[polskie-zdania]

Nie wiedziałam, co łączy nas dwoje, jeśli w ogóle cokolwiek to było. Nie miałam pojęcia, dlaczego uważał, że mnie zna, skoro nigdy mnie wcześniej nie spotkał, ani dlaczego miał wrażenie, że może mi opowiedzieć o rzeczach, o których nie mógł rozmawiać z nikim innym…

Meg Cabot “Liceum Avalon” (via polskie-zdania)

[akrecj-a]

[przytoczenie]

Młodzi ludzie czasami zakochują się w nieodpowiednich osobach

[ukochane-deactivated20200303]

przyszedlem po Ciebie i ujrzalem Cie martwa, wiec rozerwalem niebo i zabralem Cie stamtad

[polskie-zdania]

Nie czułem się samotny, dopóki nie pojawiło się coś, za czym porządnie zatęskniłem. Samotność i tęsknota to dwie strony tego samego medalu.

Jostein Gaarder “Córka dyrektora cyrku” (via polskie-zdania)

[polskie-zdania]

“Nie ma nic bardziej niesprawiedliwego niż nieodwzajemniona tęsknota. To nawet gorsze niż nieodwzajemniona miłość.”

— Janusz Leon Wiśniewski “Samotność w sieci”

[przezjedenoddech]

“Boję się, że Ty wcale tego mojego kochania nie czujesz, bo nie przejawia się ono w żadnej formie dbania o Ciebie. Chciałabym jednak, żebyś pamiętał, że ja o siebie też przecież nie dbam. Jestem czasem dla Ciebie nieczuła, ale ja i dla siebie jestem nieczuła. Zwłaszcza w drobiazgach. Nie zrobię Ci śniadania, ale wiesz – ja i sobie nie zrobię śniadania.”

— Agnieszka O s i e c k a, Jeremi P r z y b o r a “Listy na wyczerpanym papierze”

[polskie-zdania]

“Miłość – najbardziej zdradliwa choroba na świecie: zabija cię zarówno wtedy, gdy cię spotka, jak i wtedy, kiedy cię omija. Ale to niedokładnie tak. To skazujący i skazany. To kat i ostrze. I ułaskawienie w ostatnich chwilach. Głęboki oddech, spojrzenie w niebo i westchnienie: dzięki ci, Boże. Miłość – zabije cię i jednocześnie cię ocali.”

— Lauren Oliver “Delirium”

[przytoczenie]

Czuję, że byłeś moją prawdziwą miłością, taką, która już przeminęła, ale dalej we mnie jest i będzie, do końca życia. Nikt nie może Cię zastąpić i tego się obawiam. Co jeśli już przy nikim, nie poczuję się jak przy Tobie? Nikt nie jest w stanie dać mi uczucia, które Ty dawałeś mi najprostszym uśmiechem. Boję się, że inne miłości nie będą nawet porównywalne do Ciebie. Mam nadzieję, że tak nie będzie, bo do końca życia będę żyła z uczuciem zmarnowanej szansy bycia na zawsze u Twojego boku.

[dojebywanie]

przychodzisz do głowy, zawsze robisz mi to przed snem

[polskie-zdania]

“Boję się, że zrobię ci krzywdę. Nie wiem dlaczego, ale boję się. Pierwszy raz od dawna czuję, że na kimś mi zależy i boję się tego. Chciałabym, żeby wszystko było dobrze, by szło jak powinno. Chciałabym móc na tobie polegać i wspierać cię we wszystkim, co robisz. Być blisko. Chciałabym. I panicznie się tego boję. Jestem przerażona. Chcę tego wszystkiego, ale jednocześnie bronię się rękami i nogami. Boję się zaangażowania i oczekiwań. Boję się cokolwiek zagwarantować. Potrzebuję cię i boję się nawet tego, że cię potrzebuję. Nie chcę cię potrzebować, jednocześnie chcąc, byś tu był. Byś mnie trzymał. Bo dziś jestem zwartym kamieniem, a następnego dnia rozwiewam się jak kulka z piór. Chcę cię duszą. Chcę z tobą całe noce rozmawiać, śmiać się, przytulać, poznawać, odkrywać, wpatrywać.”

— Marta Kostrzyńska; fragment czegoś, co powstaje

[polskie-zdania]

“Dobrze mi z tobą i jestem tym przerażona. Nie nadaję się do życia i wiem, że mnie nie uratujesz. Boję się. Chciałabym być dla ciebie kimś, ale jest we mnie zbyt ciemno. Znikniesz za jakiś czas, bo nie będziesz miał na to czasu. Na mnie. Chcę w końcu to wszystko z siebie wylać, bo mam dość, bo się duszę, bo na to umieram, ale nie mogę. Nie mogę sobie pozwolić na wybuchanie. Nie mogę. Bo za chwilę cię tu nie będzie i nikt nie zbierze moich części. Ja jestem na chwilową fascynację, nie na dłużej, nie na cokolwiek.”

— Marta Kostrzyńska; fragment czegoś, co powstaje

[polskie-zdania]

“Wszystko, cokolwiek zdarzyło się potem, było wynikiem uczuć, jakie miotały mną przez cały wieczór. Byłam wściekła. Byłam nieszczęśliwa. Byłam śmiertelnie obrażona i śmiertelnie zakochana. Na zmianę wpadałam w czarna rozpacz albo w radosną nadzieję, ale radosna nadzieja błyskawicznie gasła, a czarna rozpacz trwała.”

— Joanna Chmielewska “Klin”

[polskie-zdania]

O wyścigu po wystarczanie.

Nasza generacja ma przejebane, wiesz? Bo mamy mnóstwo możliwości. Za dużo. O wiele więcej niż nasi rodzice i dziadkowie. Możesz zostać kim chcesz. Możesz dziś wsiąść w samolot i za 12h być na drugim końcu świata. Możesz. Wszystko możesz. Cały świat mówi ci, że wszystko jest na wyciągnięcie ręki, tylko za mało się, kurwa, starasz. Otoczeni idealnymi życiami na Instagramie żyjemy w ciągłym poczuciu niedosytu i bycia niewystarczającym. Gdy słyszę hasło „produktywność” chce mi się rzygać, wiesz? Bo obojętnie ile bym nie zrobiła, ciągle czuję, że mogłabym więcej, bardziej, lepiej, intensywniej, dynamiczniej i szybciej. Że mogłabym nadludzko, a się opierdalam. Czasami dochodzę do wniosku, że nawet gdybym jednego dnia była w trzech krajach, zdobyła ośmiotysięcznik, napisała książkę i zajęła pierwsze miejsce w międzynarodowym konkursie, to na koniec dnia i tak miałabym do siebie pretensje, że gdybym wyruszyła na tę pieprzoną górę godzinę wcześniej, to jeszcze zdążyłabym wieczorem na siłownię. Nie potrafię cieszyć się z tego, co osiągam. Nie potrafię siebie doceniać. Nie potrafię pomyśleć o sobie „Ej, super, dałaś radę, zrobiłaś to!”. Wszystko, co zrobię automatycznie staje się dla mnie przeciętne. Staje się oczywiste, powtarzalne, staje się czymś, co mógł zrobić każdy. I jedyne, co wtedy myślę to „Masz szczęście, że tego nie spierdoliłaś”. Mamy za dużo możliwości i choć w teorii to naprawdę wspaniałe, to w praktyce robi nam to wszystkim krzywdę. Bo nie nadążamy za światem. Nie jesteśmy w stanie być wszystkim i wszędzie jednocześnie, ale jak pozbyć się tego pragnienia, kiedy całe swoje życie poświęcamy na porównywanie się do innych? Robimy sobie w głowie pieprzone konkursy na bycie bardziej zajebistym, bardziej światowym, bardziej obeznanym. Ile razy poczułeś się chujowo po przescrollowaniu swojej tablicy? Ile razy kładłeś się z myślą, że ci wszyscy ludzie z idealnych profili mają tak doskonałe życia, w których nie marnują ani chwili, a ty jeden, przeciętny, szary człowiek nie robisz, kurwa, nic? W pędzie po zajebiste życie zapominamy żyć. Nie jesteśmy tu i teraz, tylko zawsze minutę dalej. W momencie publikowania. Zauważyłeś to? Dzieje się coś wspaniałego i zamiast to przeżywać, przyspieszasz moment zamiany tej chwili we wspomnienie. Cyk. Zdjęcie. Film. Poszło. Wszyscy widzą. Lajk. Komentarz. Odpowiadasz. Lajk. Komentarz. Odpowiadasz. Wydarzyło się. Minęło. Już cię tu nie ma. Puff. Przeszłość. Nawet nie zauważyłeś kiedy. Nawet nie zauważyłeś kiedy pozbawiłeś się bycia tu i teraz. Nawet już nie wiesz co wtedy czułeś. Ważne, że widzieli. Zazdrościli. Pomyśleli, że masz tak doskonałe życie, w którym nie marnujesz ani chwili, a oni, masa przeciętnych szarych ludzi nie robi, kurwa, nic. To męczy. Wykańcza. I naprawdę boję się, że spędzę życie na gonieniu czegoś, co jest fizycznie nieosiągalne. Że będę miała sto lat i na łożu śmierci pomyślę, że gdybym się bardziej postarała, to byłabym w 50 krajach, a nie „tylko” w 49. Słuchaj, ja naprawdę racjonalnie zdaję sobie sprawę z tego, że to wszystko są bzdury. Ja wiem, że nie o to chodzi, że nie to się liczy w życiu najbardziej i tak dalej, ale jeśli większość z nas żyje z powodu tych „bzdur” w wiecznym poczuciu winy z zerowym poczuciem własnej wartości to to jest ogromny i realny problem. Nie potrafię spojrzeć na siebie w lustrze i pomyśleć, że wystarczam i nie mówię w tej chwili o wystarczaniu światu, tylko sobie samej. Bo to sobie trzeba wystarczać i siebie trzeba lubić, by zacząć lubić także swoje życie. To ty musisz umieć życzliwie spojrzeć sobie w twarz po całym dniu i powiedzieć „Brawo, udało ci się.”, by w końcu poczuć, że wcale nie zmarnowałeś ani chwili, jeśli nie byłeś dziś na Mount Everest.

- Marta Kostrzyńska

[polskie-zdania]

“Jestem na to za mała. Za słaba. Nie mogę. Nie wiem jak. Nie wiem ile jeszcze dam radę, ale czuję, że mam coraz mniej czasu. Nie ma niczego, co byłoby w stanie to wszystko zmienić. Boli. Mam na to wszystko za ciasną skórę. Nie mieszczę się. Krzyczę. Czuję, że mnie rozrywa. Chcę wziąć nóż i rozciąć sobie klatkę, żeby to wypuścić. Żeby to wyszło. Poszło. Zniknęło. W końcu dało mi spokojnie zasnąć.”

— Marta Kostrzyńska; fragment czegoś, co powstaje

[krolowalez]

Żurnalista.pl

[polskie-zdania]

“Partner nie może być naszym psychoterapeutą ani rodzicem. Może być nam miło i sympatycznie, możemy być dumni z tego, że ta właśnie osoba nas wybrała, ale jeżeli ludzie dobierają się dlatego, że spodziewają się, iż ta druga strona dostarczy im tych wszystkich uczuć i zaspokoi potrzeby, których nigdy nie dostali w życiu, to taki związek przeważnie kończy się klęską.”

— Andrzej Wiśniewski