Για τον Πέτρο και την Ρίνα που φύγανε νωρίς.
Σήμερα ήταν η κηδεία σου.
Αν κάποιος μου έλεγε στην πρώτη λυκείου ότι στα 18 μας αντί να ονειρευόμαστε το μέλλον μας θα κλαίμε σε ένα προαύλιο εκκλησίας θα τον έβριζα.
Θα έτρεχα να σε βρω και να σε καθυστερήσω.
Να μην ανέβεις στο μηχανάκι.
Να μην περάσεις από αυτόν τον δρόμο.
Να μην γεμίσει η άσφαλτος με το αίμα σου.
Θα σε πήγαινα να αράξουμε στην πλατεία και θα σε κέρναγα μια μπύρα.
Θα γελάγαμε με όλη μας την ψυχή και θα θυμόμασταν στιγμές από τότε που ήμασταν παιδιά.
Τις καφρίλες μας και τις φάρσες που κάναμε στους καθηγητές.
Σήμερα λοιπόν φόρεσα τα μαύρα μου και συναντήθηκα με την παλιά μου τάξη.
Μπήκα μέσα στο εκκλησάκι και άκουσα την μαμά σου να σπαράζει στο κλάμα.
Έχασε το αντράκι της,φώναζε.
Βγήκα έξω και είδα πάνω από 30 μηχανάκια στο προαύλιο με τους “αδερφούς” σου επάνω να κορνάρουν και να γκαζώνουν….Να φωνάζουν με όλη την δύναμη τους το όνομα σου.
Είδα τον κολλητό σου να τον κρατάνε και να φωνάζει κλαίγοντας.
Είδα την κοπέλα σου να καταρρέει.
Έφυγα πριν σε δω στο φέρετρο.
Περπάτησα πάνω από μισή ώρα μέχρι το νεκροταφείο.
Είχαμε έρθει όλοι να σε δούμε.
Είχαμε την ελπίδα ότι όλο αυτό δεν είναι αληθινό.
Ότι μας κάνεις ένα κακόγουστο αστείο.
Όλο τον χώρο τον περικύκλωσαν μηχανάκια.
Όλοι μαζί φωνάζαμε το όνομα σου.
Γκαζώνανε ξανά και ξανά και οι κόρνες δεν σταμάτησαν ούτε λεπτό.
Ήμουν πίσω από την μαμά , τον μπαμπά και τον αδερφό σου.
Η μαμά σου φώναζε ότι δεν πρόκειται να σε ξυπνήσουμε ότι και αν κάνουμε.
“Ξύπνα Πέτρο…σε παρακαλώ” έλεγα από μέσα μου.
Το πήραμε απόφαση και ο καθένας μας με ένα λευκό τριαντάφυλλο περπάτησε μέχρι το τελευταίο σου σπίτι.
Σταθήκαμε κάτω από τον καυτό ήλιο και κοιτάγαμε το κενό.
Μόνο κάπου κάπου την ησυχία την έσπαγε ένας σπαραγμός.
Ύστερα δεν άντεξα άλλο και πήρα τον δρόμο προς τα κάτω μέχρι το σπίτι μου.
Μπήκα μέσα και έβγαλα με μανία τα ρούχα από πάνω μου.
Ξάπλωσα στο κρεβάτι και ξεκίνησα να σου γράφω αυτό το κείμενο.
Ελπίζω η ψυχή σου να πήγε κάπου καλά.
Μακριά από αυτόν τον απαίσιο κόσμο.
Ελπίζω να βρήκες και την Ρίνα εκεί ψηλά.
Αν την βρεις μην την αφήσεις μόνη της…
Πέρασαν 40 μέρες από τον δικό της θάνατο.
Πες της ότι όλη η πόλη την σκέφτεται και ότι δεν έφταιγε εκείνη που ο πατέρας της της φέρθηκε έτσι…
Πες της ότι κάθε μέρα όσο ήταν στο νοσοκομείο ελπίζαμε να ξυπνήσει.
Πως και εμείς πονέσαμε πολύ όταν μάθαμε ότι την σκότωσε το ίδιο της το αίμα.
Πες της ότι πλέον δεν κοιμόμαστε καλά….και ας μην την ήξερα προσωπικά.
Την έβλεπα όμως συνέχεια στο σχολείο…έμοιαζε σαν άγγελος.
Πες της πως την αγαπήσαμε και συνεχίζουμε να την αγαπάμε και να πονάμε.
Πετράκο θα σε θυμάμαι πάντα με εκείνο το τεράστιο χαμόγελο που είχες κάθε φορά που με προσπερνούσες με το μηχανάκι.
Και κάθε φορά που θα ανεβαίνω εγώ στο δικό μου θα φοράω κράνος και θα προσέχω κάθε στενό, κάθε διασταύρωση,κάθε φανάρι.
Και αν ποτέ κάτι πάει στραβά μέσα στους δρόμους τότε θα έρθω να σε βρω και θα σου πω πως ήταν οι μέρες αφότου έφυγες.
Έφυγες πρίν καν προλάβεις να φτάσεις στο νοσοκομείο λένε.
Καλύτερα..δεν πόνεσες πολύ.
Όλος αυτός ο πόνος έμεινε πίσω να στοιχειώνει την οικογένεια σου και τους στενούς σου φίλους.
Κάποια στιγμή ίσως ξαναβρεθούμε.
amandla
izzy806
gracieabrams
gamechangershow
2087
