#12.2017

[sarnanakiju]

[fast-and-food]

03.12.2017

[dzeikobb]

04.12.2017 

Podstawową przyczyną tego, co już chyba bez ogródek nazwać moją depresją, jest fundamentalne zaburzenie tego, co było przez całe moje wcześniejsze życie podstawowym sensem mojego istnienia (a także źródłem mojej pozycji w rodzinie i wszystkich sukcesów) – zdolność do systematycznej nauki, do systematycznego robienia czegokolwiek. Jakkolwiek nie przestałem aż do dziś rozwijać się intelektualnie (czyli robić to, co zawsze najbardziej lubiłem i w czym zawsze byłem najlepszy), tak w którymś momencie życia zatraciłem zdolność prowadzenia swojego rozwoju umysłowego w ramach jakiejś instytucji, jakiegoś systemu edukacyjnego. Dodatkowo poczucie celowości funkcjonowania w obrębie takiego systemu zostało u mnie wyczerpane. Dlaczego? Otóż w którymś momencie nastąpiło przesunięcie środka ciężkości sensów i celów mojego życia z uczenia się na tworzenie, a ściślej mówiąc – twórczość wpisaną w kulturę przekazu wrażeń (w której dominującym medium pozostało jednak pismo). Nauka, dotychczas cel i sens sama w sobie, stała się tylko środkiem pomocniczym, komplementarnym i niezbędnym do rozwoju twórczości, mimo wszystko jednak – drugorzędnym. Jej status zmienił się z absolutnego na funkcjonalny. Wtedy zaczął się problem. Nauka była w stanie służyć odtąd tylko moim osobistym celom twórczym – i niczemu innemu. Do uczenia się w jakimkolwiek innym celu stałem się z założenia całkowicie niezdolny.

[viridian-eye]

[viridian-eye]

[xrizzox]

we lay

intertwined like ancient vines

the sun shines in, 

through the slits of her curtains

i’m certain the morning was paid, 

to lovemaking,

mistaking limbs, we stretch, we curl

the girl, she smiles with eyes closed

i know, i’m not leaving this moment.

[waylandmedia]

Preface to a work

Inspiration is few and far between as we grow older. I know this, as I am facing time whilst my grasp on motivation and conceptual drive becomes loosened. Spurs of time, extensive in duration, are faced with droughts which are both caused externally and self-inflicted. It is unknowing and unnerving. It is the downfall of the artist, and it is their weakness to allow their downfall. It is the sole duty of the creator to burn the blindfold that binds our hands into stillness. Know this.

I hold in my hands a fire, one in which I fuel and contain. I am the partition between kindling and wild spread. In my drunken sober state I’ve stumbled upon a sound. A swift wind throwing the fire into an unexpected roar. It is my self appointed mission to explore this, to dismantle my own inspiration only to blindly piece it together. It may not be born into greatness, but it will dance by my own promenade. It will exist a production of personal emotion displayed. Is that not why one creates from the dirt of their own conscience?

Absolution, and the anomaly that it is. No matter the theme, do not fear it, explore it.

Absolution - an upcoming work