Yolları sana çıkmayan her şehir, sesini duymadığım her gün olmasa da olur gibi geliyor. Sensizlikle baş etmek konusunda epey beceriksiz çıktım. Aslında alışmak ne kadar yıkıcı bir durummuş. Eylemlerimizde, duygularımızda, yaşam alanımızda tutarlı olmak için çabalayıp duruyoruz. Kendimizi parçalasak da bir şeyler illa ki değişiyor. İnsanlar gidiyor, insanlar ölüyor ve zaman asla durmuyor. Bence alışkanlıklar, ne kadar iyi bir alışkanlık olsa da, insanı ölüme yaklaştıran en temel olgulardan. Kayıpla sonuçlanan alışkanlık; hayal kırıklığına, mutsuzluğa ve hatta umutsuzluğa sevk ediyor insanı. Bu geceyle beraber hiçbir şeye ve hiç kimseye alışmamak için yoğun uğraş vermeye başlayacağım. Biliyorum zor ama imkansız değil. Yanlış anlama, ölmek istemediğimden demiyorum bunları. Bugün ölsem bu benim kurtuluşum olur ama madem ben kendini öldüremeyecek kadar korkak, Azrail’i bekleyecek kadar çaresizim, madem bu hayatı yaşamak zorundayım; o zaman daha az acı çekmeyi kendime görev olarak koyuyorum. Bi’ de unutmadan, seni hâlâ seviyorum.