super rower

[super-rower]

Rower szosowy. Czyli właściwie jaki?

Zacznijmy od próby zdefiniowania, czym w ogóle jest rower szosowy. Pierwsze co nam przychodzi do głowy, to że naturalnym środowiskiem dla szosówek jest asfalt. Myślimy rowery szosowe, mówimy - dobrze utrzymane, asfaltowe drogi. I choć to troszkę uproszczone myślenie, bo przecież nawet w wielkich tourach jeździ się nie raz po kocich łbach, czy ubitych duktach, to jednak generalnie prawda jest taka, że szosówka jest na asfalt.

Szosówki mają cienkie opony, bardzo mocno napompowane, dzięki czemu mają niskie opory toczne i powietrza. Kształt i pozycja kierownicy, kąt i długość trójkąta głównego i główki kierownicy sprawiają, że pozycja kolarza jest bardzo pochylona i doskonale aerodynamiczna (aczkolwiek niezbyt wygodna).

Przyjrzyjmy się czym jest rower szosowy dla UCI, czyli Międzynarodowej Unii Kolarskiej. UCI dopuszcza tylko pionowe rowery o obu kołach o tej samej średnicy, najczęściej 650c lub 700c. Unia dodatkowo nakłada też szereg innych limitów. Jeszcze do niedawna na przykład wedle przepisów tej organizacji, aby rower mógł być dopuszczony do zawodów, powinien mieć maksymalnie 10 przełożeń, czyli dwie zębatki z przodu i max. 5 z tyłu. Dziś ta zasada nie obowiązuje, i choć praktycznie wszystkie rowery dla zawodowców mają nadal dwie zębatki z przodu (czasem w amatorskich stosuje się trzy), to już z tyłu mamy nieraz 9, a nawet aż 11 zębatek.

Kształt ramy, o którym już wspomniałem na początku, że zapewnia aerodynamiczną pozycję, również jest dokładnie opisany przez UCI. Rozmiary głównego trójkąta muszą mieścić się w wyznaczonych przez Unię limitach. Podobnie jest z trójkątem tylnim, jak i z kształtem i nachyleniem widelca.

Wyścig zbrojeń wśród producentów rowerów polega przede wszystkim na chęci stworzenia jak najlżejszego roweru i jak najwyższej liczby przełożeń przy zachowaniu jak najmniejszego oporu powietrza roweru z rowerzystą. Jednak jeśli chodzi o wagę całkowitą roweru, to nie może być ona niższa niż 6,8 kg. Zbyt lekki rower szosowy także jest wbrew przepisom!

[super-rower]

Zmiany w budżecie Białegostoku na plus dla rowerzystów

Radni miasta Białegostoku przegłosowali na ostatniej sesji między innymi dwie ważne z punktu widzenia rowerzystów zmiany w budżecie. Pierwszą wynikającą ze zmian inwestyczją będzie budowa od dawna wyczekiwanej wypożyczalni rowerów, a drugą budowa ścieżki rowerowej na drodze do Hryniewicz (a także chodnika i oświetlenia).

Na budowę wypożyczalni rowerów miasto przeznaczy jeszcze w tym roku 200 tysięcy zł. Jak twierdzi zastępca prezydenta miasta Adam Poliński, jeśli nie będzie opóźnień w przetargach, to białostocki rower miejski ruszy jeszcze w tym roku. W przeciwnym razie korzystać z wypożyczalni rowerów będzie można dopiero na wiosnę 2014. roku.

Plany budowy wypożyczalni rowerów w Białymstoku to efekt dużej popularności sieci Veturilo w Warszawie. Wiele osób martwi się jednak, że rower miejski w białymstoku nie będzie specjalnie popularny, ponieważ na pewno sieć będzie miała znacznie mniejszą skalę niż ta w stolicy. A jak przekonują niektórzy, żeby takie rozwiązanie miało sens potrzebna jest już na starcie rozbudowana infrastruktura (a nie 10 planowanych w Białymstoku stacji). Ale jak się to skończy, zobaczymy.

Druga kwestia poruszona na sesji to budowa ścieżki rowerowej, latarni i chodnika przy drodze do Hryniewicz. Na tę inwestycję miasto przeznaczy pół miliona złotych. Tu chciałbym zaznaczyć, że cieszę się, iż miasto rozwija infrastrukturę dla rowerzystów, ale szkoda że wciąż najmniej przyjazne dla cyklistów jest ścisłe centrum Białegostoku (chociażby zakaz jazdy po rynku i dziedzińcu Pałacu Branickich). Miejmy nadzieję, że z czasem ta sytuacja ulegnie zmianie.

[super-rower]

Ścieżka czy pas? Oto jest pytanie!

W ostatnim czasie w Białymstoku, na portalu rowerowy.bialystok.pl, wśród cyklistów, miłośników rowerów i ogólnie osób korzystających z tego środka transportu toczy się gorąca dyskusja dotycząca przebudowy ulic Grochowej i Częstochowskiej i planowanego wydzielenia ścieżki rowerowej, oddzielonej od jezdni po której odbywa się ruch kołowy.

Wielu rowerzystów krytykuje rozwiązanie planowane przez magistrat, czyli budowę oddzielnej ścieżki rowerowej - jedynej spotykanej opcji w Białymstoku. Głównym zarzutem jest najwyraźniej to, że w pewnym miejscu, na zwężeniu jezdni, ścieżka rowerowa przekształci się w szeroki na 4 m pas pieszo-rowerowy. Takie rozwiązanie najbardziej nie podoba się rowerzystom, którzy twierdzą, że ruch pieszy jest tam zbyt duży, by można było sobie pozwolić na takie rozwiązanie. Rowerzyści zdecydowanie skłaniają się ku koncepcji wydzielenia pasa rowerowego, które to rozwiązanie jest popularne we wszystkich miastach wojewódzkich - oprócz Białegostoku. Ostatnio chociażby włodarze Lublina, a więc miasta, które ma wiele wspólnego z Białymstokiem, obwieścili, że planuje się aż 25 km wydzielonych pasów dla rowerów, wydzielonych na jezdni dla ruchu rowerowego (analogicznie do pasów dla autobusów). Taka koncepcja często w Polsce bywała krytykowana, a krytyka polegała na tym, że ze względu na "polską mentalność" jest to nie do zaakceptowania; że kierowcy nie będą zauważać pieszych, a nawet, że będą korzystać z pasów dla rowerów i w rezultacie będzie dochodzić do kolizji. Jednak sytuacja w wielu miastach w Polsce pokazuje, że takie obawy są kompletnie nieuzasadnione i że takie rozwiązanie jest skuteczne i działa bardzo dobrze w innych miejscach w kraju. Dlaczego Białystok wstrzymuje się z takimi rozwiązaniami trudno jest określić - trzeba by zapytać o to samych miejskich włodarzy. Zobaczymy jak się potoczy sytuacja z przebudową ulic Grochowej i Częstochowskiej i czy głos mieszkańców zostanie wysłuchany. Wszystko wskazuje na to, że tak nie będzie i że powstanie oddzielna ścieżka rowerowa na całej długości, z wyjątkiem krótkiego odcinka o szerokości 4 m w najwęższym miejscu, gdzie powstanie ciąg pieszo-rowerowy.

Wpis powstał dzięki serwisowi księgarnia internetowa.