecekleri bir hikayeyi de ürünle birlikte sunabildiğimizde yaratırız.

Amazon CEO’su Jeff Bezos’un bununla ilgili çok güzel bir tespiti var. Bezos, “Markanız, siz odada yokken insanların onunla ilgili söyledikleridir” der. Bu söz ister kişisel, ister ticari markanız olsun ikisi için de geçerlidir.

Sizden ve ürününüzden bahsedecekleri bu hikayeyi yaratmaksa bazen sıcak bir iletişim kadar kolay; bazen de inşası yıllarca sürecek bir mekanizma ortaya çıkarmak kadar zordur. Temelleri ise aynı yere dayanır: İletişim içinde olduğunuz kişilerin kendilerini iyi hissedecekleri ödül mekanizmasına ne kadar etkin şekilde hitap ettiğinize.

Amazon’un sadık müşteriler yaratmak adına bana nasıl bir hikaye sunabildiğini 2014 Kasım ayındaki yazımdan hatırlarsınız. İstatistiklerin ve ürün özelliklerinin aksine hikayeler heyecan verir, yayılır ve insanları birleştirir. 2014 ‘ün en iyi global markaları listesine baktığımızda da üst sıralara tırmanan markaların hepsinin aklımızda kalan bir hikayesinin olması gerçekten de tesadüf değil. Satın alma kararı esnasında değerlendirme listesindeki tercihlerinizden birini seçmeniz, o marka veya kişinin size ürünle ya da fikirle birlikte verdiği hikayenin sizin için büyüklüğü ile birebir orantılıdır.

Buradan hareketle öğlen yemeği molasında gitmeyi düşündüğümüz McDonald’sın rakiplerinin sadece diğer hamburgerciler olduğunu düşünmek büyük bir hata olacaktır. Öğlen yemeği için McDonald’sın rakipleri, müşteriye sunduğu hikayesi en az onun kadar etkili olan ve onunla benzer zaman diliminde hizmet verebilecek diğer tüm mantıcılar, dönerciler ve ev yemeği restoranlardır.

Aynı şekilde sizin de rakipleriniz sadece sizinle aynı sektörde olan veya benzer iş yapan kişi ve markalar değildir. Aslında gerçek rakipleriniz, aynı ihtiyacı giderecek ve benzer ücret karşılığında müşteriye başkalarına anlatacakları daha iyi bir hikaye verebilen tüm işletme ve kişilerdir.

Örneğin tatil satıyorsanız, rakipleriniz sadece tatil satan diğer firmalar değil, benzer miktardaki paraya karşılık, müşteriye daha iyi veya benzer büyüklükte bir hikaye de sağlayabilecek diğer tüm elektronik ve ev dekorasyon mağazaları veya eski araçlarını değiştirebilecekleri araba markalarıdır. Çünkü müşteriniz tatilden elde edeceği rahatlama, statü ve tatmin ihtiyacından fazlasını evini yenileyerek veya arabasını değiştirerek elde edeceğine inandığı anda satın alma tercihini kolaylıkla değiştirecektir.

İnsanların neden sizden ya da ürününüzden bahsetmeyi tercih edebilecekleri; yani sunacağınız hikayenin güçlü bir etki yaratması için hangi unsurları barındırması gerektiği ise tamamen yeni bir başlık.

Bize düşen ise hitap edeceğimiz ve anılmak istediğimiz kategorileri (güçlü yanlarımızı) belirlemek, güçlü yönlerimizi hikayeleştirmek ve bu hikayeleri de sürekli yeni yollarla müşterilerimize anlatmaya devam etmek olmalıdır. Kararlılıkla, tutarlılıkla, bıkmadan ve usanmadan.

Kaynak : Burc Uygurmen (HBRTurkiye)

[smus]

Olumsuzluğun Olumlu Yükselişi

Liderlik ve başarı hikayelerinde, tavsiyelerinde çoğunlukla olumluluk ve pozitif olmak yüceltilir, önerilir. Olumsuzluk ve negatif olmak ise yerilir, kaçınılması gereken faktörlerin başında yer alır. İyi liderler, başarılı insanlar olumlular arasından; kötüler, başarısızlarsa olumsuzlardan çıkar…

Öyle mi hakikaten? Başarılar her şeye olumlu bakarak, katılarak, daima motivasyon pompalayarak kazanılabilir mi? Ekibini hep öven, statükoyu korumaya çalışan biri başarılı liderlik edebilir mi? Ya da liderinin, yöneticisinin, ekip arkadaşlarının yaptıklarını, işlerini hep onaylayan? Herkes her şeyi beğenirse gelişim, daha iyisini yapma dürtüsü nereden tahrik alır? Organizasyonlarımızda negatif/olumsuz davrananlar, sorgulayan, eleştiren, şikayet edenler olmazsa düzeltmek, iyileştirmek diye bir meselemiz niye olur?

Mesela müşteri hizmetleri departmanları gelen olumsuz geri bildirimleri savuşturmak için uğraşır. Ama bu aşama geç değil midir? Allah için hiç mi kimse görmemiştir o olacak aksaklığı? Yanlışı düzeltmenin maliyeti hatasız iş yapmaktan katbekat daha maliyetlidir diye öğretmemişler miydi hepimize?

Sanırım şuna pek çoğunuz katılacaksınız: Organizasyonlarda pozitif geri bildirimler, hal ve tutumlar pek sorgulanmaz. Evet diyenler, aynen diye başla onaylamalar, arkadaşlarıma katılıyorum’lar vb. daha çok desteklenir, sevilir, benimsenir. Çünkü o tip profillerle yaşam daha kolaydır. “Niye bunu beğendin, onayladın, katıldın?” denmez, denmemelidir. Pozitif giden bir şeye çomak sokulmaz! Pişmiş aşa su katılmaz! Hele de “Doğru söyleyeni dokuz köyden kovarlar!” “Erken öten horozu keserler!” özdeyişleriyle susturularak büyümüş bir toplumun bireyleri iseniz… Boyun eğme, hiyerarşiye uyum sağlama, katılma, katlanma, bir an önce bitirme, yetiştirme, sinik eğilimler ağır basar.

Ve tüm bunlarla aslında daha büyük problemlere sebep olacak kök nedenler karartılır…

Olumluluktan beslenmek, şikayetten, eleştiriden kaçınmak ya da bunları yapıcı, yaratıcı çözümler için fırsata dönüştürememek; yüzümüze tutulmuş spot ışığının gözümüzü kamaştırması gibidir. Nasıl spotun arkasındaki karanlık bölgeyi göremezsek, olumlu olalım, pozitif bakalım yaklaşımlarıyla farkında olmadan gelecekteki sorunları maskeleriz. Tespitim şudur:

Olumluluk/pozitiflik ya da olumsuzluk/negatiflik birer tutumdur. Takınılan tavırdır. Yapılan şeyler ise bir durumdur. Daima daha iyisinin, yararlısının, kolayının mümkün olabileceği hallerdir, sonuçlardır, ürünlerdir, hizmetlerdir.

Sağlanması gereken; yaratıcı çözümleri, değişiklikleri ve yenilikleri teşvik eden, başarıyı, ilerlemeyi sürdürülebilir kılan “uygun motivasyon ve aksiyon” ortamıdır.

Süper pozitif ya da süper negatif olunabilir. Eğer motivasyon ve aksiyon yoksa, ikisi de bir işe yaramaz.

O halde sağlıklı gelişme için olması gerekenleri şöyle sıralayabiliriz:

Problemler, olasılıklar, sorgulamalar, eleştiriler karşısında “olumlu/pozitif” tutum benimseyebilmek, sağlam durabilmektir.

Aslanız, kaplanız, bitaneyiz, en büyüğüz gibi uyuşturucu faktörlerden kurtulup, gelen itirazları sahiden bir gelişim fırsatı olarak görmek, algılamaktır.

Mış gibi davranmamaktır.

İnsanların kaçındıkları, rahatsız oldukları ya da sevdikleri şeyin aslında konu ortaya konulurken ya da karşılanırken takınılan “negatif veya pozitif tutumdur”. Başarısızlığı getiren de bu tutuma takılıp kalmak ve asıl konuya geçememektir.

Çoğu kişi alacağı olumsuz tepki nedeniyle ya da şimdi hakkımda ters insan diye düşünürler çekincesiyle giderek pasifize olur. İleri aşamalarda bu duruş, olumlu, ılımlı olmakla özdeşleşir. İşte kaçınmamız gereken şey asıl budur. 

Steve Wood’un olumsuzluğun, nasıl olumluya dönüştürülebileceğine ilişkin bir yazısında aşağıdaki tavsiyelere kulak verebiliriz:

Negatif, olumsuz olun! Gördüğünüz mevcut ya da olası problemleri açıkça ortaya koyun. An itibariyle her şey yolunda gidiyor görünse de fark ettiğiniz ya da size negatif gelen tarafları net biçimde, gerekçelerinizle, işbirliğini teşvik eden iletişim stiliyle ortaya koyun. Negatif durumu pozitif tutumla ama tüm çıplaklığı ile paylaşın. Eğer bunu dikkate almayan bir yerde iseniz, işinizi değiştirin. Hiçbir başarılı lider yönetim toplantılarında ne kadar muhteşem olduklarını konuşmaz. Başarıları kutlar ama en çok ve daima olmuş olası olumsuzluklara yönlenir. Kurcalar, deşeler, sorgular… Problemleri fark eden, hem çözen hem de tekrarlanmayacak şekilde yaratıcı yeni çözümlerle ortadan kaldıran stratejiler geliştirir. Ekibini de buna odaklar. Olumlu sonuçlar için olumsuzluklardan güç alır.

Eleştirin! Eğer kendiniz ya da ekibiniz kötü bir şey yapıyorsa bunu öze ve dışa doğru eleştirin. Eleştirileri saygıyla ve olumlu tutumla karşılayın ki daha iyiye ilerleyebilin. Eğer hiç eleştiri almıyorsanız ya da eleştirecek bir şey bulamıyorsanız, eleştiremiyorsanız tehlike çanları çalıyor demektir. Bir şeylerin ters gittiğini, gideceğini gören ve eleştiremeyen, eleştirilmeyen kişiler açık ve dürüst konuşma konusunda güvensizlik içinde demektir. Ya kendisine güvenmiyordur ya da ortama. Her ikisi de çok ama çok sıhhatsizdir. Özeleştiri yapamayan, dışarıdan eleştiri alamayan kişinin her şeyden önce özgüven eksikliği vardır. Ne iyi bir lider ne de iyi bir takım üyesi olamaz. Böyle olmayan organizasyonlardan da başarı çıkamaz.

Eğer etrafınızda eleştiren, daha iyisi için tartışan, irdeleyen birileri varsa buna sevinin. Demek ki sizi, işini, arkadaşlarını önemsiyor. İdeal çalışma ortamındasınız demektir.

Şikayetçi olun! Bir şey sizi sıkıyorsa, endişelendiriyorsa söyleyin. Cesur olun çünkü büyük ihtimalle şikâyet ettiğiniz şeyin ucu bir başkasının doğru, iyi yapmadığı şeye dokunacaktır. Ancak şikayetlerinizi elinizdeki sağlam karinelerle, altını somut verilerle, örneklerle, belgelerle doldurup, nedenlerini, nasıllarını ve hatta çözüm önerilerinizi ekleyerek doğrudan müsebbibine yapın. İnsanlar şikayet etmekten bir başkasını zor durumda bırakmamak ve antipatik olmamak, dışlanmamak, kendisine cephe alınmasın diye kaçınırlar. Şikayete muhatap olan işin başındakiler şikayetçiye jurnalci muamelesi yaparlar. Bu da organizasyonlarda çok tehlikeli toksik bir ortam yaratır. Herkes birbirinin yaptığını görür ama söylemez ve zehirlenme içten içe yayılır. İşte bu fecidir. Onun için mutlaka şikayet edin, şikayetleri ciddiye alıp, olumlu tutum ile değerlendirin.

Sonuç olarak; sürdürülebilir başarı için olumlu tutumla olumsuz olun, sorgulayın, irdeleyin, eleştirin ve şikayet edin!

Kaynak :Ufuk Tarhan