Cosimo Galluzzi
RMH
Product Placement
PUT YOUR BEARD IN MY MOUTH
🩵 avery cochrane 🩵
oozey mess
Game Changer & Make Some Noise
noise dept.
ojovivo
official daine visual archive
Today's Document
The Bowery Presents
almost home
cherry valley forever
Mike Driver
taylor price
Jar Jar Binks Fan Club
let's talk about Bridgerton tea, my ask is open
YOU ARE THE REASON
d e v o n
seen from Iraq
seen from Canada
seen from United States
seen from Singapore
seen from United States
seen from Indonesia
seen from Uzbekistan
seen from Italy
seen from United Kingdom
seen from Colombia
seen from Venezuela
seen from Ecuador
seen from United States
seen from Saudi Arabia
seen from Colombia
seen from Malaysia
seen from United States
seen from Ukraine
seen from Thailand
seen from Colombia
@suzvnv
Mamy smartfony, komputery, okulary łączące się z internetem, samochody, połączone z siecią 24/7, a jednak rozmawiamy coraz mniej. Mamy wygodne mieszkania, pełne lodówki, Netfliksa z serialami, Spotify z muzyką a jesteśmy mniej szczęśliwi niż wtedy kiedy będąc młodym siedzieliśmy przy ognisku z browarem i gadaliśmy, żrąc tanią kiełbasę i pieczone ziemniaki. Wszyscy słuchali się wzajemnie. Teraz nikt nikogo nie słucha, każdy chce się wypowiadać.
Piotr C. - pokolenieikea.com
“Mężczyźni chcą wypełnić inne ciała. Kobiety chcą, aby ktoś wypełnił ich duszę. Nadał pustce sens. Ale miłości nie ma. Są tylko złudzenia, którymi ściągamy się do łóżka.”
— Piotr C. z książki “Brud”
Welcome back to Instagram. Sign in to check out what your friends, family & interests have been capturing & sharing around the world.
“Kiedy masz 20-kilka lat pojawia się strach. Bo już ładnych parę razy było się kopniętym w dupę. Boisz się, że kiedy się przed kimś obnażysz, kiedy pokażesz wszystko albo bardzo dużo, najwrażliwsze miejsca, to ktoś będzie mógł to wykorzystać. Boisz się, gdy masz przed sobą kogoś, kto widzi więcej, kto podchodzi za blisko i jest w stanie sprawić, że czujesz się nago i bezbronnie. Czyli trzeba spierdalać. A z drugiej strony, otaczają cię ludzie, którzy nie potrafią przebić się przez twoje warstwy. Nie potrafią. Nie chcą. Więc wasze kontakty są lekkie, miłe, przyjemne, BEZPIECZNE, ale powierzchowne i nudne. Takie kikuty prawdziwej konwersacji. To domena całej generacji dzisiejszych dwudziesto i trzydziestokilkulatków. Patrzeć, ale nie widzieć, słuchać, ale nie słyszeć. Rozumieć, ale nie czuć. Pojawia się, więc, deficyt bliskości. Deficyt prawdziwej czułości. Kobiety marzą i rozpaczliwie tęsknią za miłością. Ale mężczyźni zdradzili je dla ciuchów, konsol i starych modeli BMW. I później ludzie budzą się o trzeciej rano, skręcani bólem w środku, który nie wiadomo skąd się bierze, i marzą o prawdziwym uczuciu, nie dając mu rzecz jasna żadnej szansy.”
— Piotr C. pokolenieikea.com
there’s a lot of days where I question my purpose and why we do the things we do. i know others feel the same way but its so hard to express what that feelings is. i think when you’re in love, purpose becomes a bit easier to swallow and digest. idk, thinking out loud
Listopad to taki miesiąc od tęsknoty. Miesiąc od uporczywego smutku. Miesiąc, który popija się winem.
— Kaja Kowalewska
“Mądrze jest zauroczyć się w wyglądzie, a zakochać w charakterze.”
—
Którego tak niewielu dostrzega
“Ludzie się boją. Że już nie potrafią poznać kogoś nowego. Że nie widać kogoś kto porwie, zauroczy, zakręci. Że nie ma kogoś dla kogo traci się zmysły i dech. Ludzie boją się, że będą sami. Że nie będzie dla kogo kupować bielizny i butelki wina. Że zakupy zawsze dla jednej osoby. I kawa rano też. Na dłuższą metę samemu jest trudno. Kogoś się, więc, do swojego świata wpuszcza, przez moment jest ulga, a później okazuje się, że nagle w tym naszym świecie powstał tłok i że trzeba trochę przewietrzyć pomieszczenia. I znowu jest samotność. W tym wszystkim moim zdaniem chodzi jednak o to aby umieć żyć samodzielnie. Nie szukając w tej drugiej osobie ratunku czy ocalenia przed naszymi, własnymi problemami. Nie szukając jej ze strachu przed samotnością. Być z kimś to dla mnie wybór. Że cię chcę, mimo że potrafię dać sobie radę w życiu. Szczęście ciągnie do szczęścia.”
— Piotr C. pokolenieikea.com
Sytuacja w Polsce w skrócie ***** ***
“Zawsze jest ten jeden, nieoceniony mężczyzna do którego będziesz tęsknić całe życie. Zawsze jest ten jeden, który nie umiał cię pokochać, lub nie chciał, lub nie miał czasu, mieszkał kilkaset kilometrów od twojego czwartego piętra. Który nie chciał, żebyś kupowała bilet w jedną stronę i nie chciał ci pokazać ulubionego miejsca z dzieciństwa. Zawsze jest ten jeden, który na jedno skinienie mógłby cię mieć. Z innymi chłopcami nieźle się bawiłaś. Wodziłaś na pokuszenie, odwoływałaś randki piętnaście minut przed, bo tak. Bo ci się odechciało. W nich ci przeszkadza to, że nie mają metr dziewięćdziesiąt czy więcej, że nie rozumieją żartów, ironii. Zawsze jest ten jeden, przy którym chciałaś być. Dla którego mogłabyś rzucić wszystko. Przeprowadzić się, wprowadzić, rozważyć karierę gospodyni domowej, zaplanować imię dziecka czy noc z pokerem i whiskey. Chciałaś kupować wtedy bilety do kina, na samolot, do teatru, na koncert. Bilet do szczęścia, w jedną stronę. Zawsze jest ten jeden, który nie pokochał ciebie tak, jak ty jego. Zawsze jest ten jeden, który będzie. Wszyscy inni się zmienią, a to wciąż on będzie adresatem każdego najpiękniejszego marzenia. Każda spadająca gwiazda będzie miała jego imię, każda rozmowa z nim, najkrótsza wymiana zdań będzie dawała morze nadziei. Każdą przyjaciółkę okłamiesz, że nic do niego nie czujesz, że to historia. Zawsze jest ten jeden, który będzie czuł się gorszy. Bo on będzie wiedział, on będzie czuł, że ktoś kiedyś był ważniejszy. Trudno jest sprostać takim oczekiwaniom, być klinem. Zawsze jest ten jeden, którego w rozmowach nazywać będziesz miłością życia. Niespełnioną.”
“Do pokolenia Instagrama: Aby powiedzieć coś o osobie z którą jesteś musisz zobaczyć ją pijaną. Dowiesz się wtedy trochę więcej o tym kim jest i w jaki sposób myśli. Zobaczyć ją skrajnie zmęczoną po 12 godzinach pracy, kiedy ty mówisz: a mógłbyś pójść do apteki? Zaobserwować jej reakcje, kiedy jest totalnie wkurwiona. Zobaczyć jak reaguje kiedy mówisz jej: spierdalaj. I czy potrafisz ją wtedy przeprosić. Zobaczyć ją chorą tak, że nie jest w stanie się samodzielnie ruszać. Zobaczyć jak się zachowuje, kiedy ty jesteś chory/a i nie jesteś w stanie ruszyć prawą rzęsą bez wściekłego bólu głowy. Zobaczyć jak się zachowuje kiedy ma wokół siebie przyjaciół. Zobaczyć jak cię traktuje, kiedy ma dookoła siebie swoich przyjaciół. I twoich przyjaciół. Kiedy zrobisz to wszystko, o dopiero wtedy będziesz w stanie powiedzieć: kocham. Albo: pas.”
— Piotr C. pokolenieikea.com
– Sukienki za pięćset złotych są jak samochody za pięć tysięcy, czyli totalnie bez sensu. Ja kupowałem „luiwitony” i Gucciego, zanim Vitkaca otworzyli. Kocham te szmaty. Mam ich pół szafy. Czyszczę je mgiełką w spreju – mówi pan Versace.
Dudniący śmiech. Witamy w jednorazowym świecie.
Moim zdaniem, jak ktoś ma dużo pieniędzy, to nie jara się trampkami Gucciego. Ani spodniami od dresu za dwa tysiące.
Ale mogę być w błędzie.
Wspominam, jak wiosną ubiegłego roku byłem w Mediolanie. Stałem w luksusowej galerii Emanuela. Obok jest monumentalna katedra Doumo. Cała biała. Potężna. Stoi za nią potęga tysiącletniego chrześcijaństwa. Ale w tej katedrze widziałem głównie starych ludzi.
Młodzi byli w galerii handlowej obok. Doskonali, szczupli. Uśmiechający się idealnie białymi zębami. Pokazujący opalone ciała. Wydepilowane, nakremowane, wytrenowane.
Robili sobie zdjęcia na tle nowych bogów.
Prada. Gucci. Louis Vuitton.
To była nowa msza. Gdzie torebka odpowiedniej marki była monstrancją. Spełnieniem. Rozgrzeszeniem.
Stała tam może dwudziestoletnia dziewczyna w czarnej sukience z rozcięciem na boku. Blondynka o długich włosach. Przez moment myślałem, że to na mnie patrzy z tą radością w oczach, ale nie. To było spojrzeniedo obiektywu komórki. Po chwili miała już łzy w oczach. Przypuszczam, że ze wzruszenia.
I zacząłem się zastanawiać, czy jest coś, za co oni będą chcieli umierać. Albo walczyć. Co zrobią, jeśli przyjdzie wróg i będzie chciał podpalić im dom i ich zgwałcić? Zabić? Rzucą w niego komórką?
- Piotr C. powieść GWIAZDOR
Smutny XXI wiek
Mine
there’s a lot of days where I question my purpose and why we do the things we do. i know others feel the same way but its so hard to express what that feelings is. i think when you’re in love, purpose becomes a bit easier to swallow and digest. idk, thinking out loud
“Ludzie mają nadzieję, że miłość nie zmienia się z biegiem lat. Przecież romantyczna historia wszech czasów to nie Romeo i Julia, którzy razem umarli, ale babcia i dziadek, którzy razem doczekali starości. I niby rozumiemy, że nawet imperium rzymskie padło, „Gra o tron” miała ostatni sezon, flaszka się też kiedyś skończy, a jednak marzymy o rzeczach, które będą na zawsze. Upajamy się myślą, że miłość będzie do śmierci, przyjaźń do grobowej deski, a związek bez zdrady. A później się okazuje, że ktoś dostał podwyżkę, a ktoś drugi nie i przyjaźń się kończy. Że przyjaciółka żony była jednak na tyle atrakcyjna. Że mąż przyjaciółki był na tyle pociągający. Ludzie przychodzą do nas i nas opuszczają. A my opuszczamy innych, mimo, że miało być inaczej. Mimo, że co innego obiecywaliśmy, że będzie inaczej.”
— Piotr C. powieść GWIAZDOR
Nie szukaj miłości w oczach, które nawet na Ciebie nie patrzą.
“Jestem typem emocjonalnym, interesują mnie wzruszenia.”
— Zdzisław Beksiński (via lolenka)
