Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde; pireler berber iken, develer tellal iken; ben annemin beşiğini tıngır mıngır sallarken yemyeşil bir ormanda bir küçük salyangoz yaşarmış. Ara sıra ormanda gezintiye çıkar, arkadaşı kelebekle sohbet edermiş. Etrafındaki rengarenk çiçeklere bakar ve içinden:“Ah ne olurdu benim de şöyle renkli bir kabuğum olsaydı.” dermiş. Bir gün yine yüksek sesle düşünüyormuş. Söylediklerini kelebek duymuş demiş ki:
– Sevgili salyangoz. Madem daha renkli bir kabuk istiyorsun, beni dinle. Bir fikrim var?
– Öyle mi, demiş salyangoz heyecanla. Neymiş söyle hadi!
– Kabuğunu boyatabiliriz.
– Kabuğumu boyatmak mı?
– Elbette. Böylece senin de renkli bir kabuğun olur.
– Ama bunu kim yapar ki?
– Uğurböceği tabi ki!
– Ama ben onu tanımıyorum.
– Ben tanıyorum, demiş kelebek.
– Bana yardım eder mi?
Elbette. Yardım etmeyi çok sever. Ama yine de sorarız.
Salyangoz çok sevinmiş.
– Ne duruyoruz? Hadi hemen gidelim, demiş. Birlikte uğurböceğine gitmişler. Durumu anlatmışlar. Uğurböceği salyangozun teklifini kabul etmiş. Kabuğunu bir güzel boyamış. Salyangoz artık çok mutluymuş.
– Teşekkürler uğurböceği, demiş. Ne kadar mutluyum bilemezsin! Biraz sonra birlikte gezintiye çıkmışlar. İşte tam o sırada yağmur yağmaya başlamış. Kelebek ve uğurböceği ne yapacağını bilememiş. Sonunda bir çiçeğin yapraklarının altına saklanmışlar. Salyangoz ise hemen evine girmiş. Evi onu yağmurdan korumuş…
Bu tabi salyangozun hikayesi…
Size daha güzel bir hikaye anlatmak isterdim, lakin heybemde güzelliğe dair hiçbir şey yok bugün...
Salyangozun renklendirmeye çalıştığı bu hayatta, sen dünyamı karartıp öyle gittin! Tam dört yıl oldu, koskoca dört yıl…
