@agechi-gal
seen from United States
seen from Brazil
seen from Morocco
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from China
seen from Yemen

seen from Ireland
seen from United States
seen from United Kingdom

seen from Brazil
seen from Russia
seen from United States
seen from United States
seen from Myanmar (Burma)
seen from Germany

seen from United States
seen from United States

seen from Poland
@agechi-gal
We have a choice every single day that we wake up of what you can put into the world, and I ask you to please choose love every single day.
- Harry Styles
jac naylor in every episode: series 19 ↳ enigma
"maluma: A quien le darías unas rosas? 🌷 / who would you give roses to? 🌷"
Lisede bölüm seçerken babam sayısal seç demişti, ben de istemediğim bir şeyde sonuncu olacağıma istediğim bölümde çok çalışıp birinci olmayı tercih edeceğimi söylemiştim. Sonra buna tamam dedi, ve birinci olamadım tabiki -ama sonuncu da değildim.- Üniversitede bölüm seçerken de onun istediğini değil kendi istediğimi seçtim. Şimdi yüksek lisansta alan tercih etmem gerekiyor. Babam hangisi kolaysa, daha rahat edeceğin bir şeyse, hangisi toplumda işe yarayacaksa onu seç diyor. benim gönlümse diğer taraftan yana. Benim istediğimde gayet yararlı bir alan. Ama kolay değil. Biliyorum yine arkamda duracak, destekleyecek. Öyleyse neden bu sıkıntı, neden ikilemdeyim? İş durumu da aynı. Nerde zor iş var gidip onun mülakatına girdim. Ama katiyen kpss’ye çalışmadım. işte böyle evde oturup dertlenmem bundan. Evet çok istiyorum ama içimde uğraşma isteği yok. Çünkü kabul edilmeyeceğimi biliyorum. Nasıl ki lisede en iyisi olamadım, üniversitede de şu ortalamayı bir türlü üç yapamadım. Pişmanlık deseniz değil, ancak daha iyisi olamaz mıydım, olabilirdim.
Şu son bir aydır o kadar çok gezdim ki, aslında ordan oraya sürüklenmeye alıştım. Sanırım ramazanda şehir değiştirmek ve birçok zahmete katlanmak beni üşendiriyor. Bu konuda kendimi motive etmeliyim. İstediğim alanın yükseği açılmış, nasıl ötesini düşünebilirim ki...
Gördüğünüz gibi yine milyon tane düşünüyorum ama kayda değer hiçbir şey yok ortada. Mızmız mıyım yoksa naza mı çekiyorum kendimi? Belki de yeteri kadar istemiyorumdur. Ya da bir yıl ara verdiğim şu dönemde depresyon belirtileri gösteriyorumdur? Neyse, kendime tanı koymadan bu yazıyı sonlandırmalıyım.
Aklımda dönüp duranları görebilmek için yazmam gerekti, yanlışlıkla denk gelip okuyan,okuyup da sıkılmış olan varsa, affola.
Harry at The Lunario in Mexico City - 23 May 2017