𓃗
Doug Jones
Show & Tell
The Stonewall Inn
gracie abrams
occasionally subtle
blake kathryn
EXPECTATIONS
Monterey Bay Aquarium
I'd rather be in outer space 🛸
hello vonnie
❣ Chile in a Photography ❣
Andulka
Not today Justin
todays bird
The Bowery Presents
Origami Around
🩵 avery cochrane 🩵
#extradirty
Game Changer & Make Some Noise
seen from United States
seen from France
seen from Vietnam
seen from Iraq
seen from United States
seen from United States
seen from Türkiye
seen from Côte d’Ivoire
seen from France
seen from United States
seen from Germany
seen from Malaysia
seen from Thailand
seen from Malaysia
seen from Germany
seen from Moldova
seen from United States
seen from Singapore
seen from Chile
seen from Bulgaria
@sophieindezon
Sophie-in-de-zon turned 2 today!
Tumblr emailed me this today. This means that shockingly, I started my solo travels two years ago in California. It doesn't feel like that long ago at all.. But, when I think about it, the places this blog has documented since then! May loads of exciting travel stories follow!
Ik zag vandaag een monnik in de Starbucks.
Morgenavond vlieg ik naar huis?!
Koh Tao was kort maar krachtig - het is m'n favoriet van de drie eilanden aan de Gulf Coast van Thailand. Het is klein en heeft daardoor het echte 'eilandgevoel' behouden. Het 'centrale' gedeelte heeft een redelijk kort strand en een straat met winkels en bars en that's it! Het draait op Tao voornamelijk om het duiken, maar daar heb ik helaas geen geld meer voor over, volgende keer maar. (Samui is meer een 'flashpacker' bestemming, met veel grote resorts en het is ook een behoorlijk groot eiland; Koh Pha-ngan heeft hele mooie afgelegen plekjes maar het is ook nog redelijk groot en draait totaal om de partyscene.)
De eerste nacht op Tao kreeg ik een upgrade naar een soort honeymoon bungalow met een queen size bed. Omdat we toevallig tegelijk op kwamen dagen kreeg ik die samen met een meisje wat ik net had ontmoet in de songthaew.. daar mijn kersverse verloofde s'nachts niet meer kwam opdagen (tragisch) had ik die lekker voor mezelf. Chilleeeen! De eerste dag heb ik met Chris, Glen en nog een Chris op het strand gelegen, een beetje gekletst over wat een rotleven we toch hebben en kokosshakes gedronken. De tweede dag hebben we scootertjes gehuurd om even een mooi viewpoint te gaan bekijken waar een van hen over gehoord had; het werd een hike van een uur in de snikhete middagzon op het warmste punt van de dag.. maar een mooi uitzicht was het wel. Daarna zijn we naar een afgelegen baaitje gereden waar het water zo helder was dat je geen snorkelset nodig had om heel veel vissen te kunnen zien en waar de rust van het moment alleen verstoord werd door het melodieuze getimmer van wat bouwvakkers verderop. S'avonds keken we naar de laatste zonsondergang op de eilanden onder het genot van een Singha, gevolgd door een vuurshow en shisha. Het waren voorlopig m'n laatste dagen tropisch eiland! Daaag palmbomen en kokosshakes, daaag...
Nadat ik met de ferry was aangekomen in Chumphon op het vasteland heb ik eindelijk weer wat echte Thai gespot. Op de eilanden is het makkelijk om af en toe een beetje een hekel aan ze te hebben, want zij hebben ook een hekel aan jou (begrijpelijk misschien wel). Ze proberen vooral zoveel mogelijk geld van je te krijgen en voor de rest is het een kwestie van veevervoer voor ze. Helaas was ik zo ziek als een hond toen ik in Chumphon was, maar iedereen was wel megavriendelijk, al spraken ze natuurlijk weinig Engels. Die trend zette door toen ik naar Bangkok ging. Ik vloog in een paars Nok Air vliegtuig met een snavel en mascara op - het vliegtuig, niet ik. Het was in Bangkok uiteraard zoals overal in Azie tot nu toe weer supermoeilijk om naar m'n hostel te komen, want de skytrain ging ineens niet meer en de bus die me aangeraden werd bleek niet helemaal tot aan het hostel te gaan en a la - maar een vriendelijk oud mannetje in de bus vroeg aan verschillende mensen om me heen voor me om hulp en zo kwam ik uiteindelijk toch op de goede plek terecht. En lachen de hele tijd! De Thai smile is om een goede reden legendarisch.
Bangkok is waanzin, maar top. Het is natuurlijk een grote stad dus alles gaat veel sneller en dan in het wat meer afgelegen Chumphon, maar iedereen is vriendelijk. Ik heb een hostel in het shopping district, dus het beetje budget wat ik nog had is er genadeloos snel doorheen gegaan.
Verder heb ik een dagje met de boot over de rivier getourt samen met Chris. Het was een vreemde ervaring omdat ik in 2006 al eens in Bangkok ben geweest; ik realiseerde me pas toen ik het met eigen ogen zag dat ik het wel degelijk nog allemaal wist, al lag de herinnering misschien ver weggestopt. We zijn langs wat uiteraard verplichte tempels geweest (Wat po!, bijvoorbeeld) en hebben urenlang rondgedwaald door de kleine straatjes van Bangkok. We hadden een kaart gekregen, maar die bleek wel een heel groffe benadering te zijn van hoe het daadwerkelijk in elkaar stak... Getting lost is part of the fun, right?
Vandaag en morgen ga ik nog langs wat attracties, een beetje cultuur snuiven in het arts and culture centrum, een massage halen, en pakken, pakken, pakken.. en voor je het weet zit ik alweer aan de kroketten met Ingeborg. Wat een waanzin.
Koh Tao
Meer phangan
Party time op Koh Pha-ngan!
Prr Koh Phangan
"Crap cooked in glass noodles" en andere heerlijke specialiteiten!
A Koh Pha-Ngan Lunatic's Story
Alternatively titled: "My shit life in paradise"
Lievelieve bloglezers, mijn tijd is bijna op, en mijn geld helemaal (oeps, nooit handig als je tijd overhoudt aan het einde van je geld). Wat heb ik een hoop gezien, gedaan en genoten, lekkere dingen gegeten, leuke mensen ontmoet en kilometers afgereisd. Als ik daar sta heb ik 7 vluchten en een x aantal lange trein en busreizen achter de rug. Ik heb zo'n 80 nieuwe facebookvrienden, en dan spreken we nog niet eens over toevallige ontmoetingen of mensen die geen facebook hebben; de meesten van hen zal ik helaas nooit meer zien. Ik heb door een ooginfectie, doorkomende verstandskiezen, vijfhonderd miljoen ontstoken muggenbulten en god mag weten hoeveel verkoudheidjes heen gebuffeld. Ik heb door grotten en watervallen geabseild, op een motorfiets met vleugels over een park heen gevlogen, met een four wheel drive over een eiland gecrosst, een zeiltocht gemaakt over bounty eilanden, kangaroes, kiwi's, emoes, olifanten, en nog veel meer beesten gezien, een full moon party overleefd, meerdere keren bij totale vreemdelingen een paar dagen in huis gewoond en m'n onbreekbare camera gemold. Ik heb dagenlang op het strand gelegen en genant veel tijd in Starbucks doorgebracht. En weet je wat? Deze hele paragraaf vertelt nog lang niet het hele verhaal. Ik begin nog maar net. Volgens mij is het wel oke dat ik naar huis kom, guys. Morgen over een weekje - 3 juli, 13.30 - sta ik op Schiphol. Ongelofelijk. Maar eerst ga ik nog naar Koh Tao, Chumphon en Bangkok. Nog even niet aan denken dus!
Nu dan; Koh Pha-ngan. Het eiland van de beruchte Full Moon Party. Hoewel ik vantevoren een beetje schijterig was (voornamelijk omdat ik megabang ben om m'n camera/paspoort/reisdagboek te verliezen) paste het feest wel zo perfect in mijn reisplannen dat ik er haast wel heen moest! Het is ook wel een bucket list item natuurlijk.
Koh Pha-ngan is een waanzinnig mooi tropisch eiland; je loopt hier met recht de hele dag in een ansichtkaart rond. Ik heb al een aantal dagen doorgebracht met gewoon rondcruisen op m'n roze scootertje, op zoek naar afgelegen strandjes en heerlijke (en goedkope) massages. Zo'n scootertje is praktisch gezien een stuk veiliger dan de 'songthaews' waar ik de eerste paar dagen mee reisde, de open taxi's die als idioten rijden en waar ze zoveel mogelijk backpackers inproppen. Het is meer veevervoer.. Het is warm, maar niet zo verstikkend warm als Langkawi was. Er is nog steeds veel lekker eten, maar niet zo lekker als in Maleisie, moet ik toegeven. Enfin, Koh Pha-ngan is geen eiland voor overdag. Natuurlijk, je kan lekker op de mooie stranden liggen, souvenirs kopen of yogalessen volgen, maar eigenlijk draait Koh Pha-ngan maar om een ding: het nachtleven!
Elke avond is feest en dat is waarschijnlijk de reden dat ik hier eigenlijk voor het eerst sinds ik in Azie ben (toch al bijna 3 weken ondertussen) omsingeld ben door medebackpackers. Ik sloot al snel vriendschap met Kroatische hosteleigenaar Ivan (maar hij wil liever dat je 'm Shine noemt), twee New Yorkse zusjes, twee Schotten, en mijn drie closere vrienden op het eiland: een meisje uit San Diego (Laurel), een Belg (Glen) en een Brit (Chris). Wij hadden met z'n vieren allemaal een beetje hetzelfde tempo, wat heel prettig is als je jezelf in het hectische feestgedruis van de echte full moon party stort.
We zijn vier avonden achter elkaar naar een pool party, een strandfeest met vuurdansers op Haad Rin strand (waarbij ze ook een vlammend springtouw hadden, wat een slecht idee is dat?!) een jungle experience party en natuurlijk de full moon party geweest. De laatste twee was ik met mijn crew, maar de eerste twee was ik iedereen al snel kwijt, wat geen probleem is; je maakt nergens zo snel vrienden als hier. Iedereen drinkt uit buckets, kleine emmertjes met alcohol die door iedereen gedeeld worden en erom berucht zijn dat er nog wel eens troep in gegooid wordt. Overal waren massa's mensen, gebodypaint met neonkleurige verf, dansend alsof hun leven ervanaf hing en al hun spullen en vrienden kwijt. Sommigen dan - er waren op full moon party ook omheinde plekken waar gewoon mensen op het strand lagen te slapen! Hoe grappig. Allevier de avonden waren hartstikke gezellig en zeker een bijzondere ervaring, hoewel de jungle party en pool party waarschijnlijk allebei betere feesten waren dan de full moon party zelf!
Gisteren was uitbrakdag op een schitterend strand aan de noordkant, vandaag heb ik nog even een massage gescoord en morgen is het tijd om naar Koh Tao te gaan, waar Glen en Chris ook zullen zijn. Een nieuw eiland, een nieuw avontuur! Daarna ben ik een dagje in Chumphon op het vasteland en dan vlieg ik met een heel klein koekblikje waarin maar drie stoelen naast elkaar zitten naar Bangkok voor het allerlaatste hoofdstuk van deze reis. Zie jullie snel dus!
Singapore & Maleisie: This is where the magic happens..
Na nachtenlang feesten met iedereen die ik in Cairns weer tegen kwam, twee nachtvluchten en vier keer wisselen van metro stap ik, tegen het felle licht knipperend, uit een treinstation in Singapore. Het is zeven uur s'ochtends, maar al minstens 30 graden, en door de plotselinge overgang naar het vochtige klimaat gutst het zweet van m'n lijf. De warme kleren die ik in het vliegtuig aanhad zitten me onmiddelijk ongelofelijk in de weg. Ik voel me licht waanzinnig door het slaaptekort en door de pijnlijke ontstoken wonden op m'n knieen. Ik sleep mezelf en de zware tassen waarmee ik als een kameel bepakt ben door een menigte die me aanstaart alsof ik zojuist uit een raket van de maan ben gestapt. "Hello beautiful!" roepen ze naar me. "Hello strawberry! How are you?" Bouwvakkers zijn er niks bij. Ik zou ze om de weg vragen, maar m'n stem heb ik dagen geleden al ergens in een drukke toeristenbar laten liggen. Ik wil iemand appen - Eef, of m'n moeder misschien; even een grap maken over deze stomme situatie waar ik nou weer in verzeild ben geraakt, maar met m'n Nederlandse simkaart werkt m'n data hier niet en m'n iPhone vindt geen wifi. Ik snap er helemaal niks meer van. Jongens, help, waar moet ik in godsnaam heen met deze zooi..
Dit is een hele lange post, en ik ben niet trots op hoe ik overal op reageerde, but it is what it is, en ik heb wel wat geleerd, beloofd!
Singapore
Gelukkig lukt het me uiteindelijk wel degelijk om m'n hostel te vinden, en nadat ik een paar uurtjes ingestort ben op de bank dringt het pas echt tot me door: SINGAPORE! De vrolijke receptionist in mijn goddank rustige hostel vraagt me wat ik voor plannen ik heb hier. Uh, nou, geen dus, eigenlijk. Met een gezicht alsof het zojuist kerstmis is geworden pakt hij er een dikke map vol felgekleurde velletjes bij. "I made a food wikipedia," kondigt hij trots aan. "Singapore is all about the food!"
The food and the shopping, blijkt het al snel. Laten dat nou net twee dingen zijn waarbij het van huis uit ingegoten is dat het verstandig is om er een beetje maat mee te houden, maar maat houden is een begrip waar ze in Singapore niet graag van horen. Junk the diet, pull out your creditcards, and just go out and experience it all. De eerste dag heb ik met een Nederlandse de hawker stalls (denk spotgoedkoop Chinees eten) gesampled, de tweede dag heb ik 12 uur (!) rondgedoold in shopping malls zonder ook maar iets te kopen, totaal overweldigd door de massaliteit en het ondergrondse stelsel van shopping malls - ik denk dat ik nauwelijks boven de grond ben geweest die dag. De derde dag ben ik in het reuzenrad geweest en heb ik de Indische buurt verkend, en de vierde dag was ik het zat en heb ik de trein naar Kuala Lumpur genomen. Er is ongelofelijk veel te zien in Singapore, maar het is geen stad waar je zwakjes aan wilt komen; het kost je je geld, heel veel energie en je taille, maar dan kan je wel genieten, genieten, genieten!
Maleisie
Kuala Lumpur In Kuala Lumpur plukte Joke me van de trein, een - vriendin - van - een - vriend - van - m'n - vader. Yes. Joke en ik hingen samen van 3 uur s'middags tot 3 uur s'nachts in karaokebars, met als aanleiding het feit dat een vriend van haar haar eerder die middag spontaan een bank cadeau deed (???).
Joke, die al 15 jaar in Maleisie woont, weet me te melden dat ook Maleisie puur om het eten draait. Na een paar dagen heel burgerlijk naar de film gaan, met de hond spelen, en tv kijken op de bank is het tijd om afscheid te nemen; ik wil m'n laatste 3 weken op reis immers nog wel wat zien van dit werelddeel. Ik ben wederom in voor een moeizame reis.
Penang Ik kom net aan in Penang en ik heb me m'n hele reis nog niet zo'n vreemdeling gevoeld. De reis gaat weer moeilijk - het 'probleem' is dat de cultuur nu eenmaal anders is hier. Plannen gebeurt vrij losjes en als de mensen al goed Engels spreken vertellen ze je eerder wat ze denken dat je wilt horen dan wat er daadwerkelijk verkocht wordt.
Deze dag, bijvoorbeeld: Wederom bepakt en bezakt probeer ik s'ochtends vanaf het station in Kepong naar het busstation Puduraya in Kuala Lumpur ("KL") te komen om naar Penang te gaan. Alleen al naar het busstation komen gaat moeilijk, want ik moet weer van lijn wisselen met de metro's en dat staat allemaal niet aangegeven, niet eens in het Maleis, laat staan Engels. Uiteindelijk kom ik in de hal; allerlei mensen roepen door elkaar heen om deze 'tourist girl' binnen te hengelen in hun bus en ik weet het alweer niet meer. "Penang! Penang! Girl, girl! Where you want to go? Where you want to go?" "Penang?" "Penang, Penang, okay okay, come with me! Now?" "Yes, now would be fine. I need to eat, though." "35 ringgit!" "Okay, but what kind of coach is it?" "Yes, yes! 4 hours!" "Okay, but, what kind of coach is it? Does it have aircon!" "Yes, yes, direct, no stops! Go now! Go NOW to platform 22! Bus number 1246!" Zo ren ik vloekend richting het platform, zonder ontbijt of water, waar vervolgens natuurlijk geen bus staat. Om me heen staat iedereen te roepen en te wijzen; "Go outside, go outside!" Eenmaal buiten staat dan wel een bus, maar daar staat geen nummer op. Ik zweet me alweer kapot. "Girl! Penang Penang!"
Ondanks alles ben ik blij dat ik de bus gehaald heb, al staat er geen nummer op de bus; ik vraag me af of het inderdaad de goede is. Ik denk met weemoed terug aan de Greyhound en aan Stray, wat ik allemaal no problemo vantevoren kon boeken. Ik ben nog niet ingestapt of een geergerd kijkende Indier trekt me alweer de bus uit, "No, no girl! Put your bag! Put your bag!" Ik lever m'n rugzak in, onzeker of ik hem ooit nog terug zal zien, en stap in de bus. De bus die "NOW!" zou vertrekken staat nog minstens drie kwartier stil, en ik gluur jaloers naar de mensen die makjes aan binnen stromen met broodjes van de Subway en bamboepakketjes met chicken rice. Nog geen drie uur later maakt onze 'direct, no stops' bus de eerste stop bij Ipoh, dus niet Penang. Niet lang daarna knikkert de chauffeur de helft van onze bus eruit en maakt hij me met veel gebarentaal duidelijk dat ik geacht word om over te stappen op de bus ernaast. Ik heb echt geen flauw idee of ik op Penang uit zal komen, of misschien in Bangkok of allicht op Mars. Het lijkt me allemaal even waarschijnlijk op dit punt en m'n bloedsuikerspiegel is na zo lang niet eten ook nog eens onhandelbaar laag - ik kan wel janken.
Eenmaal aangekomen in Penang duurt het nog een dag of twee voordat ik langzaam begin te snappen waar ik nou eigenlijk ben. Ik word door een taxichauffeur gedropt in een verlept Chinees hotel waar je zo een griezelfilm op zou kunnen nemen, courtesy van de Lonely Planet, waar ik in Australie en Nieuw-Zeeland blindelings op kon vertrouwen maar die hier kennelijk een andere definitie heeft van "midrange hotel"; ik heb wederom geen wifi om mijn misere te delen en ik voel me verdomd alleen. Die avond ga ik uit met wat Britse backpackers die ik op straat leer kennen en onderweg terug naar huis, in de regen, om drie uur snachts, roepen Maleisiers en Indiers wederom van alle kanten: "Girl! Girl! How are you! Come, come!" Ik steek m'n neus in de lucht en zeg niks terug, maar zenuwachtig word ik er niet meer van. Ik verhuis de volgende dag naar een backpackers hostel (waar overigens voor de deur een Chinees drama werd opgenomen want why not) en kalmeer enigzins na alle avonturen van de dagen ervoor - en haal eindelijk wat slaap in - en dan begint het me te dagen dat al mijn paniek en stress niet aan deze rare cultuur ligt - het ligt meer aan mij en de verwachtingen die ik heb opgebouwd door het reizen in Oz en NZ.
"When you travel, remember that a foreign country is not designed to make you comfortable. It is designed to make its own people comfortable." - Clifton Fadiman "If you reject the food, ignore the customs, fear the religion, and avoid the people, you might better stay at home." - James Michener
Ja, het is even wennen na Australie en Nieuw-Zeeland. Australie, Nieuw Zeeland, USA, Canada - dat is allemaal plug & play. Natuurlijk is de cultuur daar ook een beetje anders, maar dat is eerder quirky dan echt vreemd, je kent het eigenlijk wel van de TV en je vindt nog steeds moeiteloos 'shared ground', maar hier in Azie is het anders. Ze plannen zoals gezegd weinig en leven veel gezamenlijker. Mensen spreken me niet aan op straat omdat ze me willen pesten of omdat ze iets van me willen, mensen hier spreken iedereen gewoonlijk makkelijk aan, en omdat ik er zo anders uitzie worden ze heel nieuwsgierig.
Dus. Relax, Sophie. Eigenlijk zijn ze hier gewoon een stuk gezelliger dan thuis, in Californie, of in Oz/NZ. Gaat het nog? Moet je even met 'de (afstandelijke) beschaving' skypen? Please. Ik moet wel een beetje lachen nu ik eindelijk een beetje kan ontspannen.
Het begint me pas echt te dagen hier in Langkawi, waar ik na een helse ferry rit van drie uur tussen de kotsende mensen ongeveer binnen 10 minuten beste maatjes ben met de receptionist van m'n hostel, een beer van een vent met het meest bizarre kapsel wat ik ooit gezien heb en zelfverklaard "cuddle beast". Alleen omdat ik toevallig een paar meisjes ken die vorige week in hetzelfde hostel sliepen neemt hij me onmiddelijk op sleeptouw, gaan we 'chicken rice' uit bamboebladeren eten (5 ringgit! 5 ringgit!) en s'avonds zitten we urenlang met wat vrienden van hem bij een standje op de nachtmarkt (een van hen maakt sieraden van touw, waanzinnig knap trouwens). En ja, ook zij spreken iedereen aan - "Hello girl! How are you! Where are you from?" Geeft er eentje geen antwoord, draaien ze zich om naar mij en rollen met hun ogen. "European people are so arrogant!" beklaagt de sieradenkunstenaar zich. "They never say hello, they never answer. So unfriendly!" "Yes, in Europe people hardly ever talk to strangers, so when someone does they always think that there's a reason behind it" antwoord ik (ja, heel hypocriet). "Yes, it's so unfriendly! Why do they have to be so arrogant!" verklaart hij en geeft me een armbandje.
Tja. Ik ben nu nog tot woensdag in Langkawi en dan ga ik naar Thailand! Langkawi is een tropisch paradijs wat heel veel toeristen aantrekt uit de rest van Maleisie, maar ook bijvoorbeeld uit Iran en Koeweit. Ik heb nog nauwelijks Europeanen gespot, behalve een heel zenuwachtige Eindhovenaar die ik vijf minuutjes sprak - wat een tegenstelling met Australie en Nieuw Zeeland, waar het eerder een verrassing was als mensen niet uit Europa kwamen. Het is wel leuk, maar wat moeilijker vrienden maken omdat mensen me gewoon een beetje maf vinden. Het blijft allemaal wat oppervlakkiger, maar dat geeft niet; ik blijf toch maar kort op dezelfde plek en volgende week bij de full moon party maak ik ongetwijfeld ook makkelijk vrienden.. kan niet anders in zo'n setting!
Twee weekjes en een paar dagen hier in de hitte nog en dan kom ik weer arrogant en self absorbed zijn in Nederland. I'll make them count - ik heb in ieder geval alweer wat geleerd. Het goeie nieuws is dat ik inmiddels dol ben op Maleisie, Maleisiers, op al het lekkere eten, en leven zonder Whatsapp/Skype 24/7. Zo zie je maar weer dat ik hier weer hele andere lessen uit kan trekken dan uit mijn tijd in Australie en Nieuw Zeeland. De manier van leven hier heeft een zekere ongedwongen vrijheid waar we in Europa nog een puntje aan kunnen zuigen. Maleisie wordt terecht wonderful Malaysia genoemd, ik zou het iedereen aanraden inmiddels, echt waar. Genieten, genieten, genieten. Oh, en m'n kaarten uit Nieuw-Zeeland zijn eindelijk aangekomen. FEEST!
Langkawi
Langkawi
Junk the diet and enjoy the number 1 topic of Malaysian conversation: FOOD!
Penang
Kuala Lumpur. Waanzinnig eten, 12 uur achter elkaar in karaokebars hangen, lekker thuis op de bank zitten bij Joke en Ilse in Kepong, winkelen..
Hello Singapore!
Daaag Oz, daaaag. Dat was Australie dan voor mij. Ik heb het echt waanzinnig naar m'n zin gehad, veel leuke mensen ontmoet, veel zon op m'n smoel gehad en bijna alleen maar leuke dingen gedaan, maar nu is het alweer tijd voor het volgende en laatste hoofdstuk van m'n reis: Singapore, Maleisie en Thailand! Ik kan niet wachten!
Op deze foto's: Afscheidsdinertje met 4 Nederlandse chicks, ik op een schildpad, Mission Beach, ik met een kokosnoot waar ik een uur over heb gedaan om 'm open te krijgen, avondjes uit in Cairns (waar ik weer een van die UCU'ers van Sydney ontmoet heb!), Townsville Esplanade, en nog een foto van mij in Mission Beach. Hoera!
Whitsundays pt 2