En çok da beni kaybetmek için verdiğin çabaya kırgınım
"I'm Dorothy Gale from Kansas"
art blog(derogatory)
No title available
Aqua Utopia|海の底で記憶を紡ぐ

Product Placement
KIROKAZE
Claire Keane
hello vonnie
Sade Olutola
Not today Justin
One Nice Bug Per Day
Xuebing Du

@theartofmadeline
$LAYYYTER

pixel skylines
RMH
NASA

No title available

Kiana Khansmith
Lint Roller? I Barely Know Her
seen from United States

seen from Canada
seen from United States

seen from United States
seen from United States

seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from Netherlands

seen from Türkiye

seen from Malaysia
seen from Ukraine

seen from United States
seen from Slovenia
seen from United States
seen from United States

seen from Malaysia
@songlerbk
En çok da beni kaybetmek için verdiğin çabaya kırgınım
Başımı önüme eğdiren, yüreğimdi. Diz çöktüren merhametim. Susturansa vicdanım. Ben kimseye değil, insanlığıma yenildim.
Tanıyorum sandığım insanları tanımamak bana da süpriz oldu
Çok tuhaf, artık kendimi tanıyamıyorum. Ne istediğimi bilmiyorum, doğru düzgün bir hayalim bile yok. Normalde ne yapmayı severdim, nelere hevesim vardı, hatırlamıyorum. Sanki kendimle ilgili her şey silinmiş gibi. Çok zor böyle yaşamak, başkasının hayatını başkasının yerine yaşıyormuş gibi hissetmek.
Umursamaz sandığım bir insanın başkasını nasıl önemsediğini gördüğümden beri hiçbir şey beni hayal kırıklığına uğratmıyor.
Bazen aklıma geliyorsun. Duruyorum aniden hani evet mutluyum ama bir şey eksik. Sonra tekrar gülüyorum geziyorum, uyuyorum, ama bir şey eksik. Evet hayat devam ediyorum ama içimde bir ölüyle yaşıyorum. Her şey yerli yerinde ellerim, kollarım, gözlerim, ama kalbim eksik.
Alnından öptüğüm yerde ülkemsin, ağzından öptüğüm yerde kadınım, diyeceğim.. Bir gülüşünle çıkıp caddeleri dolduracağım..
Bir kadın olup beni sevmeyen bir kadını düşlemekden başka da pek hatam olmadı aslında ama sanırım en büyüğü de buydu. Peki ozaman.
Uzun zaman sonra bana yazdıran bir kadın var ama ben onun hayatında yokum. Öyle işte..
Artık çiçekler ona değil, aşkımızın mezarına.
“Gözden uzak olsa da gönülde mekan sahibi.”
En güzel yerden inip de hiç olmayı başardın.
Yaptıklarını bilip hala senden vazgeçememek, garip bir şey.
“O tarla çoktan yanıp küle dönmüş ama sen ısrarla çiçeklerin açmasını bekliyorsun, bu umuttur.”
Önceden hissetmeyi başarıyordum. Şimdi hissetmiyorum. Ne duygumu yaşayıp ağlayabiliyorum, ne de dolusuyla gülebiliyorum. Ben biraz duygusuz, fazla umursamaz oldum. Zararım kendime, en çok içime attıklarımı susmuşum. Anlatmak ya da anlamak istemiyorum. Kaldım, kendimle.