De zon is net opgekomen, maar de wekker van blauw is allang afgegaan. Hij moet weer aan het werk, om 5 uur ’s ochtends? Dat is toch geen tijd. Maar ja, je moet ergens je plezier uithalen.
Hij loopt de trap af, direct naar de winkel. Hij kijkt eventjes of alles nog netjes staat, hij stoft wat af en gaat weer terug naar boven.
De deur van het keukenkastje vliegt open, de hagelslag valt bijna uit de kast. Bijna was zijn hele ochtend verpest, als hij het niet op tijd had gemerkt.
Met een volle maag en een halve boterham over voor de lunch liep hij weer naar beneden. Klaar om er weer een mooie dag van te maken.
Wortel staat nog geen moment te laat voor de deur. Hijgend en wel zei hij :”Ben ik nog op tijd mijn wekker was weggelopen.” “Nog net” is het antwoord, dan draait het bordje op open en kan de dag beginnen.
Het is niet drukker dan normaal, soms komt er iemand binnen, en soms hebben ze een enorme bestelling voor een bruiloft. Maar vandaag niks bijzonders.
Het is avond, Blauw was zoals altijd uitgeput van de lange dag. Hij stapt snel onder de douche voordat hij zijn lakens over zijn pyjama trekt.
De volgende dag was aangebroken. De ochtend liep zoals altijd, opstaan, bloemen afstoffen, hagelslag naar binnen kaanen en naar beneden om wortel naar binnen te laten.
Maar dit keer was anders, Wortel zag er een beetje dieper oranje uit als anders.
“Is er wat jongeman?” Vroeg blauw, nieuwsgierig naar de emotie achter de rode wangetjes.
“ja ik heb tussen de middag een mooi boeket nodig, er werkt een super leuke gast bij de bakker hier verderop en ik wil hem een keer uitvragen.”. Blauw probeert niet te lachen, zoiets geks had hij nog nooit gehoord.
“Prima, maar op een voorwaarde: Ik ga mee”. Wortel stemt zo snel mogelijk in als hij kan, en ongeduldig wacht hij tot de middagpauze in zicht komt.
Terwijl blauw rustig zijn jas aantrekt, trekt wortel hem door de deur. Hij rent voorop, wat blauw niet vaak ziet gebeuren. Maar daar staan ze dan. “Bruisend brood, niet echt een naam voor brood ik vind bruisend niet eens lekker.” Wortel lijkt te luisteren maar zit al met zijn bladeren bij de gast achter de counter. “Kan ik knak spreken pls??”, “Ja hoor, hij zit net te pauzeren, ga maar achter kijken”.
Blauw loopt naar de counter, net snel genoeg dat hij de aandacht van de misterieuze man krijgt. “Wat kan ik voor u bakken meneer?”. “Ja ik ben heir eigenlijk niet om iets te eten maar om-”. Blauw stopt met praten. Gewoon uit het niets, iedereen kijkt toe.
De man vraagt naar Blauw zijn naam, “Blauw”, het antwoord op de vraag komt onzeker over. Maar wat moet je ook. Als er zo’n grote sterke man voor je staat. Met van die leuke bubbeltjes en van die~~ blauw droomt helemaal weg. “Hallo? Meneer kan ik iets voor u betekenen?”
Sja, daar had hij maar een antwoord op. Erg ongenuanceerd maar ja wat moet je, als je strontverliefd bent op de bakker. “Je broodjes”. Wat had hij gezegd? Iedereen lachte, niet voor of om hem, maar hem uit. Sommige mensen keken hem begripvol aan.
“En nu eruit stelletje schobbejakken!” Riep de man, hij was niet zo blij met dit gedoe blijkbaar… Blauw liep beschaamd naar de deur nadat hij doorhad dat hij zijn voeten kon gebruiken om te lopen.
“Wacht nee jij niet, kom eens even terug”, Blauw keek verward om, natuurlijk had niemand het tegen hem. Maar toch leek het alsof de man iets had voor hem.
Hij liep op Blauw af, “Sorry van daarnet, ik word nogal geprikkeld (Haha haha snap je hem want bruisend water) van dat soort mensen”.
Blauw kijkt de man aan, “Ik zal me even voorstellen, ik ben Rood”. Blauw zegt het nog eens na, ”Rood, dat klinkt als een hele mooie naam….”.
Rood pakt de hand van blauw vast, “Je moet je niets aantrekken van de klanten, dat zijn van die hopeloze tieners die alleen de frikandelbroojes lusten hier, ze hebben hier eigenlijk niks te zoeken maar god het brengt wel een hoop geld binnen”. Blauw voelt zich veilig. Misschien wel té.
Rood kijkt blauw aan, hij zegt iets, maar blauw kan het niet verstaan. Zo verblind is hij nog nooit geweest. “Zou je een keer na het werk iets willen doen?”.
Blauw schrikt bijna wakker uit zijn droom. “ja, ja, JA NATUURLIJK” schreeuwt hij bijna.
Rood kijkt tevreden, “Wil je misschien iets te eten, het staat op de zaak”. “Ja ik had graa-” Rood onderbreekt hem meteen. “Mijn broodjes zijn helaas op voor vandaag, maar ik kan er vanavond nog wel wat bakken voor je als je wilt”.
Blauw verstijft voor de drie honderdste keer vandaag. Hij wordt rood. Roder dan ooit.
Rood kijkt toe hoe zijn kleine flesje de opmerking opneemt. Wacht eens ademt hij wel? Hij wordt compleet paars! Wacht nee……..
Blauw wordt wakker. Hij ligt in zijn bed. Hij voelt zich beter als ooit. Misschien komt dat doordat hij net 10 uur heeft doorgeslapen maar het kan ook komen omdat er iemand naast hem ligt. “Als ik nog een keer die godverdomde kat mijn huis zie-”, sprakeloos.
Zo voelt hij zich. Hij heeft niet gelegen op een kussen, maar op de brede borst van Rood. Stilletjes staat hij op. “Ik ben toch niet kapot dronken geworden gisteravond? Was ik zo buiten westen na mijn afspraakje?”. “Welk afspraakje?”. Blauw springt bijna door het plafond. ‘Wortel wat doe jij nou hier?!?!?!” zegt hij op een sissende toon. “Sjah je lag zo lekker in rood zijn armen ik heb jullie maar hier naar huis gedaan”
“Dat is erg aardig maar waarom moest hunkie mchunkface hier ook slapen???”. “Hey zijn idee niet het mijne” ontkent wortel met zijn handen in de lucht.
Hoe laat is het? Voor het eerst dringt het pas door hoe laat het is.
“De winkel!” Blauw stormt naar beneden, nog steeds in zijn ongewassen kleding van gisteren, want nee in zijn pyjama. Dat betekend dat Rood hem heeft omgekleed…. Geen tijd om gekke dingen en denken aan de slag.
Hij valt bijna aan uit de deur beneden. Daar staat de knaap van gister hem aan te kijken. Knotje in zijn haar en de meest vriendelijke “Wat doe je nu weer” lach op zijn gezicht. “Goeiemorgen meneer, ik heb de winkel samen met wortel in de gaten gehouden terwijl jullie samen lagen te slapen.”. “Wie mag jij zijn? Sorry voor mijn onbeleefdheid maar je kent mijn systeem niet eens!”. Wacht nu hij erover nadacht had hij helemaal geen systeem voor zijn winkel.
“Ik ben Knak, de verloofde van wortel. Ook aangenaam”. Blauw dacht even na voordat hij riep. “Wacht eens jullie kennen elkaar pas 2 dagen!”. Wortel kwam net binnen en was zo goed als weer boven als blauw hem niet bij zijn kraag had gegrepen.
“Hey maat nu ligt m’n koffie op je grond. ”Bakkes wortel, wat heeft dit allemaal te betekenen?”.
Ondertussen stond de hele groep beneden, ook Rood was uit zijn nest gekropen. Nou ja, Blauw zijn nest eerder.
Uitleg kwam er snel genoeg, “Wij kennen elkaar al voordat we de baantjes kregen, maar we vonden het leuk om jullie eens een keer te verassen!”.
Blauw werd laaiend, “”Hoe hebben jullie mij in hemelsnaam gekoppeld aan zo’n stuk vreten. Hij bruist godverdomme”.
“Oh dus dat gaat mij karakteriseren?” Riep rood met een bulderende stem, Blauw wist niet eens dat hij al beneden was. “Wacht nee Rood!”. Te laat, Rood was al naar boven gelopen.
Blauw stormde erachteraan, zo ontzettend bang dat hij het weer had verknald. Zo bang dat hij weer iemand ging verliezen waar hij van hield. Bang. Dat is het enige waar hij op het moment aan dacht. De trappen leken niet op te houden. Ze hielden niet op. Gaten ontstonden overal. Blauw begon te huilen. En hard ook. Maar hij merkte een onzichtbare kracht op, een zachte knuffel van iemand die bekend was.
“Rustig maar, rustig maar, kom kom, het is goed, ik ben bij je”. Blauws ogen waren rood van het huilen. Hij lag in bed, met een grote rode gestalte om hem heen gewikkeld. ”R- Rood?” vroeg Blauw voorzichtig. “Ik ben er voor je, lieverd”. Lieverd? Zo had alleen zijn moeder hem genoemd, en niet eens zo vaak ook.
“Hoe noem je me nou?” Vroeg Blauw. “Ik ben toch niet te snel gegaan?” vroeg rood. Blauw dacht even na, hij voelde Rood wegtrekken uit de knuffel. “Nee blijf, alsjeblieft” snikte Blauw terwijl hij Rood dichterbij trok.
Het is goed, dit voelt goed, dit wil ik.
Het leek net alsof ze voor elkaar gemaakt waren.
Nu zitten ze daar op Blauw’s bed. Blauw in de veiligheid van Rood, Rood om blauw heen. Dit was het leven.
Blauw snikte nog snel een “Dankjewel” door het huilen heen. Rood pakte hem nog steviger vast.
Veiligheid, Verzorging, een nieuwe kans en een nieuwe deur ging open. Klaar om ontdekt te worden door de twee.
snowghoul
yousharknotpass
andulkaphoto
pixelskylines
vaporwave
prguitarman