[sometimeinthepast-blog]

Bazı günler diğerlerinden daha güzel, bazıları ölüm. Bazı anlar umutla dolu, bazıları ise cam kırıkları. Bir tek cümleyle resmen kendimi uzaklaştırmaya çalıştığım o dipsiz ama içinde kaybolsam gıkım çıkmayacak çukura tekrardan düşmüş halde buluyorum. Tek cümleye, tek gülüşe; senin bilinçsizce de olsa yaptığın tek harekete bakıyor benim mutluluğum da, kırıklarım da. Bir buçuk yıl sonra kendimi yine aynı çukurda buldum, bu sefer başka gözlerin içinde de olsa. Kalbim ancak tek bir sonu olmayan aşkı kaldırabilir ama daha fazlası yok. Ya sen olacaksın, ya da hiç. Ya ben hiç, ya kalbim hiç. İşte sırf bu yüzden imkansız olduğunu bilmek bitiriyor beni içten içe. Talihimi kabullenemiyorum, kimseye de anlatamıyorum. Bitmişim bilenim yok, ben dahil; ölmüşüm ağlayanım yok, sen dahil. Halimden şikayetçi miyim peki? Yine olsa, yeni baştan...

[sometimeinthepast-blog]

...tek söz etmeden geçirdiğimiz bu gece, aramızdaki samimiyeti artırmıştı sanki.

Yabancı // Albert Camus

[sometimeinthepast-blog]

Evlerimiz ne kadar sıkıcı, ne kadar renksiz olursa olsun, etten ve kemikten yapılmış olan biz insanlar, bu kadar güzel de olsa başka bir yerde olmaktansa, evlerimizde olmak isteriz. İnsanın evi gibi yoktur dünyada.

Oz Büyücüsü // L. Frank Baum

[sometimeinthepast-blog]

Birisinin törpü gibi ince ve sivri sesi, ötekinin kalın kalın homurdanması, bende sessizliğe karşı öyle bir özleyiş uyandırdı ki, çoban olarak bir başıma gezerken duyduğum sessizliği hatırladım. Dağda taşta insanların sahtekarlığı yoktu. Dağ taş yalan söylemiyor, ben katıyım diye doğrusunu söylüyordu.

Aganta Burina Burinata // Halikarnas Balıkçısı

[sometimeinthepast-blog]

Ne olacak a canım! Hepimiz ya bir kaza neticesinde ya da kazasız olarak cavlağı çekeceğiz. Fakat ne bileyim, ölmeden önce insan yaşar a. Bu dükkanın içinde sürdüğüm hayata yaşamak mı denir? Bu yaşamak değil, uzun ölüm. Denizde gezenler ne mesut insanlar ki, böyle bir bakkal dükkanında karaya vurmuş balık gibi boğulup gitmiyorlar.

Aganta Burina Burinata // Halikarnas Balıkçısı

[sometimeinthepast-blog]

İnsanın içinde vicdan denilen bir şey varmış, arada bir sancırmış. Diş, dalak ağrısından betermiş.

Aganta Burina Burinata // Halikarnas Balıkçısı

[sometimeinthepast-blog]

Bir insan bağrının bu kadar kara bir acıyı nasıl barındırabileceğine şaştım. Donmuş, kara bahtlı bir yüz. Dayanabileceğinden çok daha fazlasını çekmiş bir çocuk yüzü. İnsan o kadar çok acıyordu ki, bakışının önünde, onun kadar mutsuz olamadığına utanıyor ve ona adeta "Beni affet!" diye yalvarası geliyordu.

Aganta Burina Burinata // Halikarnas Balıkçısı

[sometimeinthepast-blog]

Gördüğüme nasıl inanmazdım ki; gördüğüm güzellikler, bu dünyayı habis bir ruhun yaratmadığını bana göz göre göre doğruluyordu.

Aganta Burina Burinata // Halikarnas Balıkçısı

[sometimeinthepast-blog]

Doğum, hastalık, ölüm Allah'ın emri. Anladık! Fakat ne bileyim, özlediğin bir işte çalışmadan, içine doğduğun şu dünyanın ötesini berisini hiç görmeden, taş üstüne bir taş koymadan, bir ağaçcağız olsun dikmeden, bir günceğiz olsun şunun bunun eteğini öpmeden yaşayamamak ve böylece dünyadan defolup gitmek de Allah'ın emri değil a!..

Aganta Burina Burinata // Halikarnas Balıkçısı

[sometimeinthepast-blog]

Peki, güzele bakma, iyiye aldırma, doğruya kulak asma, denizi anma; peki öyleyse ben ne edip ne söyleyecektim?

Aganta Burina Burinata // Halikarnas Balıkçısı

[sometimeinthepast-blog]

Hiç insanın kayığı olur da, hep bin kere uğranılmış bir limanla bin kere uğranılmış başka bir liman arasında bezdirici ve usandırıcı bir gidip gelişle ömür mü tüketir?

Aganta Burina Burinata // Halikarnas Balıkçısı

[sometimeinthepast-blog]

İnsan her yerde ölür -ne bileyim, dağda, taşta, harp meydanında- ne var ki denizden başka her yerde bir izi, bir kemiği, dikili bir mezar taşı kalır. Denizde boğulan denizcinin ise, tıpkı bir hülya, bir rüya gibi tam bir kayboluşu, bir silinişi vardır.

Aganta Burina Burinata // Halikarnas Balıkçısı

[sometimeinthepast-blog]

Tüm eski oligarşiler ya katılaştığı ya da yumuşadığı için yıkılmıştır. Ya pusulayı şaşırıp kibre kapıldıkları, değişen koşullara ayak uyduramadıkları için devrilmişlerdir ya da gevşeyip ürkekleştikleri, zor kullanmaları gerektiğinde ödünler verdikleri için.

[sometimeinthepast-blog]

Ada değildir insan, bütün hiç değildir bir başına; anakaranın bir parçasıdır, bir damladır okyanusta;...

John Donne

[sometimeinthepast-blog]

şu üç günlük sevdalara inat

serserice değil adam gibi seviyorum

öyle uzaktan seviyorum seni

Cemal Süreya // Uzaktan Seviyorum Seni

[sometimeinthepast-blog]

ne vakit bir yaşamak düşünsem

sus deyip adınla başlıyorum

Ben Sana Mecburum // Attila İlhan

[sometimeinthepast-blog]

İçten içe hiç de elde etmek istemediğiniz bir şey için savaşmak zorunda bırakılıyorsunuz yaşamınız boyunca ve biri diğerinden çok daha az görülür olan iki seçeneğiniz var: birincisi savaşmaya devam etmek -ki bu durumda ruhunuzdan bir parçayı kurban vermiş oluyorsunuz- , ikincisi ve görünmeze yakın olanı ise savaştan çekilmek. Çekilmek demek dünyanın taş devrinden bu yana en vahşi ve rekabet dolu zamanı olan 21. yüzyıl medeniyetinde yaşayamamak, kendi kendine bakamayacak kadar aciz olma riskini göze almak anlamına geliyor.

Aslında rekabete zorunlu olmadığınızı içten içe biliyorsunuz, hayatınızı idame ettirmek için diğerlerini geçmeye/ezmeye ihtiyacınız yok, fakat bu oyunu değiştirebilecek kadar önemli bir piyon olabilmek için piyonluktan çıkıp arka sırada bir yer kapmanız gerektiğini de biliyorsunuz: nadiren bir şah, bazen vezir, bazen ise basit bir fil. Atladığınız ise küçük ama oyunu değiştirmenizi tamamen engelleyen bir nokta var: Fil olurken dahi o kurban vermek “zorunda kaldığınız” ruhunuzdan parçalar, sizi bambaşka biri olmaya sürüklüyor; yavaşça, fark ettirmeden, geri dönülemez bir şekilde.